DlTËN e dytë që shkova nuse, atje më thanë: Shko dhe miIi Iopët!

0
685
CopyAMP code
CopyAMP code

“Në qoftë se ekziston fe;mër në botë të ketë vu;ajtur shpirtërisht si unë, atëherë ajo do të ketë përfunduar në hum;nerë të pafund”, tha Shpresa, 34 vjeçe, nga Rahoveci.

Ishte hera e parë që në vitin e fundit të shkollës së mesme po më Iindnin nd;jenja të çuditshme, e që nuk më kishin ndodhur asnjëherë tjetër.

I thosha vetes se isha ende tepër e re, për të mos thënë fare e pamësuar të nisja lojrat e moshës edhe pse shoqet e mia i dinin prej kohësh gjëra të tilla.

E kështu fillova nga pak e unë këtë devijim timin lozonjar e vërejtën menjëherë vëllezërit e mi, të cilët më ndaIuan të dilja nga shtëpia pa i pyetur më parë

Për këtë arsye edhe hu;mba besimin e tyre për të vazhduar studimet në Prishtinë, e që ishte një e papritur për mua dhe e para në jetën time.

Nëna shpesh e përmendte martesën, por ajo thoshte se nuk e dinte se ku do më jepnin vëllezërit.

Pas një kohe, po atë verë, për çudi e pa menduar gjatë, u fejova me një shok të vëllait tim, i cili ishte djalë me fakultet të kryer dhe pasuri në një fshat, por që tani më ne;veritt.

Për çudi, ai më pëlqeu që në fillim dhe i tregova se nuk kam pasur Iidhje me askënd, kështu që ai ishte i qetë dhe dasma jone u be.

Por pika e kulmi im arriti ditën tjetër pas dasme kur më thanë të shkoja në ahur dhe t’i milja lopët.

Unë kundërshtova para të gjithëve dhe në atë moment burri im ngr;iti dorë ndaj m;eje e më pas veprimet e tij më të rë;nda pasuan edhe në dhomën e gjumit.

Dhe, që nga ajo ditë, edhe pse jetova me të një vit, mezi prisja të gjeja rastin që t’i jepnim f;und martesës dhe të mos rrija asnjë ditë në atë shtëpi…