Lajmet e Fundit
Një autobus ka dalë nga rruga dhe si pasojë është përmbysur në Turqi duke shkaktuar 9 viktima dhe 30 të plagosur. Mes viktimave është edhe shoferi i autobusit. Nga 30 pasagjerët e plagosur, 13 janë në gjendje të rëndë, sipas mediave turke.
Aksidenti ka ndodhur në orën 1:15 të mëngjesit të së martës. Sipas informacioneve, në autobus ndodheshin 43 persona. Shkaku i aksidentit besohet të jetë moti i keq, ku si pasojë e shirave dhe rrugës së lagësht, shoferi besohet të ketë humbur kontrollin.
Keisi Medini, vjaza e këngëtarit të njohur, Sabianit, ka rrëfyer mbrëmjen e djeshme një episod të pakëndshëm që i ka ndodhur disa kohë më parë.
“Ishte një rast që ka ndodhur disa kohë më parë. Isha në Bllok, me shoqet e mia dhe një djal që ishte fans, vjen dhe më prek në shpatull, pa më folur.
Unë u tremba, mëpas më tha: Ti je Keisi? Po i thash.
Ai dëshironte një foto, por më trembi shumë nga mënyra si erdhi dhe u prezantua.
Mëvonë kur u largova me shoqet nga lokali, na ndoqi në mes të natës.
Erdhi më mori babi me makinë, dhe vetëm kështu u qetësova”, është shprehur ajo.
Të flasësh pë modën do të thotë të flasësh për shijet e njerëzve në një kohë të caktuar.
Ekziston një formë prerjesh tek modeli i flokëve te djemtë në formën e një vije që shumë të rinj sot po përpiqen ta kopjojnë… por kjo lloj prerje fsheh një sekret të madh të tmerrshëm.
E vërteta është se kjo lloj prerje ka të bëjë me një nga faktet më të frikshme të historisë gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Hitleri dërgoi ushtritë e veta që të bënin këtë lloj prerje për të mbështetur veprimet që ai po bënte.
Kjo lu/ftë, e cila mori jetët e shumë hebrenjve, u drejtua nga ky person i njohur në të gjithë botën dhe të gjithë pasuesit e Hitlerit kanë përdorur këtë lloj prerje.
Prandaj është e nevojshme që të jeni të vetëdijshëm se moda nuk do të thotë gjithmonë se diçka është e mirë.
Në fakt, në qoftë se ju jeni një nga personat me këtë lloj të veçantë prerje, duhet të jeni të vetëdijshëm për këtë dhe pyesni veten nëse kjo me të vërtetë është një lloj i denjë për t’u ndjekur.
Hakerat janë rritur shumë kohët e fundit dhe të gjithë duhet të tregohemi të kujdesshëm.
Dyshoni se jeni hakuar? Lexoni këtë artikull për të kuptuar më shumë nëse ai është hakuar apo jo.
Bateria shkarkohet më shpejt se zakonisht. Kjo është një nga mënyrat më efektive që mund të kontrolloni nëse jeni “hakuar”.
Nëse nxehet pa ndonjë arsye (edhe kur nuk është në karikues), është shumë e mundur që të jetë një aplikacion i aktivizuar në sfond, edhe kur ekrani është i fikur.
Ju shpesh “pranoni” reklama: Reklamat “Pop-up” mund të shfaqen në mënyra të ndryshme. Tani është çështje rutine për t’i përjashtuar, ne e dimë se kur mund të shfaqen, dhe ku.
Gjëja më e mirë që mund të bëni është të zbuloni se cili aplikacion po ju dërgon reklama (ose cila faqe në internet nëse është një shfletues interneti) dhe më pas t’i fikni ato
Transaksione të çuditshme: Sigurisht, nëse vëreni transaksione të pazakonta bankare, pra transaksione nga llogaria juaj që jeni i sigurt se nuk i keni bërë, është shumë e mundur që të jeni viktimë e një hakeri.
Për të bërë gjithçka që keni në dorë për të parandaluar vjedhjen e të dhënave të bankës,
para se të jepni një informacion në faqen e internetit, kontrolloni certifikatën e saj SSL – kjo do të thotë që URL-ja të fillojë me “https”.
Mesazhe SMS të dyshimta: Nëse miqtë tuaj ju tregojnë se kanë marrë disa SMS të çuditshme nga ju, ose se dikush nga një
numër i panjohur ju kontakton për shkak të një mesazhi të pretenduar që ju u keni dërguar atyre, ka shumë mundësi që pajisja juaj të jetë hakuar.
Në këtë mënyrë, virusi mundohet të “përhapet”, domethënë të gjendet në sa më shumë pajisje.
Nëse vëreni një aplikacion të panjohur (i cili mund të jetë shkaku i kësaj), sigurohuni që t’i mohoni hyrjen dhe ta fshini.
Labirinte tunelesh, porta prej betoni 6 metra të larta që ruajnë hyrjen e tyre dhe zbrazëti, kjo është gjithçka ka mbetur nga fabrika e armatimeve të Poliçanit, dikur një nga qendrat më të mëdha dhe më të rëndësishme të armatimit në Shqipëri. Mediumi fotografik PetaPixel i ka kushtuar një artikull qytetit të Poliçanit, i cili ka qenë një nga qytetet me fabrikat më të mëdha të armatimit në vend në kohën e regjimit komunist. Në artikull përshkruhet e gjithë fabrika e armatimit në Poliçan si dhe fshehja e saj nga bota e jashtme. Stafi i tabloidit amerikan gjithashtu ka udhëtuar në Shqipëri për të parë pikërisht këtë depo armatimi, ku dhe kanë mundur të shkrepin disa foto. Gjithashtu në shkrim thuhet se për të ndërtuar fabrikën e armatimit janë përdorur pajisjet më të reja në atë kohë të marra nga Franca, por gjithashtu është ngritur pyetja se si një regjim komunist kishte mundësi t’i blinin ato.
Në vitet 1960 dhe 70, qyteti i Poliçanit ishte një nga qendrat më të mëdha dhe më të rëndësishme të armatimit në Shqipëri. Për arsye sigurie, shumica e informacioneve në lidhje me qendrat ishin sekrete dhe vetë qyteti ishte i mbyllur për të huajt. Sot dihet se është ndërtuar për punonjësit e Punës Mekanike të Poliçanit, të specializuar në prodhimin e municioneve të kalibrave të ndryshëm, përfshirë pushkën AK-47 (të njohur në popull si kallashnikov), predha mortajash, sulmuese dhe mbrojtëse, granata, si dhe mina kundër personelit dhe antitank.
Për këtë qëllim u përdorën makineritë më të fundit franceze, ndonëse deri më sot nuk dihet ende sesi autoritetet komuniste arritën ta blejnë atë nga ai vend. Kishte mbi 100 prej tyre, secila e aftë për të prodhuar afro 30,000 fishekë në ditë. Në kulmin e saj, rreth 4,000 njerëz punonin në uzina në tre turne. Megjithatë, në fund të viteve 1990, si rezultat i rënies së regjimit komunist dhe humbjes së aftësisë për të konkurruar në tregun ndërkombëtar të armëve, prodhimi ra. Fabrika ra në vështirësi financiare dhe u mbyll. Në atë kohë, shumica e pajisjeve të prodhimit u bënë të tepërta dhe disa u hoqën, u shitën ose u vodhën.
Në vitin 1997, shpërtheu lufta civile dhe qyteti përjetoi trazira. Qyteti ra në duart e rebelëve dhe kompleksi i prodhimit u mor përkohësisht nga bandat kriminale. Në vitet e mëvonshme, qeveria shqiptare u përpoq të rifillonte funksionimin duke ndryshuar linjat e mbetura të prodhimit në çmilitarizimin e municioneve dhe eksplozivëve të vjetër, të skaduar. Përfundimisht, fabrika u mbyll përgjithmonë. Megjithatë, ajo ruhet ende nga afër edhe sot. Është sikur besohet ende se në të ardhmen, pas modernizimit të uzinës, marrjes së një injeksioni financiar ose një kontrate fitimprurëse, prodhimi do të bëhet sërish fitimprurës dhe makinat e nevojshme.
Kompleksi ushtarak shtrihet në një luginë të vogël, pak larg skajit jugor të qytetit. Rrethohet nga njëra anë me kodra me ullinj dhe rrush, dhe nga ana tjetër me hyrje prej betoni dhe metali në magazinat dhe tunelet nëntokësore. Ka më shumë se 20 ndërtesa industriale të madhësive të ndryshme në terren. Shumica duken të braktisur, me dritare të thyera ose pa dyer apo dritare fare. Asnjë tym nuk del nga asnjë prej oxhaqeve të ndryshkur dhe nuk ka asnjë shenjë të ndonjë aktiviteti jashtë sigurisë. Është e vështirë të imagjinohet se ky vend i qetë dikur kishte një histori kaq shpërthyese. Kjo është ajo që na bëri të vendosim të vizitojmë këtë vend.
Gjetja e hyrjes në tunelet nëntokësore të shpuara në shpatin e malit, ku ndoshta ishte fshehur një nga linjat e prodhimit të municioneve, nuk është një problem i madh. Është më e vështirë të futesh brenda, sepse portat masive prej betoni, 6 metra të larta dhe peshojnë disa tonë, bllokojnë efektivisht hyrjen dhe ruajnë sekretet e tij. Është e pamundur t’i hapësh me forcë.
Pikërisht kur jemi gati të kontrollojmë hyrjen tjetër, vëmendja ime tërhiqet nga katër vrimat e vogla mbi portat. Ne vendosim të shohim nëse mund t’i shtyjmë ato për të hyrë brenda. Duke u mbështetur në menteshat e forta prej çeliku, ngjitem mbi skajin e sipërm të derës së betonit. Menjëherë ndjej një fluks ajri të freskët, që tregon se tuneli i ngushtë pas hapjes është i papenguar. Fatkeqësisht, në fund të tij janë instaluar shufra të trasha çeliku. E njëjta gjë vlen edhe për pasazhin e dytë dhe të tretë. Por hapja e katërt dhe e fundit është e qartë. Ne kemi pasur fat.
Brenda ka një heshtje dërrmuese, e thyer vetëm nga zhurma e hapave tona. Fenerët tanë nuk janë në gjendje të ndriçojnë gjithçka, gjë që vetëm rrit atmosferën e misterit dhe frikës. Ne endemi për një kohë duke kërkuar në dhoma të ndryshme, por nuk gjejmë asgjë. Duket se tuneli është bosh. E ardhmja e lidhur me të është gjithashtu. Nuk ka mbetur asnjë makineri apo gjurmë të tjera të prodhimit të municionit. Kur vendosim të kthehemi në dalje, vëmendja jonë tërhiqet nga një derë e mbështetur pas murit. Kur afrohemi, zbulojmë një vrimë të vogël në murin me tulla pas saj. Dikush duhet ta ketë bllokuar me qëllim. Unë shtyj derën.
Rezulton se dera fshihte një kalim për në më shumë tunele. Kam numëruar të paktën katër prej tyre. Secila është mbi 200 metra e gjatë dhe e ndarë në një salla prodhimi, punëtori dhe magazina më të mëdha dhe disa më të vogla. Ata janë të lidhur me njëri-tjetrin nga korridore më të vogla dhe kalime lidhëse, duke krijuar një labirint kompleks nëntokësor. Këtu mund të humbisni lehtësisht.
Në shkëlqimin e elektrik dore, shfaqen skicat e para të makinerive. Pas gati dy dekadash mospërdorimi dhe mungesë mirëmbajtjeje, shumica e pajisjeve të gërryera ndoshta janë të përshtatshme vetëm për skrap. Mundohem të marr me mend se për çfarë janë përdorur. Presionet dhe ekstruduesit ka shumë të ngjarë të nevojiten për të shtypur dhe formuar predha nga shufra bronzi. Ka predha, plumba, madje edhe gëzhoja të kalibrave të ndryshëm të shtrirë kudo – në dysheme, tavolina, makina.
Tuneli i dytë është i mbushur me daulle të mëdha rrotulluese, ndoshta për trajtim termik, domethënë për kalitjen e metalit të predhave në vetitë e tyre mekanike të kërkuara. Dhoma tjetër ishte vendi ku bëheshin plumbat. Këtu, copa të trasha, cilindrike prej metali rrotulloheshin dhe më pas priheshin në gjatësinë e duhur dhe formoheshin në një prese hidraulike.
Krejt në fund të tunelit, dalloj makinat e klasifikimit që i poziciononin plumbat dhe i transferonin në makineritë që i shtypnin në predha të përgatitura, të mbushura me pluhur. Kjo ndoshta ishte pjesa më e rrezikshme e procesit, pasi një dhomë shtesë e ngjashme me bunkerin ishte ndërtuar pranë makinerive në mënyrë që një punëtor të mund të mbikëqyrte në mënyrë të sigurt prodhimin. Dhe e gjithë kjo u nda nga pjesa tjetër e kompleksit me porta betoni me trashësi dhjetëra centimetra.
Në zonat e magazinimit, ne zbulojmë fuçi të ndryshkur të mbushura me një substancë misterioze të verdhë. E ndriçuar nga elektrik dore, ajo shkëlqen si bora në rrezet e diellit. Pikërisht pranë tij në dysheme shtriheshin thasë letre të lagur, nëpër të cilat shkëlqen materiali gri i errët. Ndoshta baruti ose disa kimikate të tjera të nevojshme për prodhimin e tij.
Në pako vërej etiketa portokalli të zbehura me fjalën EKSPLOZIV, duke paralajmëruar përmbajtjen e rrezikshme. Është më mirë të mos prekni asgjë. Në dhomën tjetër, gjejmë rreth një duzinë arka druri të grumbulluara mjeshtërisht pranë murit. Disa janë të hapura, duke zbuluar përmbajtjen e tyre – plumba. Jemi kaq të zhytur në eksplorimin e këtij vendi mahnitës saqë nuk e vërejmë se kanë kaluar katër orë. Nuk është çudi – në fund të fundit, nuk është çdo ditë që shihni një fabrikë të fshehur municionesh nëntokësore.
Në kthim çorientohemi. Lindin mendime të errëta: çfarë do të ndodhë nëse nuk e gjejmë daljen dhe do të na mbarojnë furnizimet? Telefonat nuk ndihmojnë as sepse muret e betonit janë gjysmë metri të trasha dhe më pas ka disa dhjetëra metra gurë të fortë që bllokojnë efektivisht kontaktin me botën e jashtme. Për fat të mirë, disa objekte të dallueshme që i lamë qëllimisht pas duke hyrë më thellë në tunele, na ndihmojnë të rigjejmë rrugën tonë. Falë tyre, ne gjejmë rrugën tonë për të dalë. Ne jemi të sigurt, por kemi mbetur duke kërkuar më shumë. Duhet të kthehemi këtu përsëri.
Sk,andal në emisionin e Mëngjesit/ Moderatorja tregon “Z,ogun” në kamera.
Është dashur një lëvizje e pakujdesshme e moderatores së emisionit të mëngjesit në një media të huaj, që rrjeti të shpërthejë.
Teksa ka qënë duke zhvilluar emisionin e mëngjesit, moderatorja ka ngritur këmbën kur
është ulur në kolltuk, duke ekspozuar në një farë mënyre të brendshmet.
Arta Elezaj ka qenë aktore e Serialit ” O sa mire” ku u bë e njohur për pu/blikun e gjerë.
Ndërsa jeta e Artës ndryshoi rrënjësisht pasi la këtë serial, ajo shihej me gjëra të shtrenjta dhe me pushime të vazhdueshme.
Arta Elezaj ka qenë aktore e Serialit ” O sa mire” ku u bë e njohur për publikun e gjerë shkruan GazetaFlash24.
Ndërsa jeta e Artës ndryshoi rrënjësisht pasi la këtë serial, ajo shihej me gjëra të shtrenjta dhe me pushime të vazhdueshme.
Të bësh dashuri është një proces që i përket jetës biologjike e të gjithë njerëzve dhe është diçka që shkenca e rekomandon që të bëhet shpesh.
Në lidhje me këtë temë, shumë studime kanë treguar se të bësh dashuri i jep shumë përfitime trupit të njeriut dhe ndonjëherë shumica prej jush mund të pyesë se pse është kjo e vërtetë.
Kjo, për faktin se kur dy trupa bashkohen, ndodh që si tek mashkulli, ashtu edhe tek femra, trupat e tyre prodhojnë hor.mone që ndihmojnë jo vetëm në shëndetin e trupit,
por edhe në qetësimin e tij. Ndaj dhe këtu vlen edhe shprehja e Frojdit, i cili i drejtohej popullit duke i thënë:
“Bëni sa më shumë dashuri o popull”. Mjekët thonë se personat që kanë një kohë të gjatë pa bërë dashuri, përjetojnë ndryshime jo të mira në trupin e tyre,
kryesisht ánkthín, nivel të lartë të str.esit si edhe ndryshime të humorit dhe për më tepër kthehen në persona të pa-shoqërueshëm dhe shumë të vetmuar si në vetvete ashtu edhe në shoqëri.
Ndaj dhe kohët e fundit njerëzit janë bërë të vetë-dijshëm se të bësh dashuri shpesh është në favor të trupave të tyre, por pyetja më e madhe që lind është se sa shpesh duhet bërë dashuri, bazuar në moshën që njerëzit janë.
Në një studim të kryer së fundmi ka rezultuar se frekuenca e të bërit dashuri váret nga mosha juaj, ndaj dhe këtij faktori duhet t’i kushtoni sa më shumë vëmendje.
Prandaj, në bazë të viteve, ekziston një frekuencë ideale që lidhet me të bërit dashuri.
Është e njohur, natyrisht, se aktiviteti i të bërit dashuri, është më intensiv për 20-vjeçarët dhe 30-vjeçarët sesa grupmoshat më të vjetra, por le ti shohim numrat në detaje.
Nëse jeni në moshën nga 18 deri në 29 vjeç: Mjekët rekomandojnë që ju duhet të bëni dashuri rreth 112 herë në vit, që është mesatarisht 2 herë në javë, duke qëndruar konstant.
Nëse jeni tek të 30-tat tuaja: Nëse ju i përkisni grupmoshës së 30 vjeçarëve, do të mjaftojnë 86 herë në vit, që korrespondon me 1.6 herë në javë, pastaj më së shumti 1 ose 2. Nëse jeni tek të 40-tat tuaja (dhe sipër):
Jo më pak dyzetvjeçarët, të cilët nga ana e tyre kanë nevojë për një numër të barabartë me 69 herë në vit, ose të paktën 1 herë në javë. Gjithashtu mbani mend se aktiviteti i të bërit dashuri, si dhe një komponent i rëndësishëm i jetës së çiftit, i nevojshëm në marrëdhëniet me ne dhe partnerin tonë, redukton ndjeshëm str.esin, ul pre.sionin dhe nxít gjumin.
Kur kunata fillon ti dridhë , dasmorët e harrojnë edhe nusen
Kryesisht në ndonjë dasmë, fokusi është te çifti që martohet, por në këtë rast ishte te kunata.
Ky rast ka ndodhur në Rumani, me ç’rast krushqit nuk kishin të ndalur me hedhje të parave në drejtim të saj, gjë që mund të shihni pamjet.
Një 40-vjeçare ‘ka sh pikur një dasmë’ në mënyrë që të krijonte mundësinë vetës që t’i propozonte për martesë partnerit të saj.
Paul Schoproni mendoi se po shkonte në dasmën e shokut të tij të ngushtë, pa e ditur se dhëndri në fakt do ishte ai.
Schoproni mbeti i habitur kur pa partneren e tij, Aleasha Pilawa e cila doli e veshur me fustan të bardhë dhe nisi të ecte drejt altarit.
Të gjithë të ftuarit në dasmë e dinin se çfarë po ndodhte vetëm, Paul-i vazhdonte të mos u besonte syve.
Aleasha tha se ai kishte gati dy vite që i propozonte për martesë por ajo e kishte ref uzuar gjatë gjithë kësaj kohe pasi donte që t’i propozonte vetë.
Kur i doli përpara dhëndrit, 40-vjeçarja u ul në gjunjë dhe i kërkoi që të martoheshin bashkë. Gjithsesi, Paul iu përgjigj me “Jo!”. Por, sigurisht ishte shaka.
