Lajme Flesh

Një adoleshente nga Korça po përjeton presionin psikologjik që shoqja e saj po ushtron mbi të.

Vajzës i kërkohet të zërë të dashur, ndryshe shoqja nuk do ta mbajë më mike sepse “është e prapambetur”.

Historia shokùese është rrë fyer.“Jam një 16 vjeçe nga Korça dhe jam nxënëse shumë e mirë në mësime.

Jam shumë simpatike. Nuk kam qenë asnjëherë e lidhur edhe pse një djalë më pëlqen shumë fort. E kam në shkollë. Unë kam një shoqe të ngushtë që është 17 vjeçe dhe ajo ka patur 2 të dashur deri më tani.

Mua më pëlqen muzika dhe piktura dhe kohën e lirë e kaloj duke u marrë me to dhe shoqen. Ama shoqja është mërzitur shumë me mua, më quan të prapambetur se nuk jam lidhur.

Ajo madje tani që ky djali më ka propozuar më thotë që s’do t’më flasë më ose s’do t’më mbajë më shoqe nëse nuk e pranoj atë djalin në lidhje.

Por unë kam frikë. Nuk jam e vogël e di, por dua t’jem e sigurtë. Më vjen zor të lidhem që tani sepse e di që lidhja s’do shkojë kërkund.

Unë shoqen e dua shumë se jemi rritur bashkë. Nuk dua ta humbas sepse ajo vetëm më qorton dhe kritikon për tipin tim që s’jam e afërt me djemtë.

Madje unë as foto në rrjete sociale nuk më pëlqen të hedh, më mirë bëj një pikturë.

Shoqja ka 2 ditë që s’më flet dhe tani jam shumë keq. Çfarë të bëj? Ta pranoj atë djalin për të folur në Facebook?Më jepni një mendim sepse nuk dua ta humb shoqen time…”, shkruan ajo.

Një deklaratë e gjeneralit Dimitrios Houpis, shefit të Shtabit të Përgjithshëm të Mbrojtjes Kombëtare të Greqisë, ka hapur një debat që shkon shumë përtej modernizimit të ushtrisë greke. Në një intervistë televizive më 1 dhjetor 2025, Houpis foli për aftësinë e goditjes me saktësi në “thellësi strategjike” dhe për nevojën që Forcat e Armatosura greke të mund të kryejnë goditje parandaluese me karakter strategjik.

Ta Nea e mori këtë deklaratë dhe ndërtoi mbi bazën e burimeve dhe analistëve ushtarakë të konsultuar prej saj, një skenar se çfarë mund të nënkuptojë praktikisht një “goditje parandaluese”. Media e vendos skenarin drejtpërdrejt në kontekstin e një krize me Turqinë.

Houpis nuk ka njoftuar një plan për sulm ndaj Turqisë dhe Ta Nea nuk ka zbuluar ndonjë urdhër operacional të miratuar nga qeveria greke. Por deklarata e kreut të ushtrisë dhe analiza që pasoi tregojnë një koncept tjetër të parandalimit: në një krizë ekstreme, Greqia duhet të ketë aftësinë të godasë para kundërshtarit, nëse informacionet tregojnë se procesi i sulmit është bërë i pakthyeshëm.

Dhe kur flitet për një skenar të tillë, harta që qëndron në sfond është kryesisht Egjeu.

Egjeu, aty ku Athina dhe Ankaraja janë përplasur prej dekadash

Mosmarrëveshjet greko-turke në Egje nuk lindën sot. Përplasja për shelfin kontinental daton të paktën nga viti 1973. Në vitin 1976 tensioni për kërkimet në Egje arriti deri në Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë. Më 11 nëntor 1976, dy vendet nënshkruan Procesverbalin e Bernës, i cili krijoi një kuadër për negociatat.

Kriza u kthye në mars 1987, përsëri rreth kërkimeve për hidrokarbure dhe shelfit kontinental. Më pas erdhi Imia/Kardak në janar 1996, kur forcat ushtarake të dy vendeve u vendosën përballë njëra-tjetrës rreth dy ishujve të vegjël shkëmborë. Athina e konsideron sovranitetin grek mbi Imia të përcaktuar nga traktatet ndërkombëtare, ndërsa Ankaraja e kundërshton këtë interpretim.

Një tjetër krizë serioze erdhi në vitin 2020, këtë herë e lidhur me aktivitetet sizmike dhe zonat detare në Mesdheun Lindor. Pra deklarata e Houpis nuk del në një terren bosh. Ajo lidhet me një hapësirë ku dy vende anëtare të NATO-s kanë ushtri të mëdha, interesa të kundërta dhe një histori krizash që disa herë kanë kërkuar ndërhyrje diplomatike për të shmangur përplasjen.

Në qendër qëndron edhe problemi i ujërave territoriale. Greqia i mban aktualisht në pjesën kryesore të Egjeut në 6 milje detare dhe argumenton se Konventa e OKB-së për të Drejtën e Detit i njeh të drejtën t’i zgjerojë deri në 12 milje. Athina e ka ushtruar këtë të drejtë në Detin Jon, por jo në Egje.

Turqia nuk e pranon zbatimin unilateral të 12 miljeve në Egje. Parlamenti turk miratoi më 8 qershor 1995 një rezolutë që autorizonte qeverinë të merrte masat e nevojshme, përfshirë ato ushtarake, në rast se Greqia zgjeronte ujërat territoriale përtej 6 miljeve në Egje. Athina e cilëson këtë qëndrim “casus belli” dhe kërkon heqjen e tij.

Ankaraja argumenton se për shkak të konfigurimit të Egjeut dhe numrit të ishujve grekë, kalimi në 12 milje do të rriste ndjeshëm pjesën e detit nën sovranitetin grek dhe do të kufizonte hapësirat ndërkombëtare dhe aksesin turk.

Por 12 miljet nuk janë e vetmja përplasje. Athina dhe Ankaraja nuk bien dakord as për numrin e çështjeve që duhet të negociojnë. Pozicioni grek është se mosmarrëveshja juridike që duhet zgjidhur lidhet me delimitimin e shelfit kontinental dhe Zonës Ekskluzive Ekonomike në Egje dhe Mesdheun Lindor.

Turqia kërkon një axhendë më të gjerë. Ajo përfshin ujërat territoriale, shelfin kontinental, hapësirën ajrore, statusin e disa ishujve dhe shkëmbinjve dhe demilitarizimin e ishujve të Egjeut Lindor.

Një tjetër pikë është hapësira ajrore. Greqia pretendon hapësirë ajrore kombëtare prej 10 miljesh detare në Egje, ndërsa ujërat territoriale mbeten në 6 milje. Athina i konsideron hyrjet e avionëve turq brenda kësaj hapësire shkelje të sovranitetit. Turqia e kundërshton këtë interpretim.

Pastaj janë ishujt. Turqia ngre çështjen e demilitarizimit të disa ishujve të Egjeut Lindor dhe Dodekanezit. Greqia përgjigjet se ruan të drejtën e vetëmbrojtjes dhe e lidh praninë ushtarake me kërcënimin që percepton nga forcat turke në brigjet përballë ishujve dhe me “casus belli” të vitit 1995.

Në dhjetor 2023, Recep Tayyip Erdogan dhe Kyriakos Mitsotakis nënshkruan në Athinë Deklaratën për Marrëdhënie Miqësore dhe Fqinjësi të Mirë. Dokumenti uli temperaturën politike pas viteve të tensioneve, por nuk zgjidhi asnjë prej mosmarrëveshjeve kryesore.

Gjatë vitit 2025, Athina dhe Ankaraja u përplasën përsëri për planifikimin hapësinor detar. Greqia publikoi hartën e saj, Turqia e kundërshtoi dhe publikoi planifikimin e vet. Më 16 qershor 2025, Ministria e Jashtme greke deklaroi se harta turke pretendonte zona nën juridiksionin grek. Ankaraja deklaroi të kundërtën, duke akuzuar hartën greke se ndërhynte në zonat e juridiksionit detar që pretendon Turqia.

Përplasja vazhdoi edhe në vitin 2026. Më 15 gusht, Turqia shpalli dy parqe kombëtare detare në Egjeun Verilindor dhe Mesdheun Lindor. Një ditë më vonë, Ministria e Jashtme greke deklaroi se pjesë të tyre shtriheshin përtej ujërave territoriale turke dhe, sipas Athinës, preknin shelfin kontinental grek.

Pak ditë më pas, Ankaraja reagoi ndaj planeve të reja hapësinore të Greqisë në Egje, duke deklaruar se ato nuk prodhonin pasoja juridike për Turqinë dhe duke përsëritur pretendimet e saj për disa formacione gjeografike në Egje.

Pra, “ujërat e qeta” ulën tensionin, por nuk hoqën nga tavolina hartat, sovranitetin, shelfin kontinental dhe 12 miljet.

Çfarë do të thotë “goditja parandaluese” e gjeneralit Houpis?

Skenari i publikuar nga Ta Nea nis pikërisht nga një krizë për zonat detare ose kërkimet në shelfin kontinental. Sipas këtij skenari, Turqia fillon një dislokim të madh forcash, ndërsa shërbimet greke të inteligjencës dhe strukturat ushtarake përpiqen të përcaktojnë nëse bëhet fjalë për presion ushtarak apo për përgatitjen përfundimtare të një operacioni.

Ky është momenti vendimtar. “Goditje parandaluese”, sipas skenarit të Ta Nea, nuk do të thotë se Greqia sulmon Turqinë thjesht sepse ekziston një krizë. Skenari presupozon që autoritetet greke të kenë arritur në përfundimin se kundërshtari ka nisur një proces sulmi të pakthyeshëm dhe se goditja është e menjëhershme.

Në atë pikë vendimi nuk do të ishte vetëm ushtarak. Ai do të ishte para së gjithash politik.

Sipas medias greke, Këshilli Qeveritar për Sigurinë Kombëtare, KYSEA, do të duhej të autorizonte aktivizimin e planit. Por shteti që godet i pari merr përsipër një rrezik të madh politik dhe juridik: duhet të argumentojë se nuk nisi luftën, por reagoi ndaj një sulmi të pashmangshëm.

Vetë Ta Nea e identifikon gabimin ose paplotësinë e informacionit si një nga problemet kryesore. Pikërisht këtu fjala “parandaluese” merr peshë tjetër.

Houpis e ka lidhur doktrinën e re edhe me mësimet e luftërave në Ukrainë dhe Lindjen e Mesme: dronët dhe kundërdronët, shpejtësinë e informacionit, vendimmarrjen në kohë shumë të shkurtër dhe aftësinë për goditje precize në distancë.

Ta Nea e çon këtë logjikë më tej. Në skenarin e saj, objektivi i goditjes së parë do të ishte dobësimi i kapaciteteve ushtarake që do të mbështesnin një operacion turk, duke përdorur luftën elektronike, aviacionin dhe armët me rreze të gjatë. Artikulli përmend Rafale, F-16 Viper, sisteme raketore dhe mjete të luftës elektronike.

Në fazën pasuese, analiza pranon se Turqia do të ruante aftësi për kundërpërgjigje me raketa dhe dronë. Mbrojtja greke do të mbështetej te Patriot, sistemet kundërajrore dhe radarët SeaFire të fregatave të reja FDI të klasës Kimon.

Por këtu Ta Nea kalon nga kapacitetet e dokumentuara te parashikimi. Pretendimet e skenarit për neutralizimin e një pjese të madhe të goditjeve turke ose paralizimin e aftësisë sulmuese të Turqisë brenda një kohe të shkurtër nuk janë rezultate të provuara. Janë vlerësime të autorëve dhe burimeve të tyre ushtarake.

Një konflikt mes Greqisë dhe Turqisë do të përfshinte dy ushtri të NATO-s, aviacion, flotë, raketa, dronë, mbrojtje ajrore dhe luftë elektronike në një hapësirë gjeografike shumë të ngushtë. As deklarata e Houpis dhe as të dhënat publike nuk përcaktojnë rezultatin e një përplasjeje të tillë.

Problemi nuk është kush godet, por kush vendos se lufta ka filluar

Këtu qëndron pika më problematike e gjithë doktrinës.

Nëse një anije kërkimore hyn në një zonë që Athina e konsideron shelfin e saj kontinental, ndërsa Ankaraja e konsideron zonë të diskutueshme, kjo nuk do të thotë automatikisht se ka filluar një sulm.

Nëse Turqia zhvendos anije luftarake, avionë ose njësi ushtarake drejt Egjeut, Athina mund ta interpretojë lëvizjen si përgatitje për luftë, presion politik, stërvitje ose sinjal ushtarak.

E njëjta logjikë funksionon në drejtimin tjetër. Nëse Greqia mobilizon forca në ishuj, Ankaraja mund ta interpretojë dislokimin sipas perceptimit të saj të kërcënimit.

Pikërisht këtu doktrina e goditjes parandaluese bëhet shumë më delikate se vetë kapacitetet ushtarake. Vendimi duhet marrë përpara se sulmi i kundërshtarit të materializohet, por jo aq herët sa vetë goditja të kthehet në aktin që fillon luftën.

Kriza e Imias/Kardakut në vitin 1996 tregoi se sa shpejt një mosmarrëveshje mbi një hapësirë shumë të vogël mund të prodhojë përqendrim forcash ushtarake. Krizat e viteve 1976, 1987 dhe 2020 treguan se kërkimet dhe shelfi kontinental mund të prodhojnë të njëjtin mekanizëm tensioni.

Prandaj deklarata e Houpis shton një element të ri në ekuacionin greko-turk.

Greqia nuk po diskuton më vetëm se si të mbrojë ishujt, hapësirën ajrore dhe detin pasi të ketë nisur një sulm. Kreu i Forcave të Armatosura ka deklaruar publikisht se vendi duhet të disponojë aftësi për goditje parandaluese në thellësi strategjike.

Kjo nuk do të thotë se Athina ka vendosur të godasë Turqinë. Do të thotë se parandalimi grek po artikulohet edhe përmes aftësisë për ta çuar goditjen përtej vijës së kontaktit.

Dhe kjo merr një peshë tjetër kur përballë ndodhet Turqia, ndërsa mes dy vendeve mbeten të hapura çështja e 12 miljeve, shelfi kontinental, EEZ-ja, hapësira ajrore, militarizimi i ishujve dhe pretendimet e kundërta për zona të caktuara të Egjeut.

Në këtë kuptim, “goditja parandaluese” për të cilën shkruan Ta Nea nuk përbën provë se një luftë greko-turke po afrohet. Ajo tregon se si një pjesë e establishmentit ushtarak dhe medias greke po diskuton parandalimin në një Egje ku konfliktet juridike dhe politike mbeten të pazgjidhura.

Kontradikta është konkrete. Greqia dhe Turqia vazhdojnë dialogun e nisur pas Deklaratës së Athinës të vitit 2023, ndërsa njëkohësisht vazhdojnë përplasjen diplomatike për hartat, zonat detare dhe sovranitetin dhe zhvillojnë kapacitetet e tyre ushtarake.

Prandaj pyetja që ngre deklarata e Houpis nuk është vetëm nëse Greqia ka Rafale, F-16 Viper, raketa apo mjete që mund të godasin në thellësi.

Pyetja është se kush, mbi çfarë informacioni dhe në cilin moment do të vendoste se një lëvizje turke në Egje nuk përbën më presion apo demonstrim force, por fillimin e pakthyeshëm të një sulmi.

Sepse pikërisht në atë moment “goditja parandaluese” pushon së qeni doktrinë ushtarake në letër dhe kthehet në vendimin se kush qëllon i pari. /Përshtati Pamfleti/

Influencuesja kërkoi që të bëhen publike provat që qëndrojnë pas pretendimeve…

Hatixhe Brika, e njohur në rrjetet sociale si Hati, ka reaguar pas raportimeve të publikuara gjatë ditës së sotme, në të cilat emri dhe imazhi i saj u përmendën në kuadër të materialeve audio dhe video që lidhen me biznesmenin Ergys Agasi. Sipas raportimeve, Hati pretendohet se shfaqet në disa prej regjistrimeve të realizuara në zyrën e Agasit. Megjithatë, në materialet e publikuara nuk paraqiten prova që e lidhin atë me ndonjë veprimtari të paligjshme.

Pas publikimit të lajmeve, Hati ka reaguar përmes një videoje në Instagram, ku shprehu irritimin e saj për mënyrën se si është përfshirë në raportime. “Unë nuk e kuptoj që nuk ju ec lajmi pa vënë fytyrën time ose emrin tim, se doni me hangër bukë në kurriz tim. Po na keni qarë kokën, na keni lodhur trutë”, u shpreh ajo.

Më tej, influencuesja kërkoi që të bëhen publike provat që qëndrojnë pas pretendimeve dhe kundërshtoi përfshirjen e emrit të saj në këto raportime. “Ku i keni provat? Nxirrni provat. A keni Zot apo s’keni? Nuk ju marr vesh”, tha Hati në reagimin e saj. Deri në këtë moment, reagimi i saj vjen si kundërshtim ndaj raportimeve, ndërsa nuk është bërë publike ndonjë provë që ta lidhë atë me veprimtari të paligjshme.

Deri dje Top Channel ishte i Belës.

Top Tuneli. Top inaugurìmi. Top promovimi.

Sot Topi qenka i Ramës dhe po i bie Belës.

Pastaj hyn Agasi.

Top Agasi. Makina e Agasit. Hakmarrja e Agasit.

Dhe kështu kemi telenovelën perfekte shqiptare:

 Top Bela. Top Rama. Top Agasi. Top Grida.

Po çfarë ndodhi nga Top Tuneli deri te Top Dosja?

Sepse nëse Top ishte i Belës kur e promovonte dhe sot është i Ramës kur publikon dosjen e saj, atëherë dikujt nuk po i dalin llogaritë.

Atyre që thoshin se Rama e kishte Topin?

Atyre që thoshin se Rama mbante Belën?

Apo tani të dyja teoritë qenkan të vërteta, vetëm se ndërkohë dikujt i ka rënë Topi nga dora?

Dhe meqë përgjigjja nuk del, hajde merremi me Gridën.

Një Range Rover. Agasi. Inatet. Hakmarrja. Kush ishte me kë dje. Kush është kundër kujt sot.

Agasi kontrollon Gridën. Agasi orienton Topin. Agasi godet Belën. Rama është pas Topit. Topi është pas Belës.

Vetëm prova mungon nga telenovela.

Sepse për momentin, Rama–Top është teori.

Agasi–Top është teori.

Agasi–Grida është pretendim që kërkon provë.

Hakmarrja është teori.

Por çështja e Belinda Ballukut nuk është teori portalesh.

Më 31 tetor 2025 SPAK i komunikoi zyrtarisht akuzën për “shkeljen e barazisë së pjesëmarrësve në tendera apo ankande publike” në lidhje me Tunelin e Llogarasë.

Më pas GJKKO vendosi ndaj saj pezullimin nga detyra dhe ndalimin e daljes jashtë shtetit. 

Në dhjetor SPAK i kërkoi Kuvendit autorizim për arrestim/heqje lirie, duke bërë të ditur gjithashtu se Balluku ishte nën hetim për shtatë procedura të tjera prokurimi.

Në qershor 2026, me kërkesë të SPAK, GJKKO vendosi sekuestro preventive mbi një pronë në Dhërmi që prokuroria pretendon se është në pronësinë indirekte të Ballukut. SPAK njoftoi gjithashtu dyshime për korrupsion pasiv dhe pastrim parash.

Këto janë pretendimet e prokurorisë dhe Balluku prezumohet e pafajshme derisa fajësia të provohet me vendim të formës së prerë.

Pra le t’i mbajmë gjërat në kategorinë e tyre.

Për Topin kemi teori. Për Ballukun kemi një procedim penal.

Kjo nuk do të thotë se SPAK ka të drejtë.

Do të thotë se SPAK tani duhet të provojë atë që pretendon.

Dhe Balluku ka çdo të drejtë ta rrëzojë.

Por as Rama, as Grida, as Agasi dhe as Top Channel nuk janë kundërprovë për dosjen e saj.

Nëse Top gënjen për Ballukun, nxirrni gënjeshtrën.

Nëse Grida ka marrë makinë nga Agasi, nxirrni provën.

Nëse Agasi komandon Topin, nxirrni provën.

Nëse Rama komandon Topin, nxirrni provën.

Dhe nëse SPAK pretendon se Balluku ka kryer vepra penale, SPAK të nxjerrë provat dhe t’i mbrojë ato në gjykatë.

I njëjti standard.

Për të gjithë.

Sepse media flet? Do t’i shërbejë dikujt.

Media hesht? Do t’i shërbejë dikujt tjetër.

Nëse sot një lajm i shërben politikisht Ramës, kjo nuk e bën automatikisht të vërtetë.

Por as nuk e bën automatikisht të pavërtetë.

Politika pyet: kujt i leverdis?

Gazetaria duhet të pyesë: është e vërtetë?

Kështu që mund të vazhdojmë edhe tre sezone me Top Tuneli, Top Bela, Top Rama, Top Agasi dhe Top Grida.

Mund të kërkojmë kush tradhtoi kë, kush urdhëroi kë, kush i shërben kujt dhe kush ia bleu makinën kujt.

Dhe ndërkohë Tirana mund të vazhdojë të pyesë:

KUJT I KA RËNË TOPI NGA DORA?

Shpresojmë vetëm që, mes gjithë teorive se kush e ka Topin, prokurorisë të mos i bjerë dosja nga dora.

Sepse telenovela është jashtë saj.

Faktet që SPAK pretendon se ka, janë brenda.

Dhe në fund, çështjen Balluku nuk do ta provojë as Topi, as Rama, as Grida dhe as Agasi.

Do të duhet ta provojë SPAK. Në gjykatë./Zëri

Rritja e çmimeve të karburanteve në Europën Juglindore po nxjerr në pah një diferencë të madhe mes vendeve të rajonit. Të gjithë blejnë në një treg ndërkombëtar të ekspozuar ndaj të njëjtave goditje, por konsumatorët nuk paguajnë të njëjtin çmim në pompë.

Shqipëria është një nga rastet ku kjo diferencë bëhet më e dukshme. Karburantet mbeten të shtrenjta sipas standardeve rajonale, ndërsa ndërhyrjet administrative në treg kufizojnë luhatjet pa i dhënë Shqipërisë avantazhin që kanë tregje si Bullgaria apo Maqedonia e Veriut.

Krahasimi është i rëndësishëm pikërisht sepse tregon se çmimi i naftës dhe benzinës nuk varet vetëm nga kuotimet ndërkombëtare.

Mbi çmimin e produktit vendosen akciza, TVSH-ja, taksa të tjera dhe marzhet e tregtimit. Në disa vende qeveritë kanë ulur akcizat. Në vende të tjera kanë vendosur çmime maksimale ose kanë kufizuar marzhet e kompanive.

Pra, kur një shqiptar paguan karburantin, ai nuk paguan vetëm produktin e importuar. Paguan edhe barrën fiskale dhe strukturën që shteti shqiptar ka zgjedhur për tregun. Kjo duket më qartë kur Shqipëria krahasohet me atë që po ndodh vetëm pak kilometra përtej kufijve të saj.

Maqedonia e Veriut është një treg më i lirë për karburantet. Çmimet me pakicë përcaktohen përmes mekanizmit të Komisionit Rregullator të Energjisë. Diferenca me Greqinë është aq e dukshme sa krijon stimul ekonomik për drejtuesit e automjeteve në veri të Greqisë që të furnizohen përtej kufirit.

Shqipëria nuk ka të njëjtin avantazh. Çmimet e larta sipas standardeve të rajonit bëjnë që tregu shqiptar të mos jetë për konsumatorët e vendeve fqinje ajo që Bullgaria apo Maqedonia e Veriut janë për një pjesë të konsumatorëve grekë. Ky është një dallim me rëndësi, sepse kufiri e ekspozon menjëherë efektin e politikës së brendshme fiskale.

Në Ballkan, të njëjtin problem qeveritë po e trajtojnë ndryshe

Rasti më i fortë vjen nga Greqia dhe Bullgaria. Sipas Buletinit Javor të Naftës të Komisionit Europian, më 21 shtator çmimi mesatar i benzinës pa plumb 95 oktan në Greqi ishte 2.197 euro për litër, ndërsa nafta kushtonte 2.224 euro.

Në të njëjtën javë, benzina kushtonte 1.663 euro në Bullgari, 1.677 euro në Qipro, 1.706 euro në Slloveni, 1.796 euro në Kroaci dhe 1.891 euro në Rumani. Mes Greqisë dhe Bullgarisë diferenca arrinte në 53.4 cent për litër benzinë. Në një furnizim prej 50 litrash bëhen 26.70 euro.

Për naftën diferenca ishte më e vogël, rreth 30 cent për litër.

Këto shifra nuk provojnë se sa qytetarë kalojnë kufirin vetëm për t’u furnizuar. Nuk ekzistojnë të dhëna publike të krahasueshme që tregojnë sa kalime kufitare në Ballkan bëhen posaçërisht për karburant, sa litra blihen dhe sa të ardhura fiskale zhvendosen nga një vend te tjetri.

Por shifrat provojnë diçka tjetër: diferenca ekonomike ekziston. Dhe kjo diferencë nuk shpjegohet vetëm me çmimin ndërkombëtar të naftës. Komisioni Europian publikon veçmas çmimin e karburanteve para dhe pas taksave, pikërisht për të identifikuar peshën që kanë TVSH-ja dhe akciza në çmimin përfundimtar.

Greqia ka përdorur masa të përkohshme, kufizime të marzheve të fitimit dhe ndërhyrje në treg, por jo një ulje të përhershme dhe të përgjithshme të taksave. Qipro ka zgjedhur një rrugë tjetër. Qeveria zgjati deri më 30 nëntor uljen me 8.33 cent për litër të akcizës si për benzinën, ashtu edhe për naftën.

Mali i Zi ka kombinuar uljen e akcizës me çmime maksimale. Në mesin e shtatorit, çmimi maksimal i benzinës 95 oktan ishte 1.72 euro për litër, ndërsa ai i naftës 1.90 euro. Kroacia ka përdorur çmime maksimale me pakicë, kufizime të marzheve tregtare dhe ndryshime të akcizave. Sllovenia kombinon masat fiskale me rregullimin e çmimeve në pikat e karburantit jashtë autostradave.

Edhe Bosnjë-Hercegovina ka ndërhyrë, por struktura administrative e vendit nuk lejon që ajo të trajtohet si një treg i vetëm rregullator. Në Federatën e Bosnjë-Hercegovinës, qeveria ka vendosur marzh maksimal prej 0.06 markash të konvertueshme për litër në shitjen me shumicë dhe 0.25 markash për litër në shitjen me pakicë për produktet e naftës pa aditivë.

Pra, qeveritë nuk kanë në dispozicion vetëm një instrument. Ato mund të ulin akcizën, të kufizojnë marzhet, të vendosin tavane çmimesh ose të kombinojnë disa prej këtyre masave.

Secila zgjedhje ka kosto. Nëse ulet akciza, shteti heq dorë nga një pjesë e të ardhurave fiskale. Nëse kufizohen marzhet, ndërhyrja zhvendoset te fitimi i operatorëve. Nëse vendoset çmim maksimal, qeveria duhet të përshtatë mekanizmin me ndryshimet e kostos së produktit.

Pikërisht këtu bëhet i rëndësishëm krahasimi me Shqipërinë.

Çmimi i lartë në tregun shqiptar nuk mund të shpjegohet vetëm me argumentin se është shtrenjtuar nafta në tregjet ndërkombëtare, kur vendet e rajonit po përballen me të njëjtin treg ndërkombëtar, por po përdorin politika të ndryshme fiskale dhe rregullatore.

Shqipëria ka rikthyer ndërhyrjet administrative për të kufizuar luhatjet e çmimeve. Megjithatë, kjo nuk i jep vendit avantazhin e çmimit që shfaqin tregje të tjera të rajonit. Dhe ky është problemi që krahasimi ballkanik nxjerr në pah.

Nuk mjafton të shihet se sa kushton fuçia e naftës. Duhet parë sa kushton produkti para taksave, sa i shton shteti çmimit përmes barrës fiskale dhe çfarë mekanizmi përdor qeveria kur tregu ndërkombëtar shtrenjtohet.

Rasti i Serbisë tregon ndërkohë një problem tjetër.

Atje debati ka kaluar nga çmimi te siguria fizike e furnizimit. Në shtator, qeveria serbe njoftoi nxjerrjen e rreth 5 mijë tonëve naftë nga rezervat shtetërore, pasi në gusht kishte nxjerrë edhe 23 mijë tonë nga rezervat operative.

Çmimet e larta ndërkombëtare, rënia e importeve dhe niveli i ulët i Danubit kanë komplikuar furnizimin.

Në qendër të problemit është edhe NIS, kompania që operon rafinerinë e vetme të Serbisë dhe furnizon deri në 80 për qind të tregut vendas. Entitete ruse zotërojnë shumicën e aksioneve të kompanisë, ndërsa NIS ndodhet nën sanksione amerikane dhe ka kërkuar një tjetër përjashtim për të vazhduar operacionet.

Serbia tregon se çështja e karburanteve mund të kalojë shumë shpejt nga politika e çmimeve te siguria e furnizimit. Shqipëria ka një tjetër strukturë tregu dhe problemi i saj, sipas të dhënave të materialit të analizuar, mbetet kryesisht çmimi i lartë në raport me disa prej tregjeve të rajonit.

Shqipëria përballë taksave

Krahasimi rajonal e rikthen debatin shqiptar aty ku duhet të jetë: te çmimi që paguan qytetari. Tregu ndërkombëtar përcakton një pjesë të kostos. Qeveria dhe sistemi fiskal përcaktojnë një pjesë tjetër.

Pikërisht për këtë arsye dy vende fqinje mund të blejnë produktin në të njëjtin treg ndërkombëtar dhe ta shesin me diferenca të forta te konsumatori. Greqia dhe Bullgaria japin shembullin më të qartë. Diferenca prej 53.4 centësh për litër benzinë nuk mund të shpjegohet duke parë vetëm çmimin ndërkombëtar të produktit.

Komisioni Europian e ndan pikërisht për këtë arsye çmimin para taksave nga ai pas taksave.

Për Shqipërinë, materiali në dispozicion nuk jep një zbërthim të krahasueshëm shifër për shifër të çmimit para dhe pas taksave me të gjitha vendet e analizuara. Për këtë arsye nuk mund t’i atribuohet një përqindje e caktuar e diferencës vetëm akcizës, TVSH-së apo një takse tjetër pa të dhëna shtesë.

Por panorama rajonale tregon qartë se qeveritë kanë hapësirë për të ndikuar te çmimi përfundimtar dhe se po e përdorin këtë hapësirë në mënyra të ndryshme.

Qipro ka ulur akcizën me 8.33 cent për litër. Mali i Zi ka ulur akcizën dhe ka vendosur çmime maksimale.

Kroacia ka ndërhyrë te akciza, marzhet dhe çmimet. Federata e Bosnjë-Hercegovinës ka kufizuar marzhet. Sllovenia rregullon një pjesë të tregut dhe përdor masa fiskale. Shqipëria mbetet ndër tregjet me çmime të larta në rajon.

Kjo e bën debatin për karburantet edhe debat mbi zgjedhjen fiskale të qeverisë shqiptare: sa nga kostoja ndërkombëtare duhet t’i kalojë qytetarit dhe sa mund të zbutet përmes barrës fiskale ose instrumenteve të tjera?

Sepse çmimi në pompë nuk është vetëm një shifër që vjen nga bursat ndërkombëtare. Ai është rezultat i çmimit të produktit, taksave, marzheve dhe vendimeve rregullatore. Vendet e rajonit po japin përgjigje të ndryshme ndaj të njëjtit problem. Disa kanë ulur akcizat, disa kanë kufizuar fitimin tregtar, disa kanë vendosur çmime maksimale dhe disa po përdorin rezervat për të garantuar furnizimin.

Shqipëria duhet parë brenda këtij krahasimi, sepse vetëm atëherë kuptohet se çfarë pjesë e çmimit vjen nga tregu ndërkombëtar dhe çfarë pjesë lidhet me politikën e brendshme. Pa një zbërthim të krahasueshëm të këtyre komponentëve nuk mund të përcaktohet saktë se sa nga diferenca shqiptare vjen nga secila taksë apo hallkë e tregut.

Por një gjë del nga krahasimi i vendeve të rajonit: çmimi ndërkombëtar nuk është i vetmi mekanizëm që vendos se sa paguan qytetari në pompë. Qeveritë ndikojnë drejtpërdrejt përmes taksave, akcizave, marzheve dhe rregullimit të tregut.

Dhe pikërisht aty duhet kërkuar edhe shpjegimi i plotë se përse Shqipëria vazhdon të ketë karburante të shtrenjta krahasuar me një pjesë të Ballkanit. /Pamfleti/

Një ngjarje tragjike ka tronditur futbollin në Kavala të Greqisë, pasi një futbollist 16-vjeçar, me origjinë shqiptare, ka humbur jetën pas një dëmtìmi të rëndë në kokë gjatë një ndeshjeje në ishullin Thassos.

Asllan Gjana, pjesë e skuadrës Byronas Kavala, po luante kundër Aiandas Panagias në një ndeshje të kategorisë së dytë të Shoqatës së Futbollit të Kavalës, kur vetëm në minutën e dytë të takimit u përplas rëndë. Gjatë një dyluftimi për topin, 16-vjeçari doli jashtë fushës dhe goditi pjesën e pasme të kokës në gardhin rrethues të stadiumit. Pas përplasjes, ai humbi ndjenjat. Ndeshja u ndërpre menjëherë dhe futbollistit iu dha ndihma e parë nga mjeku i takimit. Në vendngjarje u thirr edhe shërbimi i urgjencës mjekësore, ndërsa për shkak të gjendjes së rëndë u vendos transportimi i menjëhershëm drejt spitalit.

16-vjeçari u dërgua në Spitalin e Kavalës, ku u shtrua në repartin e kujdesit intensiv. Pavarësisht përpjekjeve të mjekëve, ai nuk arriti të mbijetojë. Lajmi ka shkaktuar dhimbje të madhe te familja, shokët e skuadrës dhe komuniteti sportiv në Kavala.

Klubi Byronas Kavala reagoi me një mesazh prekës për ndarjen nga jeta të futbollistit të tij. “Me dhimbje të padurueshme dhe trishtim të papërshkrueshëm, familja atletike e Byron Kavalës i jep lamtumirën njërit prej fëmijëve të saj”, thuhet në reagimin e klubit. “Byroni i Kavalës është në zi, ka humbur një nga fëmijët e tij. Udhëtim të mbarë, djali ynë, ti do të jetosh përgjithmonë në zemrat tona”, vijon mesazhi

Nga Eduard Halimi

(Historia se si FBI “zbërtheu” Signal-in në 2026 pa e thyer atë)!
Ka një fjalë që tërheq vëmendjen në dokumentin e bërë pubIik në media lidhur me ngjarjen më të bujshme të javës së kaluar. SPAK gjeti gjurmët e komunikimeve të shërbimit sekret në funksionin BIOME të një celulari, ç’ka çoi më pas në arrestimin e kreut të shërbimeve sekrete.

Po si mundi SPAK të gjente komunikimet në Signal dhe vetë sekretet e shërbimit sekret?

Le të biem dakord për një gjë: edhe komunikimet më të forta të enkriptuara nuk janë domosdoshmërisht pa gjurmë pasi shpesh nuk thyhet enkriptimi; gjendet gjurma që komunikimi ka lënë në pajisje.

Kur BBM humbi sigurinë dhe rëndësinë që kishte dikur, rreth 10 vjet më parë, u shfaqën SkyECC, EncroChat etj., për të cilat kam folur edhe më parë. Dihet tashmë edhe se Telegram ka ndryshuar politikën e bashkëpunimit me autoritetet.

Diplomatët, zyrtarët, politikanët, gazetarët, avokatët, biznesmenët dhe shërbimet inteligjente përdorin aplikacione të enkriptuara pikërisht sepse kërkojnë konfidencialitet.

Por siguria e një komunikimi nuk varet vetëm nga aplikacioni. Varet nga i gjithë zinxhiri: aplikacioni → sistemi operativ → pajisja → notifications → backups → metadata → akses fizik → ekspertiza shkencore.

Mund të kesh një kasafortë informacioni pothuajse të pathyeshme, është e vërtetë. Por, nëse pasi e hap kasafortën lë një kopje të dokumentit mbi tavolinë, problemi nuk është më kasaforta; je ti që ke lënë një dokument jashtë. Por rasti ynë ia kalon edhe fiction të shumë ngjarjeve. Madje, edhe nëse do të kalonte në Netflix, nuk do të kishte nevojë t’i shtoheshin elemente fiction, sepse vetëm do ta dobësonin.

Por sa të sigurta janë komunikimet e enkriptuara dhe çfarë mund të gjejë ekspertiza shkencore në telefonin tonë? Signal konsiderohet një nga platformat më të sigurta të komunikimit. Mesazhet dhe telefonatat mbrohen me end-to-end encryption: përmbajtja enkriptohet në telefonin e dërguesit dhe dekriptohet vetëm në pajisjen e marrësit. Vetë Signal deklaron se nuk disponon në serverët e tij mesazhet, telefonatat, listën e kontakteve apo call logs që t’ua dorëzojë autoriteteve.

Atëherë, si arriti SPAK të gjente gjurmë të mesazheve Signal që supozohej se kishin “disappeared”?

Përgjigjja është shumë më interesante se ideja e “thyerjes” së Signal-it. Është te paragrafi i fundit i asaj që kanë publikuar mediat: “Në lidhje me komunikimet… të ruajtura në funksionin BIOME, u gjetën 508 forma komunikimi… video calls, sms…” Meqenëse çështja ishte interesante dhe shumë teknike, pyeta një nga ekspertët e IT-së se çfarë ishte BIOME.

BIOME është një memorie që përdoruesi ( ne) nuk e sheh.

BIOME nuk është një funksion i Signal dhe as një file ku përdoruesi zgjedh të ruajë bisedat.

Është pjesë e arkitekturës së brendshme të iOS, ku sistemi mund të regjistrojë të dhëna dhe gjurmë të ndryshme mbi aktivitetin dhe ndërveprimet e pajisjes. Për përdoruesin ato mund të jenë të padukshme. Me sa duket, kanë qenë të padukshme edhe për shërbimin sekret. Çudia është: si nuk e dinte këtë shërbimi sekret!?

Për një ekspert të policisë shkencore kjo është e rëndësishme. Eksperti i SPAK, siç duket, i ka gjetur këto gjurmë. Kjo nuk do të thotë se BIOME përmban automatikisht tekstin e çdo bisede Signal.

Eksperti që pyeta më tha se ndoshta jo të gjitha 508 komunikimet mund të zbërthehen, por mund të gjenden gjurmët që tregojnë se një komunikim ose aktivitet ka ndodhur.

Nëse një akt ekspertimi thotë se në BIOME janë identifikuar qindra calls, voice calls, video calls, messages apo chat messages, kjo nuk duhet lexuar automatikisht sikur ekspertët disponojnë qindra biseda të plota. Ndoshta po, ndoshta jo. Kurioziteti është i madh, padyshim.

Çështja nëse BIOME ka vlerë provuese është tjetër dhe i përket debatit mes SPAK dhe avokatëve të mbrojtjes, sepse në një proces penal ky dallim është thelbësor. Interesant do të jetë edhe aplikimi i testit të këtij rasti pranë Gjykatës Kushtetuese, në dritën e vendimit të saj të fundit lidhur me telefonat dhe ekspertimin e tyre.

Të provosh se A ka komunikuar me B në orën 22:14 nuk është e njëjta gjë me të provosh çfarë i tha A personit B. Dhe mesazhet që kanë rrjedhur në media nuk janë as 10% e atyre 508 komunikimeve që citohen. Por kjo u përket avokatëve të të dyshuarve dhe jo spektatorëve, përfshirë mua. Qëllimi i kësaj analize nuk është të gjykojë natyrën apo fuqinë provuese të provës.

Si FBI “theu” Signal-in dhe krahasimi me rastin tonë

Në një gjykim federal në Texas, në prill 2026, një agjent i FBI-së dëshmoi se ekspertët kishin rikuperuar nga iPhone-i i një të pandehuri mesazhe hyrëse Signal, edhe pse Signal ishte fshirë nga telefoni dhe mesazhet ishin disappearing. Ato ishin gjetur në databazën e brendshme të notifications të iOS, jo duke thyer enkriptimin e Signal.

Kur një mesazh Signal mbërrinte në telefon dhe përmbajtja e tij shfaqej si notification, iOS mund të ruante një kopje të atij informacioni në databazën e vet të notifications. Për shkak të një problemi të iOS, disa notifications që duhej të fshiheshin mund të mbeteshin në pajisje. FBI i gjeti pikërisht aty.

A është e njëjta rrugë teknike që kanë ndjekur ekspertët e SPAK? Këtë nuk mund ta dimë pa parë ekspertimin. Por rasti amerikan tregon se informacioni që zhduket nga Signal mund të ketë lënë gjurmë diku tjetër në iOS.

Vetëm rreth dy javë më vonë,ne prill 2026 Apple publikoi iOS 26.4.2 dhe korrigjoi problemin që lejonte notifications të destinuara për fshirje të mbeteshin në pajisje.

Dhe këtu lind një pyetje interesante: çfarë versioni të iOS kishte telefoni në momentin kur u sekuestrua? Historia e SPAK me shërbimin sekret dhe ajo e FBI-së me Signal na kujtojnë diçka që shpesh harrohet:

“Në epokën dixhitale, “encrypted” nuk do të thotë “pa gjurmë”. Një komunikim mund të jetë jashtëzakonisht i sigurt gjatë transmetimit dhe, megjithatë, të krijojë gjurmë në pajisjen ku mbërrin.

“Disappearing” nuk do të thotë domosdoshmërisht se çdo gjurmë që ka krijuar sistemi operativ është zhdukur në të njëjtën sekondë. Dhe ekspertët e SPAK nuk kanë gjithmonë nevojë të thyejnë derën kryesore. Ndonjëherë mjafton të kërkojnë se çfarë ka mbetur pas saj: gjurmën që mesazhi ka lënë në iPhone. Dhe ndoshta ky është sekreti më interesant i komunikimeve sekrete moderne:

Nuk mjafton të dish nëse mesazhi është i enkriptuar. Duhet të dish edhe çfarë mbetet pasi mesazhi është zhdukur.

Një skenë trondìtëse është regjistruar live në televizion, kur një vajzë 14-vjeçare u përplas nga një makinë, ndërsa një gazetar po raportonte pikërisht nga vendi i një tjetër aksidenti tragjik.

Ngjarja ndodhi në Koscierzyna të Polonisë, ku vajza po lëvizte me skuter elektrik në rrugë. Në pamjet e transmetuara drejtpërdrejt, automjeti e godet me forcë, e përplas në xhamin e përparmë dhe më pas e hedh disa metra larg.

Kameramani vijoi të filmonte, ndërsa makina u largua me shpejtësi në një rrugë dytësore.

Gazetari i TVP, Milosz Sieliwonczyk, po raportonte për një tjetër aksident të rëndë kur dëgjoi goditjen.

“Papritur dëgjova një përplasje pas meje dhe britmën e operatorit: ‘O Zot!’ Kur u ktheva, pashë një makinë që po largohej me xhamin e përparmë të thyer dhe një fëmijë të shtrirë në rrugë”, tregoi gazetari.

Ai i kërkoi kameramanit të vazhdonte filmimin dhe të fokusonte targën e automjetit, në mënyrë që pamjet t’u dorëzoheshin policisë.

Gazetari dhe operatori iu afruan menjëherë vajzës. Ajo nuk ishte në gjendje të ngrihej në këmbë dhe në skuterin e saj kishte njolla gjaku. Shërbimet e emergjencës u telefonuan menjëherë dhe mbërritën në vendngjarje brenda pak minutash.

14-vjeçarja kërkoi të telefononte nënën e saj, e cila mbërriti pak më vonë. Vajza u transportua në spital për kontrolle dhe, sipas raportimeve, nuk ka pësuar dëmtime të rënda.

Ironikisht, shoferi i përfshirë në përplasjen u kthye në vendngjarje disa minuta më vonë. Sipas gazetarit, ai doli nga makina dhe pyeti nëse kishte ndodhur diçka.

Policia ka nisur hetimet për të zbardhur rrethanat e aksidentit.

Gazetari ndodhej në atë zonë për të raportuar për vdekjen tragjike të një fëmije 3-vjeçar, i cili ishte përplasur nga një makinë.

Fëmija u nxor nga poshtë automjetit nga prindërit e tij dhe iu nënshtrua përpjekjeve të gjata për reanimim fillimisht nga zjarrfikësit dhe më pas nga ekipet mjekësore. Pavarësisht përpjekjeve, ai ndërroi jetë nga plagët e marra.

Ngjarja e rëndë vjen vetëm disa ditë pas një tjetër aksidenti tragjik në Poloni, ku humbi jetën futbollisti Oskar Kordus, 20 vjeç. Automjeti i tij u përplas me një dre që, pasi u godit nga një makinë që vinte në drejtim të kundërt, përfundoi në korsinë e tij dhe hyri përmes xhamit të përparmë të BMW-së.

Makina e Kordus doli nga rruga dhe përfundoi në një kanal. Pavarësisht ndërhyrjes së mjekëve, 20-vjeçari nuk mundi të mbijetonte.

El periodista Miłosz Sieliwończyk estaba informando en el norte de Polonia sobre el accidente fatal que involucró a un niño de tres años— cuando una chica en un patinete fue atropellada por un hombre que conducía un auto. https://t.co/VW7cL7jSPk

— Javi🇨🇺 (@JaviXCubaLibre) September 28, 2026

“Si je?”. “Ende gjallë”. Është ora 19:16 e 30 gushtit.

Ky do të ishte mesazhi i fundit i Ferdinand Nokajt, 25 vjeç, i Iindur në Fano të Italisë, banues me familjen në Colli al Metauro dhe prej pesë vitesh në Rovereto për të studiuar psikologji në universitet. Atë mbrëmje Ferdinandi zhduket.

Të nesërmen, vëllai i tij denoncon zhdukjen e tij te karabinierët e Fanos. Pesë ditë më vonë, më 5 shtator, trupi i tij gjendet në brigjet e lumit Adige, në Grumo, në komunën e San Michele all’Adige, rreth 42 kilometra nga Rovereto. Por askush ende nuk e ka identifikuar si Ferdinandin dhe familja do të vazhdojë ta kërkojë edhe për njëzet ditë të tjera. Babai do të bëjë vazhdimisht rrugën drejt Trentinos, pa e ditur se i biri ndodhet tashmë në morgun e spitalit Santa Chiara të Trentos. Ai do ta njohë vetëm më 25 shtator, të premten e kaluar.

Ferdinandi i kishte treguar familjes se ishte sulmuar

Tre orë para atij mesazhi të fundit “ende gjallë”, Ferdinandi i kishte treguar familjes se ishte sulmuar në Rovereto nga disa djem shqiptarë. Kishte shenja në fytyrë dhe, mbi të gjitha, kishte frikë. Babai i kishte thënë të shkonte menjëherë te karabinierët. “Kjo është ajo që po mendoj të bëj, babi”, i ishte përgjigjur Ferdinandi.

Nuk rezulton se ai ka shkuar ndonjëherë atje. Në orën 17:21 kishte folur sërish me vëllanë nga stacioni hekurudhor i Roveretos. Vëllai mendon se ai donte të kthehej në shtëpi. Në orën 19:16 e pyet si është. “Ende gjallë”.

Pas kësaj, Ferdinandi nuk do të përgjigjej më. Për vdekjen e të riut po heton Prokuroria e Trentos, e cila ka hapur një dosje për nxitje të vetëvrasjes.

Ferdinandi kishte lindur në Fano dhe jetonte me familjen në Colli al Metauro

Ferdinandi ka lindur në Fano, ndërsa familja jeton në Colli al Metauro. Prej pesë vitesh banon në Rovereto, ku ndjek masterin në Shkencat Konjitive në fakultetin e psikologjisë. Ndërkohë, gjatë verës, punon në një piceri. Më 30 gusht prindërit ndodhen në Shqipëri. Babai na tregon se Ferdinandi, gjatë pasdites, i kishte treguar se ishte grindur me disa djem shqiptarë dhe se ishte sulmuar.

Pas sulmit, Ferdinandi publikoi edhe një histori në Instagram, nga e cila familja ka ruajtur një screenshot: në fytyrën e të riut duken shenja. Të nesërmen, vëllai shkon te karabinierët e Fanos dhe denoncon zhdukjen. Verifikimet mbi telefonin çojnë deri në Termeno sulla Strada del Vino, në Tirolin e Jugut, ku identifikohet vendndodhja e fundit e celularit, rreth 64 kilometra larg Roveretos. Nuk dihet se si Ferdinandi e kishte përshkuar atë distancë: kishte me vete vetëm një çantë të lehtë që mbahej në sup.

Babai dhe nëna ndërpresin pushimet dhe shkojnë në Rovereto

Babai dhe nëna ndërpresin pushimet në Shqipëri dhe shkojnë në Rovereto. Më 1 shtator ndodhen tashmë te karabinierët. Që nga ajo ditë, babai fillon të bëjë vazhdimisht rrugën drejt e nga Trentino. Kërkon Ferdinandin në rrugë, flet me miqtë, të njohurit dhe karabinierët, por pa rezultat. Ndërkohë, më 5 shtator, në brigjet e Adiges, në Grumo, gjendet trupi i një të riu, të cilin askush nuk e lidh me Ferdinandin.

Familja vazhdon ta kërkojë pa pushim

Familja vazhdon ta kërkojë pa pushim. Në mes të shtatorit, babai i drejtohet avokatit Francesco Bonatesta, i cili më 18 shtator i shkruan Komisariatit të Qeverisë për Provincën e Trentos, duke kërkuar aktivizimin e planit provincial për kërkimin e personave të zhdukur.

Dhe në mbrëmjen e 24 shtatorit, në orën 23:10, bie telefoni i babait: karabinierët e Roveretos i kërkojnë të paraqitet të nesërmen dhe e shoqërojnë në spitalin Santa Chiara të Trentos, ku ai identifikon trupin e pajetë të të birit nga fytyra dhe gjithashtu nga një tatuazh në gjoks.

Kryeministri Edi Rama ka reaguar pas takimit me ambasadorin e ri të Shteteve të Bashkuara në Tiranë, Eric Wendt, i cili zhvilloi sot takimin e parë zyrtar me kreun e qeverisë shqiptare.

Rama ka publikuar një foto nga takimi, duke i uruar mirëseardhjen diplomatit amerikan në Shqipëri.

“WELCOME 🇦🇱🦅🇺🇸”, shkruan Rama në postimin e tij, ndërsa e shoqëron me përshkrimin: “Takimi i mirëseardhjes së Ambasadorit të ri amerikan në Tiranë, Eric Wendt”.

Takimi u zhvillua dy ditë pasi Wendt paraqiti letrat kredenciale te Presidenti Bajram Begaj, duke nisur zyrtarisht misionin e tij diplomatik në Shqipëri.

FOTO