Lajme Flesh

Biznesmeni Mohamed Alabbar, investitori i projektit të Marinës së Durrësit, ka pranuar dështimin me projektin miliarda euro në Shqipëri. Në një intervistë për mediat e huaja, themeluesi i kompanisë “Emaar” është shprehur se “në Shqipëri ndërtova shumë shpejt” dhe se kjo, sipas tij, “ishte gabim”. Më tej Alabbar ndalet edhe te një tjetër projekt i tij në bregdetin e Malit të Zi, të cilin gjithashtu e cilëson si një gabim. Sipas tij, vendimmarrja u ndikua nga këshillat e një juristi indian, çka, sipas biznesmenit, rezultoi një zgjedhje e gabuar. Kujtojmë se projekti “Durrës Yacht & Marina”, i prezantuar si një nga investimet më të mëdha strategjike në Shqipëri, me një vlerë prej 3.2 miliardë eurosh është përballur me probleme serioze gjatë zbatimit.

Dy nga godinat e ndërtuara në kantier në zonat e menaxhimit A02 dhe A04, të cilat ndodhen në fazën e sistemimeve të jashtme kanë pësuar ulje të konsiderueshme në strukturë. Sipas raportit topografik të Institutit të Ndërtimit, objekti 02 ka pësuar një ulje prej 28 centimetrash, ndërsa objekti 04 është fundosur me 18 centimetra. Sipas një denoncimi të publikuar më herët në media, problematika ka nisur që në fazat e para të ndërtimit, ku nuk janë vendosur pilotat e thella të domosdoshme për një terren ranor dhe të paqëndrueshëm pranë detit. Ky zhvillim vjen në një kohë kur projekti ka qenë nën kritika edhe për ecurinë e ngadaltë dhe modelin financiar. Edhe pse ishte premtuar ndërtimi i rreth 1680 apartamenteve në fazën e parë, deri më tani janë përfunduar vetëm tre godina, ndërsa investimet reale mbeten shumë larg shifrave të deklaruara fillimisht. Sipas të dhënave financiare, për vitet 2023–2024 janë shpenzuar rreth 41 milionë euro për punime, ndërkohë që vetë kompania ka investuar vetëm një pjesë të vogël të kapitalit nga fondet e saj, duke u mbështetur kryesisht në shitjen e apartamenteve në fazë projekti. Megjithatë, mbetet ende pa përgjigje pyetja thelbësore: kush mban përgjegjësi për këtë situatë-projektuesit, zbatuesit apo institucionet shtetërore që kanë mbështetur projektin?

Çfarë ka ndodhur?

Një dëshmi tronditëse nga brenda kantierit të projektit ‘Durrës Marina’ ngre alarmin për sigurinë e dy prej godinave të para të ndërtuara në këtë kompleks gjigant. Sipas një nënkontraktori të angazhuar në punimet e betonit, dy pallatet e para kanë pësuar ulje të konsiderueshme në tokë, duke arritur deri në 74 centimetra zhytje. Projekti i njohur ndryshe si kompleksi i Alabarit është prezantuar si një investim strategjik prej 3.2 miliardë eurosh në zonën e portit të Durrësit. Megjithatë, dëshmia e fundit hedh hije të forta dyshimi mbi cilësinë e ndërtimit dhe standardet e zbatuara. Sipas nënkontraktorit, problematika ka nisur që në fazat e para të ndërtimit, ku nuk janë vendosur pilotat e thella të domosdoshme për një terren ranor dhe të paqëndrueshëm pranë detit.

‘Terreni nuk e mban objektin. Është kënetë, rërë. Duhej bërë ndërtimi mbi pilota, por për të kursyer kostot, është ndjekur një procedurë e gabuar,’ shprehet ai. Pas shfaqjes së problemeve, në objekt janë konstatuar dëmtime serioze, përfshirë çarje të strukturës dhe thyerje të elementëve të vendosur si dyer dhe dritare. Aktualisht, sipas dëshmisë, po kryhen ndërhyrje përforcuese anësore me pilota, një zgjidhje që ekspertët e konsiderojnë të pamjaftueshme nëse nuk është aplikuar që në fillim. Nga ana tjetër, matjet e kryera në terren nga Piranjat, përmes teknologjisë së dronit, konfirmojnë një disnivel të konsiderueshëm mes godinave. Rezultatet tregojnë diferenca nga 70 centimetra de

Një apartament me vlerë totale 92 mijë euro është blerë përmes një kontrate porosie nga një qytetar i cili ka paguar 100% të shumës së përcaktuar në kontratë. Marrëveshja për prenotimin e pronës është nënshkruar te noteri, kur objekti ndodhej ende në fillimet e punimeve (në fazën e gropës).

Një tjetër rast i ngjashëm lidhet me një apartament me vlerë 59 mijë euro, ku edhe në këtë rast, blerësi ka paguar të gjithë shumën përpara përfundimit të objektit, gjithashtu në fazën e hershme të fillimit të punimeve.

Të joshur nga çmimi më i ulët sesa ai i shitjes përfundimtare, në të dyja rastet e kontratave të porosisë që “Monitor” konsultoi me një nga zyrat noteriale në Tiranë, rezultoi se blerësit kishin kryer pagesën për 100% të vlerës së apartamenteve, megjithëse ende nuk kishin marrë certifikatën e pronësisë (tapinë e pronës).

Noteri Fatmir Laçej, njëkohësisht edhe këshilltar i përgjithshëm i Unionit Botëror të Noterëve (UINL), pohoi se kjo nuk është një praktikë e rrallë në tregun shqiptar të ndërtimit.

Ai shpjegon se skema më e zakonshme e pagesave përmes kontratave të porosisë parashikon që rreth 75% e shumës të paguhet në fazën e parë të ndërtimit, që njihet si faza e ndërtimit në gropë apo faza e ngritjes së karabinës ose ngritjes së mureve, ndërsa pjesa e mbetur paguhet brenda 3 deri në 4 muajve.

“Në shumicën e kontratave përfundimtare të shitblerjes së apartamenteve rezulton se pagesa e plotë për pronën është kryer në kuadër të kontratës së porosisë. Kjo tregon qartazi se shumica e investimeve rezidenciale që po zhvillohen në vend po financohen nga vetë paratë e blerësve”, shprehet z. Laçej.

Sipas noterit Fatmir Laçej, gati 90% e projekteve në Tiranë vijojnë të financohen nga blerësit përmes kontratave të porosisë. “Në praktikën shqiptare, shumica e ndërtimeve realizohen pikërisht me fondet e porositësve.

Sipërmarrësi nuk ndërton kryesisht me kapitalin e vet, por me pagesat që kryhen nga qytetarët sipas kontratave të porosisë. Kjo do të thotë se apartamenti ndërtohet ekonomikisht me paratë e blerësit dhe jo vetëm me burimet financiare të sipërmarrësit.

Nuk ka si të ndodhë ndryshe kur një kompani sipërmarrëse me kapital 10 euro ndërton një resort me vlerë 5 milionë euro”, thekson noteri z. Laçej.

Financimi

“Në praktikën shqiptare, shumica e ndërtimeve realizohen pikërisht me fondet e porositësve. Sipërmarrësi nuk ndërton kryesisht me kapitalin e vet, por me pagesat që kryhen nga qytetarët sipas kontratave të porosisë. Kjo do të thotë se apartamenti ndërtohet ekonomikisht me paratë e blerësit dhe jo vetëm me burimet financiare të sipërmarrësit. Nuk ka si të ndodhë ndryshe kur një kompani sipërmarrëse me kapital 10 euro ndërton një resort me vlerë 5 milionë euro”.

Por bumi në sektorin e ndërtimit vijon të fshehë edhe anën e errët të tij, atë të pastrimit të parave nga grupet kriminale.

Rreth 50 milionë euro është vlera totale e pasurive të paluajtshme rezidenciale të konfiskuara që administrohen nga Agjencia e Administrimit të Pasurive të Sekuestruara dhe të Konfiskuara (AAPSK). Në total, numri i pasurive të paluajtshme të administruara ka arritur në 345 prona.

Të dhënat e bëra publike nga AAPSK për Monitor tregojnë se pjesa më e madhe e vlerës së këtyre pronave është përqendruar në Tiranë. Rreth 75% e vlerës totale të pronave rezidenciale të konfiskuara, ose rreth 3.4 miliardë lekë, ndodhen në Tiranë, nga një vlerë totale prej 4.6 miliardë lekësh.

Pas Tiranës, pjesën më të madhe të vlerës së pronave të sekuestruara e zënë Durrësi dhe Fieri, me rreth 9% secili të vlerës totale. Ndërsa qytetet Elbasan dhe Kavajë përfaqësojnë rreth 2% secili të vlerës së pronave të konfiskuara.

Në Sarandë dhe Berat, pesha e pronave të sekuestruara është rreth 1% për secilin qytet. Pjesa tjetër shpërndahet në qytete të tjera, me vlera më të ulëta.

Agjencia e Administrimit të Pasurive të Sekuestruara dhe të Konfiskuara (AAPSK) ushtron veprimtarinë e saj në zbatim të Ligjit nr. 34/2019 “Për administrimin e pasurive të sekuestruara dhe të konfiskuara”, i cili përcakton kompetencat dhe përgjegjësitë e saj në procesin e administrimit të këtyre pasurive.

Vendosja e masës së sekuestros mbi një pasuri nuk është kompetencë e AAPSK-së. Kjo procedurë rregullohet nga Kodi i Procedurës Penale dhe legjislacioni i posaçëm në fuqi, ndërsa AAPSK angazhohet në administrimin e pasurisë pasi ajo i kalon për administrim sipas procedurave ligjore.

Në përputhje me Ligjin nr. 34/2019, i ndryshuar, AAPSK merr në dorëzim pasuritë e sekuestruara mbi bazën e vendimeve përkatëse. Konkretisht, neni 16 i ligjit parashikon marrjen në dorëzim të pasurisë së sekuestruar në bazë të vendimit të gjykatës ose urdhrit të prokurorit, ndërsa neni 17 përcakton procedurat për marrjen në administrim të pasurive të sekuestruara me urdhër të organit administrativ kompetent.

Pas marrjes në administrim, AAPSK ka përgjegjësi për ruajtjen, mirëmbajtjen dhe administrimin e pasurisë, duke synuar mbrojtjen dhe, kur është e mundur, rritjen e vlerës së saj ekonomike.

Për vitin 2025, sipas të dhënave të Strukturës së Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK), vlera e aseteve të sekuestruara dhe të konfiskuara arriti 43.5 milionë euro.

Vlera e aseteve të sekuestruara është 50% më e ulët sesa në 2024. 66% e tyre apo 28.8 milionë euro, përfaqësojnë pasuri të sekuestruara në kuadër të Kodit të Procedurës Penale.

Ndërsa pjesa tjetër, 34%, apo 14.7 milionë euro u përket pasurive të sekuestruara në kuadër të ligjit Antimafie.

Në vijim të luftës kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar për 2025, SPAK arriti të sekuestrojë dhe konfiskojë një portofol të diversifikuar asetesh, përfshirë edhe 145 pasuri të paluajtshme.

Për vitin 2026, në mesin e muajit qershor, gjithashtu SPAK njoftoi goditjen e një grupi ndërkombëtar kriminal, të cilit iu sekuestruan një numër i lartë i pasurive të paluajtshme, përfshirë troje, apartamente, garazhe, vila, llogari bankare, shoqëri tregtare dhe pasuri të lidhura me projekte ndërtimi në Tiranë dhe zona bregdetare.

Paguan 100% të apartamentit, por objekti sekuestrohet nga SPAK. Çfarë ndodh me blerësin?

Pas këtyre objekteve që kanë rënë në rrjetën e sekuestrimeve, janë shumë individë që do të gjenden në një situatë të vështirë për të pajisur me certifikatën e pronësisë apartamentet e tyre, të blera me kontrata porosie.

Çfarë do të ndodhë me paratë e tyre? A e humbasin apartamentin? Kush i dëmshpërblen këta blerës?

Juristët dhe noterët shpjegojnë se sekuestrimi i një objekti nga SPAK nuk do të thotë se automatikisht qytetarët, që kanë blerë me kontrata porosie do të humbasin paratë e investuara, por sipas tyre në praktikë ekziston rreziku i rimarrjes së shumave të paguara.

Juristët shpjegojnë se, së pari, qytetari duhet të depozitojë padi civile në gjykatë, të dokumentojë ligjërisht origjinën e shumës së paguar për apartamentin, një proces që mund të jetë jo vetëm i vështirë, por edhe të zgjasë me vite në dyert e gjykatës.

Për juristin Jordan Daci, legjislacioni shqiptar ofron mbrojtje për qytetarët që kanë blerë një apartament në mënyrë të ligjshme dhe pa dijeni se ndërtuesi apo shitësi mund të ishte i përfshirë në aktivitete kriminale.

Ai shpjegon se blerësi në mirëbesim nuk humbet automatikisht të drejtat e tij vetëm sepse prona është bërë objekt hetimi nga SPAK. Por ai duhet të provojë se pagesat janë kryer në mënyrë të ligjshme, përmes dokumenteve bankare, kontratave dhe burimit të ligjshëm të të ardhurave.

“Çdo individ që blen një pronë në mirëbesim dhe ka përmbushur detyrimet e tij financiare ka të drejtë të fitojë pronësinë mbi sendin e blerë. Kjo mbrojtje parashikohet nga Kodi Civil.

Edhe në rastet e sekuestrimeve të kryera në kuadër të ligjit Antimafie, personat që kanë vepruar në mirëbesim gëzojnë mbrojtje. Megjithatë, ndryshe nga rastet e zakonshme, këtu duhet të provohet se apartamentet janë blerë përmes transaksioneve të ligjshme dhe se blerësit nuk kanë qenë pjesë e ndonjë skeme për pastrim parash.

Nuk mjafton vetëm të deklarosh se e ke blerë pronën. Ligjshmëria e transaksionit duhet të provohet me rrethana objektive, si dokumentacioni bankar, faturat e pagesave dhe burimi i ligjshëm i të ardhurave. Kjo i shërben çdo hetimi që mund të zhvillojë SPAK-u për të vërtetuar se blerësi nuk ka pasur asnjë lidhje me ndërtuesit dhe ka qenë thjesht një blerës në mirëbesim.

Ekziston edhe një praktikë e Gjykatës së Lartë, ku shprehimisht thuhet se të drejtat mbi sendin ndjekin fatin juridik të sendit, por të drejtat e palëve të treta në mirëbesim nuk cenohen. Për shembull, nëse një bankë ka dhënë kredi për një pasuri që më pas vihet nën sekuestro apo konfiskim, pjesa që garanton kredinë nuk mund të konfiskohet.

Ajo i takon bankës, pasi banka konsiderohet palë e tretë në mirëbesim. E njëjta logjikë juridike ndiqet edhe në këto raste”.

Për rastet e blerjeve të pronave me kontrata porosie, juristi Jordan Daci thekson se problemi nuk është mungesa e ligjit, por rastet e pagesave informale prej blerësve dhe mungesa e kapitalit financiar të ndërtuesve për të dëmshpërblyer blerësit e rregullt.

“Qytetarët janë të mbrojtur nga ligji, por shpesh mosmbrojtja e tyre vjen si pasojë e informalitetit në veprimet juridike që kryejnë. Mungesa e kujdesit i ekspozon ata ndaj rreziqeve.

Për shembull, mund të bëhet fjalë për para të kursyera ndër vite, të mbajtura në banesë dhe jo të depozituara në bankë, çka e bën të vështirë provimin e origjinës së tyre. Po kështu, në praktikë ndodh që një çmim deklarohet në kontratë për efekt të financimit bankar, ndërsa një pjesë tjetër e pagesës kryhet në dorë dhe mbetet e padeklaruar. Të gjitha këto situata e ekspozojnë individin ndaj rrezikut për të humbur të drejtat mbi pronën.

Qytetarëve që kanë vepruar në mënyrë të rregullt dhe të ligjshme nuk duhet t’u ndodhë asgjë me pronën e tyre. Ndërsa ata që kanë vepruar në informalitet do të trajtohen si bashkautorë të veprës penale dhe pasuritë e tyre do t’u nënshtrohen konfiskimit.

Ky është një rrezik që e merr çdo person kur hyn në marrëdhënie juridike me një subjekt tjetër. Nëse nuk respektohen kërkesat e ligjit, nuk mund të ketë mbrojtje të plotë juridike.

Për rastet e tjera të individëve që kanë vepruar konform ligjit, por dëmtohen nga veprimet e shoqërisë ndërtuese, ata mund t’i drejtohet gjykatës me padi civile për dëmshpërblim. Megjithatë, në praktikë, shumë prej këtyre shoqërive nuk disponojnë kapital apo pasuri të mjaftueshme për të përmbushur detyrimet që mund t’u ngarkohen me vendim gjykate”.

Por si duhet të veprojë një blerës nëse prona konfiskohet?

Noteri Fatmir Laçej shpjegon se sekuestrimi i pasurive të paluajtshme nuk është i njëjtë me konfiskimin. Sipas tij, sekuestrimi është një masë e përkohshme që vendoset gjatë hetimeve, ndërsa konfiskimi është një vendim përfundimtar i gjykatës.

“Në rastin e konfiskimit të një prone, kur porositësi ka vepruar në mirëbesim dhe ka shlyer plotësisht çmimin e saj, ai, në bazë të nenit 106 të Kodit Civil, ka të drejtë t’i kërkojë gjykatës kthimin e pronës. Nëse kthimi i pronës është i pamundur, ai mund të kërkojë kthimin e shumës së paguar.

Gjithashtu, porositësi ka të drejtë të kërkojë edhe shpërblimin e dëmit të pësuar, duke përfshirë si dëmin pasuror, ashtu edhe dëmin moral, nëse plotësohen kushtet e parashikuara nga ligji.

Pagesa e plotë e çmimit nuk është një fakt i parëndësishëm. Përkundrazi, ajo provon se qytetari ka përmbushur plotësisht detyrimin e tij kontraktor dhe ka investuar kursimet e tij në atë pasuri.

Nëse kontrata është lidhur në përputhje me ligjin, është formalizuar me akt noterial dhe pagesat janë kryer në mënyrë të dokumentuar, atëherë porositësi ka fituar një pozitë juridike që meriton mbrojtje.

Për më tepër, çdo kontratë porosie duhet të regjistrohet në Kadastër, në mënyrë që të shmanget mundësia e lidhjes së më shumë se një kontrate porosie për të njëjtën pronë, siç ka ndodhur në të kaluarën kur një regjistrim i tillë nuk ishte i detyrueshëm.

Sigurisht, masa e sekuestrimit mund të kufizojë përkohësisht ushtrimin e disa të drejtave, por ajo nuk duhet të zhdukë automatikisht interesin legjitim të blerësit në mirëbesim.

Në një shtet të së drejtës është e domosdoshme që gjykata të analizojë rast pas rasti nëse pasuria përfaqëson realisht produkt të veprimtarisë kriminale, apo është krijuar me fondet e qytetarëve që kanë vepruar në mënyrë krejtësisht të ligjshme”, shpjegon zoti Laçej.

Problemi nuk është ligji, por zvarritja e zbatimit të tij

Ndërsa për juristin Aigest Milo, partner ekzekutiv në kompaninë ligjore “KALO & ASSOCIATES”, në teori blerësi në mirëbesim mbrohet nga ligji, por ai vlerëson se në praktikë, situata është shumë më e ndërlikuar.

Sipas tij, qytetarët shpesh mbeten për vite me radhë pa mundur të përdorin apartamentin e tyre, pasi prona qëndron nën sekuestro deri në përfundim të procesit penal.

“Në parim, nëse dikush ka blerë pa dijeni për origjinën e paligjshme të parave të përdorura nga shitësi apo ndërtuesi, konsiderohet si “palë e tretë në mirëbesim” dhe gëzon mundësinë për të provuar këtë status gjatë procesit hetimor e gjyqësor.

Kjo mbrojtje nuk është automatike, duhet të kërkohet, të argumentohet me prova (kontratë, konfirmime bankare, korrespondencë) dhe të njihet formalisht nga gjykata.

Problemi në praktikë qëndron në faktin se kjo mbrojtje shpesh mbetet teorike, pasi qoftë prokuroria, qoftë gjykatat janë treguar të ngurta në heqjen nga sekuestro të pronave, duke bërë që deri sa gjykata të vendosë përfundimisht në lidhje me themelin e pretendimit të prokurorisë, prona qëndron e bllokuar dhe blerësi nuk mund as ta shesë, as ta hipotekojë, as ta përdorë lirisht, pavarësisht mirëbesimit të tij.

Çështja nuk është nëse sekuestrimi është i drejtë në vetvete, pasi si masë parandaluese është plotësisht i justifikuar, por sa kohë zgjat, sa transparent është procesi dhe a ka mekanizma që mbrojnë paralelisht palët e treta, të cilat janë në mirëbesim.

Kur sekuestrimi zgjatet për vite, dhe kur pala në mirëbesim nuk ka asnjë mjet për ta përshpejtuar apo për ta kufizuar dëmin ndërkohë, atëherë ekuilibri midis interesit publik dhe së drejtës individuale fillon të cenohet realisht”, argumenton z. Milo.

Ai shton se mekanizmat në Shqipëri janë të ngadaltë, jo gjithmonë të parashikuar qartë për këto raste specifike çka sjell që blerësi në mirëbesim të bëjë pingpong në dyert e gjykatës.

“Prokuroria shpesh mbetet e ngurtë dhe nuk e ndryshon qëndrimin edhe kur blerësi paraqet dokumentacion të plotë që vërteton mirëbesimin dhe pagesën e rregullt. Gjykatat, nga ana tjetër, shpesh kthehen thjesht në noterë të kërkesave të prokurorisë, pa e ushtruar realisht rolin e tyre kontrollues mbi bazueshmërinë e sekuestrimit ndaj palëve të treta.

Kështu, blerësi në mirëbesim gjendet të bëjë “pingpong” mes dyerve të drejtësisë pa gjetur një organ që të marrë përsipër përgjegjësinë për ta zgjidhur situatën e tij në kohë.

Edhe më e rëndë bëhet situata kur ndërtimi nuk ka përfunduar ende në momentin e sekuestrimit. Atëherë objekti rrezikon të mbetet përgjithmonë ashtu, gjysmë i ndërtuar, pa ndërtuesin që mund ta çonte deri në fund dhe pa blerësin që mund ta bëjë vetë, sepse prona është e bllokuar”, vlerëson ai./ Monitor

Prej disa ditësh, Greqia po përballet me kushte ekstreme të motit dhe zjarre masive, të cilat u kanë marrë jetën tre zjarrfikësve dhe ka shkaktuar shumë dëme materiale.

Ndërkohë, një tjetër tragjedi u regjistrua pak orë më parë, ku dy helikopterë zjarrfikës u përplasën gjatë operacionit për shuarjen e flakëve.

Në një intervistë për korrespondentin e Top Channel, Artur Bibe, dy shqiptarë që jetojnë në një nga zonat më të prekura nga zjarret në Greqi kanë rrëfyer tmerrin e përjetuar gjatë këtyre ditëve.

Ata shprehen se janë të shqetësuar pasi flakët po afrohen pranë banesave të tyre, ndërsa kanë treguar edhe momentin e përplasjes së dy helikopterëve zjarrfikës.

“Kemi tre ditë në flakë. E kam shtëpinë aty lart, afër zjarrit. Jemi të gjithë banorët këtu për të shuar flakët. Zjarri po afrohet te shtëpitë tona, do të jetë një natë shumë e vështirë sot. Policia na tha të ikim, por ne nuk ikim që këtu. Isha këtu kur u përplasën helikopterët. Shkova atje, çfarë të shikoja… Çfarë nuk pamë: flakë, njerëz brenda të djegur”, u shpreh njëri prej tyre./Top Channel

Ylli shqiptar me famë ndërkombëtare, Rita Ora, ka dhuruar një performancë të veçantë mbrëmë (e shtunë) në Ohër, në një nga koncertet më të mëdha verore të zhvilluara atje.

Këngëtarja interpretoi disa prej hiteve të saj më të njohura, të cilat kanë arritur miliona dëgjime në mbarë botën, ndërsa gjatë gjithë mbrëmjes krijoi një atmosferë të jashtëzakonshme me publikun.

Gjatë koncertit, artistja iu drejtua disa herë fansave në gjuhën shqipe dhe tregoi lidhjen e veçantë që ka me Ohrin, duke kujtuar se e ka vizituar që në fëmijëri me familjen.

“Jam rritur në Londër, por zemra ime do të jetë gjithmonë në këtë pjesë të botës”, tha ajo.

Rita gjithashtu përshëndeti shqiptarët e shumtë në publik, duke shprehur krenarinë për prejardhjen e saj nga Kosova dhe Shqipëria.

“Jam shumë krenare që jam nga Kosova, Shqipëria dhe dua që të gjithë të jemi krenarë për atë që jemi dhe nga vijmë”, theksoi në vazhdim.

Performanca e saj në Ohër u prit me entuziazëm të madh dhe ishte një tjetër moment që dëshmoi lidhjen e fortë të artistes me publikun shqiptar në rajon.

Mbrëmja e UFC-së në Beograd është shoqëruar me një incident të rëndë, pasi një pjesë e tifozëve në arenë kanë lëshuar thirrje antishqiptare në momentin kur luftëtari amerikan me origjinë shqiptare, Dennis Buzukja, hyri në oktagon duke mbajtur flamurin kombëtar shqiptar.

Atmosfera u tensionua që në hyrjen e sportistit, ndërsa nga tribunat u dëgjuan brohoritje fyese dhe slogane urrejtjeje ndaj shqiptarëve. Sipas raportimeve të mediave që ndoqën aktivitetin, një pjesë e publikut brohoriti edhe thirrjen: “Vritini shqiptarët”, duke shkaktuar reagime të shumta në rrjetet sociale.

Pavarësisht atmosferës armiqësore, Buzukja zhvilloi duelin e tij në kategorinë featherweight përballë sllovenit Bogdan Grad. Pas një ndeshjeje të fortë, gjyqtarët i dhanë fitoren Gradit.

Megjithatë, incidenti në tribuna mori po aq vëmendje sa edhe përballja sportive, duke rikthyer debatin mbi gjuhën e urrejtjes dhe sjelljen e tifozëve në ngjarje ndërkombëtare sportive. Pamjet e hyrjes së Buzukjas me flamurin kuqezi dhe reagimi i një pjese të publikut në Beograd janë shpërndarë gjerësisht në rrjetet sociale.

VIDEO

Në fillim, mes pasurive që iu gjetën kartelit të AKSHI-t ra në sy kompleksi i Ergys Egasit me vila dhe pishina në periferi të Tiranës. Pastaj habiti lajmi për shishet e verës që shkonin thuajse 3 milion euro, por që u zhdukën nën hundën e policisë.

Më vonë doli një jaht, një milion eurosh i quajtur “Skyfall” i Ermal Beqirit, bashkë me vilat në komplekset ekskluzive, apartamentet, llogaritë bankare, makinat luksoze. Këtë javë, shqiptarët mësuan që me paratë e tyre ishte blerë edhe një avion privat me të cilin u arrestua Beqiri një javë më parë në Francë. Por thesi me paratë e vjedhura të taksave paska qenë shumë më i thellë.

Prokurorët e SPAK njoftuan për herë të parë se autoritetet franceze kishin identifikuar një pasuri tjetër të luksit në departamentin Oise, në Francë, as më shumë e as më pak, por një kështjellë rreth një orë larg Parisit.

Në njoftim thuhet se u zbuluan “llogari bankare me një vlerë totale prej mbi dy milionë eurosh, dy apartamente, u evidentua blerja e një kështjelle në departamentin e Oise (60) rreth 2.6 milionë euro, mjete motorike etj”.

Një verifikim i Lapsi.al në dokumentet dhe burimet publike franceze identifikon si pronën që përputhet me përshkrimin e SPAK-ut Château d’Auteuil, një rezidencë historike në komunën Berneuil-en-Bray, në departamentin Oise.

Përputhja mbështetet në tre fakte, 1) në vendndodhjen e pronës, 2) në vlerën e transaksionit të shitjes dy vite më parë dhe 3) në një element tjetër shumë domethënës: në faqen zyrtare të kësaj kështjelle, te rubrika “Mentions légales”, si botues i faqes figuron emri “ermal beqiri”, me adresën e vetë Château d’Auteuil në Berneuil-en-Bray.

Në faqen më lart, duket që Ermal Beqiri, edhe pse dispononte miliona euro që i kishte siguruar nëpërmjet tenderave të AKSHI-t me Ergys Agasin, është kujdesur personalisht të shënojë emrin e tij në projektimin e faqes së internetit të kështjellës, për të cilën autoritetet franceze thonë se është në pronësi të tij.

Transaksioni prej 2.612.200 eurosh

Databazat franceze të transaksioneve të pasurive të paluajtshme regjistrojnë se më 30 dhjetor 2024 Château d’Auteuil u shit për 2.612.200 euro.

Shifra përputhet pothuajse në mënyrë identike me atë që përmend SPAK në njoftimin e tij, ku flitet për “blerjen e një kështjelle në departamentin Oise rreth 2.6 milionë euro”.

Më parë, në vitin 2003, ndërtesa u ble nga Pol Thomas de La Pintière dhe Sabine Darondeau, të cilët investuan rreth një milion euro për restaurimin e saj duke e kthyer në një strukturë pritjeje me dhoma për turistë, dasma dhe evente private.

Edhe më herët, kishte qenë në pronësi të biznesmenes franko-libaneze Mouna Ayoub, një prej figurave më të njohura të jet-set-it francez.

Një monument historik francez

Château d’Auteuil ndodhet në Berneuil-en-Bray, rreth një orë larg Parisit dhe pranë aeroportit Beauvais.

Sipas të dhënave historike franceze, pjesët më të vjetra të saj datojnë nga fundi i shekullit XVI, ndërsa ndërtesa mori pamjen aktuale gjatë shekullit XIX.

Rezidenca është ndërtuar në stilin Louis XIII, me fasada karakteristike prej tullash të kuqe dhe çati prej pllakash të holla guri natyror. Ajo është e rrethuar nga hendeqe dhe parku përreth, ndërsa fasadat dhe çatitë janë të mbrojtura si monument historik nga shteti francez.

Historia e saj shtrihet në më shumë se katër shekuj. Kështjella e parë u shkatërrua në fund të shekullit XVI, por u rindërtua mbi të njëjtat themele dhe mori pamjen aktuale.

Në faqen zyrtare thuhet se restaurimi i saj vazhdon prej më shumë se dy dekadash.

“Që nga viti 2003, 70 për qind e 35 ambienteve janë restauruar duke respektuar historinë dhe duke shtuar komoditetin e ditëve të sotme”, ndërsa autorët e prezantimit shtojnë se kështjella “bëhet çdo ditë e më e bukur”.

Në një tjetër përshkrim në faqen e internetit theksohet se të gjitha të ardhurat nga aktiviteti turistik “riinvestohen tërësisht në restaurimin e kështjellës”, duke e paraqitur objektin jo vetëm si një rezidencë private, por edhe si një projekt për ruajtjen e trashëgimisë historike franceze.

Me pak fjalë, deri tani kështjella është ruajtur si një monument historik që ka mbijetuar luftërave, revolucioneve dhe katër shekujve histori franceze. Pikërisht një pronë e tillë shfaqet sot në dosjen shqiptare të AKSHI-t.

Ermal Beqiri dhe tenderat e AKSHI-t

Ermal Beqiri është një nga personat e shpallur në kërkim nga SPAK për skemën e grabitjes së tenderave të AKSHI-t, bashkë me Ergys Agasin, mikun e ngushtë të kryeministrit Edi Rama. Të dy, Beqiri dhe Agasi, kontrollonin një institucion që qarkulloi qindra miliona euro nëpërmjet bashkëpunimit me drejtoreshën, Mirlinda Karçanaj, e emëruar aty direkt nga kryeministri Rama, pas një bashkëpunimi të vjetër që kishin pasur, që në bashkinë e Tiranës.

Sipas Prokurorisë së Posaçme, Ermal Beqiri po hetohet për një sërë veprash të rënda penale, mes tyre: grup i strukturuar kriminal; pastrim parash; korrupsion aktiv i personave që ushtrojnë funksione publike; shkelje e barazisë në tendera; konkurrencë e paligjshme nëpërmjet dhunës; heqje e paligjshme e lirisë.

Ndaj tij ishte caktuar masa “arrest në burg” që në dhjetor 2025, ndërsa më pas u shpall në kërkim ndërkombëtar me Red Notice të Interpolit.

Sipas njoftimit zyrtar të SPAK, policia gjyqësore franceze ka identifikuar jo vetëm vendndodhjen e tij, por edhe një seri asetesh financiare dhe pasurish të paluajtshme në Francë.

Arrestimi ndodhi më 24 korrik 2026, pasi Beqiri hyri me një avion të lehtë në hapësirën ajrore të kufizuar të centralit bërthamor të Penly, në Normandi, dhe u detyrua të ulej në aerodromin e Albert-it.

Gjykata franceze vendosi ta mbajë në paraburgim për qëllime ekstradimi drejt Shqipërisë.

Në të njëjtën kohë, autoritetet franceze kryen kontrolle në ambientet e lidhura me të dhe sekuestruan materiale që, sipas SPAK-ut, “vlerësohen me interes për procedimin penal”. Ndërkohë, hetimet financiare vijojnë për sekuestrimin e pasurive të identifikuara në territorin francez. /Lapsi.al

Blerja e një banese në Shqipëri është bërë ndër më të vështirat në Europë në raport me të ardhurat e familjeve. Të dhënat e publikuara nga “Visual Capitalist”, bazuar në raportin e UN-Habitat “World Cities Report 2026”, e rendisin Shqipërinë ndër tregjet më pak të përballueshme të pasurive të paluajtshme në botë.

Sipas këtij raporti, një familjeje shqiptare i duhen mesatarisht të ardhurat e 15.7 viteve për të përballuar çmimin e një banese tipike. Me këtë tregues, Shqipëria renditet e dyta në Europë pas Serbisë, ku raporti arrin në 15.9 vite të ardhura.

Në klasifikimin global, Shqipëria renditet në vendin e 156-të nga 181 vende dhe territore të analizuara, ku pozicionet më të ulëta përfaqësojnë tregjet ku blerja e një shtëpie është më pak e përballueshme.

Raporti çmim banese/të ardhura mat numrin e viteve të të ardhurave vjetore që nevojiten për të blerë një banesë, pa llogaritur shpenzimet e tjera të jetesës. Sa më i lartë të jetë ky tregues, aq më i vështirë është aksesi në tregun e pronave.

Treguesi i Shqipërisë është rreth 40% më i lartë se mesatarja botërore, e cila është 11.2 vite të ardhura familjare.

Rritje e fortë e çmimeve në Tiranë

Rritja e vështirësisë për të blerë një banesë lidhet edhe me rritjen e ndjeshme të çmimeve të apartamenteve, veçanërisht në kryeqytet.

Sipas të dhënave të “Keydata”, të publikuara nga “Monitor”, çmimi mesatar i apartamenteve në Tiranë arriti në mars të vitit 2026 në rreth 2,141 euro për metër katror.

Në krahasim me tremujorin e parë të vitit 2019, kur çmimi mesatar ishte rreth 965 euro për metër katror, vlera e apartamenteve në kryeqytet është rritur me rreth 122% brenda shtatë viteve.

Rritja është nxitur nga kërkesa e lartë për prona, ndërtimet e reja, çmimet më të larta në zonat qendrore dhe projektet rezidenciale, si dhe faktorë të tjerë ekonomikë që kanë ndikuar në treg.

Me çmimin mesatar aktual, një apartament prej 70 metrash katrorë në Tiranë kushton rreth 150 mijë euro, një vlerë që mbetet e vështirë për t’u përballuar nga shumë familje, duke pasur parasysh nivelin mesatar të pagave në vend.

Shqipëria përballë Europës

Pas Serbisë dhe Shqipërisë, në Europë raportet më të larta mes çmimeve të banesave dhe të ardhurave shënohen në Çeki me 14.9 vite, Hungari me 14.6 vite, ndërsa Kroacia dhe Sllovakia me nga 13.2 vite.

Në vende si Italia, Gjermania dhe Greqia, raporti rezulton më i ulët: rreth 9.7 vite në Itali, 10.7 vite në Gjermani dhe 12.5 vite në Greqi.

Në skajin tjetër, disa vende të Gjirit kanë tregjet më të përballueshme, ku raporti mes çmimeve të banesave dhe të ardhurave familjare është rreth tre vite.

Rritja e shpejtë e çmimeve të pronave në Shqipëri, veçanërisht në Tiranë, vijon të mbetet një nga sfidat kryesore për familjet që synojnë të blejnë një banesë.

Detaje të reja tronditëse kanë dalë nga hetimi për vrasjen e 38-vjeçares britanike Elizabeth Ross në Athinë, ndërsa policia ka zbuluar pamje që tregojnë lëvizjet e të dyshuarit pas krimit.

Në videon e siguruar nga autoritetet greke, 26-vjeçari afgan shfaqet në qendër të Athinës duke tërhequr një valixhe të madhe me qetësi në rrugë, sikur të ishte duke transportuar bagazhe për një udhëtim. Por brenda saj, sipas hetimeve, ndodhej trupi i 38-vjeçares britanike, e cila ishte vrarë pak më herët.

Sipas hetuesve, i riu kishte planifikuar të zhdukte trupin e viktimës në një banesë të braktisur në zonën e Kypselit, ku ai u gjet tetë ditë pas vrasjes. Paralelisht, ai dyshohet se nisi një përpjekje për të fshehur krimin, duke përdorur telefonin e viktimës dhe duke u dërguar mesazhe të afërmve të saj, në mënyrë që të krijonte përshtypjen se ajo ishte ende gjallë.

Hetimi mori një kthesë vendimtare pasi identiteti i viktimës u konfirmua përmes bashkëpunimit me zyrën e Interpolit në Uashington. Pas këtij momenti, autoritetet nisën të rindërtonin lëvizjet e saj dhe kontaktet e fundit.

Sipas të dhënave të hetimit, në mbrëmjen e 16 korrikut, i dyshuari është filmuar duke mbërritur në zonën e Eksarkisë, ku ai dhe partnerja e tij jetonin. Pak më vonë, kamerat e sigurisë e kanë kapur duke dalë nga ndërtesa me një valixhe të madhe.

Në orën 22:43 ai është parë duke ecur në rrugën Evelpidon me valixhen ku dyshohet se ndodhej trupi i 38-vjeçares dhe një çantë tjetër. Vetëm disa minuta më vonë, kamerat e kanë regjistruar duke u larguar nga zona pa valixhen dhe pa çantën. Policia dyshon se viktima, e cila kishte mbërritur në Greqi nga Edinburgu më 29 qershor për angazhime vullnetare humanitare, kishte qenë në kontakt me të dyshuarin përpara vdekjes së saj.

Hetuesit kanë vënë re gjithashtu se pas zhdukjes së saj, mesazhet e dërguara nga telefoni i saj kishin ndryshime në stil dhe mënyrën e komunikimit, duke ngritur dyshime se pajisja po përdorej nga një person tjetër. Një tjetër element i rëndësishëm për hetimin është dëshmia e partneres së 26-vjeçarit, e cila pasi mësoi identitetin e viktimës nisi të dyshonte për përfshirjen e tij.

Ajo u largua nga banesa me fëmijën e saj dhe dorëzoi në polici një telefon të ri dhe një shumë parash që, sipas saj, ia kishte dhënë i dyshuari pas zhdukjes së britanikes. Autoritetet greke po vijojnë hetimet për të zbardhur të gjitha rrethanat e vrasjes dhe motivin e saj.

Nëse jeni fiksuar ndonjëherë pas diçkaje, me siguri e dini se sa e vështirë është të heqësh dorë nga ajo.

Kjo i ka ndodhur një djali në kryeqytet, i cili po vuan shpirtërisht. Ai është fiksuar keq pas një vajzë,

të cilën madje e ka filmuar me shpresën se do e gjejë pas publikimit tek JOQ.Ai ka ndaluar makinën dhe ka pritur që vajza të kalojë, për t’i shprehur simpatinë që ka për të.

Madje, sipas raportuesit brunia po harbon Bllokun dhe Komunën e Parisit.

“Të lutem doja të kërkoja këtë gocën që po harbon Bllokun dhe Komunën e Parisit.

Do doja shumë nga jeta osh qef t’më gjejë një kontakt me këtë gocën që më hu/mbi pa dashje në traflk.

Do më zgjidhni fiksimin e jetës time nëse do postoni këtë lajmërim dhe të na kontaktojë kjo super femra që nuk di si t’ia bëj.

Nuk më hiqet nga mendja! Mund ta postoni ju lutem?

Nëse ka mundësi një përgjigje sa për mundimin se i thashë shikohemi te jeta osh qef.” shkruan djali

Mohamed Alabbar erdhi në Shqipëri mes një publiciteti të madh. Kryeministri Edi Rama e prezantoi atë si njeriun e mrekullive të Dubait, ndërtuesin e “Burj Khalifa” dhe investitorin që do ta shndërronte Durrësin në një destinacion luksoz.

Por zhvillimet në projektin e Portit të Durrësit kanë qenë larg pritshmërive të shpallura. Investimi prej rreth 2 miliardë dollarësh i premtuar në nisje të projektit duket ende larg realizimit, ndërsa pak kohë më parë autoritetet pranuan zyrtarisht se dy nga godinat e ndërtuara në kantier ishin fundosur.

Tashmë duket se edhe vetë Alabbar pranon se janë bërë gabime në mënyrën se si është zhvilluar projekti në Shqipëri.

Në një intervistë, themeluesi i kompanisë “Emaar” deklaron se “në Shqipëri ndërtova shumë shpejt” dhe se kjo, sipas tij, “ishte gabim”.

Alabbar ndalet edhe te një tjetër projekt i tij në bregdetin e Malit të Zi, të cilin gjithashtu e cilëson si një gabim. Sipas tij, vendimmarrja u ndikua nga këshillat e një juristi indian, çka, sipas biznesmenit, rezultoi një zgjedhje e gabuar.

Deklaratat e Alabbar vijnë në një moment kur projekti i Portit të Durrësit vijon të jetë në qendër të akuzave, për shkak të ritmit të punimeve, kostove dhe problematikave të raportuara gjatë zbatimit të tij.