Month: July 2024

Interesimi i qytetarëve për t’u pajisur me dokumente pas liberalizimit të vizave në Kosovë, është rritur dukshëm.

Vetëm në gjashtëmujorin e parë të këtij viti, rreth 270 mijë qytetarë kanë aplikuar për t’u pajisur me pasaporta dhe afro 130 mijë të tjerë me letërnjoftime.

Po ashtu, gjatë kësaj periudhe edhe qytetarët serbë kanë shprehur interesim të integrohen dhe të pajisjen me dokumente të Kosovës.

Kështu bëri të ditur drejtori i Agjencisë për Regjistrim Civil, Blerim Camaj, derisa tregoi se fluksi më i madh i qytetarëve me kërkesa për dokumente ka qenë në muajt janar, shkurt dhe mars të këtij viti.

“Kërkesat për pajisje me dokumente që nga janari kanë shkuar në ngritje, kështu që këtë vit kemi rritje të kërkesave.

Në gjashtëmujorin e parë të këtij viti, kanë aplikuar diku rreth 125 mijë e 143 qytetarë për letërnjoftime.

Ndërsa, për t’u pajisur me pasaporta, diku kanë aplikuar 263 mijë e 850 qytetarë.

Ky është totali i gjashtëmujorit të parë. Tani jemi në normalitet, por kërkesat në fillim ishin shumë të mëdha, patëm një farë afati të stërzgjatur në pajisje me dokumente të qytetarëve, që iu desh të prisnin, por tani jemi në afat ligjor.

Pothuajse, afati për pajisje me pasaporta shkon diku 7 ditë pune, gjithashtu edhe për letërnjoftime.

Muaji janar, shkurt dhe nga mesi i marsit, ishte fluksi më i madh i qytetarëve për t’u pajisur me pasaporta, sepse ishte edhe liberalizmi i vizave”, theksoi Camaj.

Ai potencoi se pas liberalizmit të vizave në Kosovë është vërejtur interesim edhe nga qytetarët serbë për marrjen e dokumenteve të Kosovës.

Sipas tij rreth katër mijë qytetarë serbë kanë aplikuar për letërnjoftime në komunat veriore, ndërsa mbi tre mijë janë pajisur me pasaporta.

“Edhe qytetarët serbë janë të interesuar të integrohen dhe të pajisen me dokumente (të Kosovës).

Sidomos pas liberalizmit të vizave, qytetarët serbë kanë aplikuar nëpër komunat veriore, mendojnë diku rreth 4 mijë qytetarë janë pajisur me letërnjoftime.

Ndërsa, me pasaporta që në mujorin e parë janë pajisur diku rreth 3 mijë e 200 qytetarë.

Qytetarët serbë gjithashtu janë të pajisur diku në 4 komuna veriore me letërnjoftime mbi 46 mijë qytetarë, me pasaporta janë mbi 7 mijë e 500.

Ndërsa, në komunat me shumicë serbe në tërë territorin e Kosovës, janë të pajisur rreth 102 mijë me letërnjoftime dhe mbi 37 mijë me pasaporta”, potencoi ai.

Camaj tregoi se afro dy mijë qytetarë serbë kanë aplikuar për konvertimin e patentë shoferit, që nga vendimi i Ministrisë së Punëve të Brendshme në muajin maj.

Ai potencoi se nga viti 2011 deri në 2020-n, janë konvertuar mbi 18 mijë patentë shoferë.

“Patentë shofer, nëse mendojmë konvertimi i patentë shoferëve që nga 10 maji kur është nxjerrë vendimi i ministrit për t’ia mundësuar qytetarëve serbë konvertimin nga patentë shoferët e strukturave jolegale të Republikës së Kosovës, deri më sot (05 korrik) kanë aplikuar rreth 1 mijë e 956 qytetarë.

Konvertimi i tyre është bërë nëpër faza, sidomos në bazë të marrëveshjeve.

Diku në marrëveshjet e para që nga viti 2011 deri në 2020, janë konvertuar mbi 18 mijë patentë shofer”, tregon Camaj.

Përveç këtyre, Camaj tha se në muajt e parë të këtij viti, për shkak të fluksit të madh të qytetarëve për dokumente, procesi shkonte më ngadalë, porse shton se tanimë gjërat i janë kthyer normalitetit.

Ai potencoi se afati për pajisje me pasaporta dhe letërnjoftime shkon në afro shtatë ditë pune. /KSP

Një makinë ka marrë flakë sapo ka dalë nga tyneli i Llogorasë.

Merecedes TIP Fuoristradë ishte automjeti i cili u shkrumbua nga flakët që e përfshinë

Në makinë duke udhëtuar ishin edhe dy femijë të cilët kanë dalë së bashku me familjarët sapo kanë parë tymin.

Dyshohet se shkak i shpërthimit është shkëndija elektrike.

Himarë/Informacion paraprak

Sot, në aksin rrugor Dukat-Dhërmi, dyshohet se aksidentalisht si pasojë e një shkëndije elektrike, ka marrë flakë, në ecje e sipër, automjeti tip “Benz” me drejtues shtetasin E. S, 55 vjeç. Nga flakët janë shkaktuar vetëm dëme materiale.

Grupi hetimor po punon për sqarimin e plotë të rrethanave të ngjarjes.

Këngëtarja e njohur Xhensila Myrtezaj, është pyetur në lidhje me ndarjen me Besart Kallakun, në Pushime On Top, por ka refuzuar të përgjigjet.

Ajo ende nuk ka bërë një reagim zyrtar, në lidhje me krisjen e marrëdhënies së tyre.

“Donim të shuanim një prej kureshtjeve më të mëdha të showbizit të muajve të fundit, por fatkeqësisht morëm një përgjigje negative, një refuzim, nuk e dimë nëse kjo do të jetë një mënyrë që çifti të vazhdojë ta mbajë publikun të ingranuar, duke rritur më tej shitjet e tyre nga ana profesionale”, u shpreh gazetarja.

Nga Paskal Milo

Në mendimin politik e historiografik shqiptar, prej më tepër se 70 vitesh që Shqipëria është çliruar nga pushtimi nazifashist, ka patur dhe ka një debat të përqëndruar rreth përgjigjes për pyetjen: çfarë ishte lufta e shqiptarëve në vitet e Konfliktit të Dytë Botëror? Ishte Luftë Antifashiste Nacionalçlirimtare apo thjeshtë Luftë Antifashiste apo Luftë Civile?

Kjo pyetje e paraqitur për diskutim në këtë forum akademik dhe intelektual është e rëndësishme, pse përgjigja ndaj saj ka të bëjë me thelbin e vetë Luftës. Përgjigja ndaj kësaj pyetjeje ka të bëjë gjithashtu me një çështje sa të vjetër aq edhe të re, sa profesionale, aq dhe spekulative, siç është procesi normal, objektiv i rishkrimit të historisë. Vini re: Rishkrim e jo ribërje të historisë, rishkrim duke përmirësuar e korigjuar dhe jo duke e përmbysur atë.

Për të mos u larguar nga tema: Pse sot historia e shqiptarëve në Luftën e Dytë Botërore duhet rishkruar? Për një numër arsyesh e faktorësh: se ka liri politike, njerëzore, akademike, se nuk ka censurë dhe autocensurë, se ka në vazhdimësi dokumentacion e këndvështrime të reja, kulturë e metoda të reja historiografike, largim të faktorëve subjektivë që ushtrojnë në një mënyrë ose një tjetër presion mbi historiografinë dhe që ushqejnë tradicionalizmin historiografik e të tjera.

Konceptet Luftë Nacionalçlirimtare dhe Luftë Antifashiste nuk janë përjashtuese të njëra – tjetrës, por komplementare. E para është një koncept më i gjerë e përfshin edhe të dytën. Por ato kanë dhe dallime që reflektojnë qëndrimin ndaj thelbit të luftës, të forcave që morën pjesë në të, të qëndrimit të tyre ndaj të huajve e të synimeve për të ardhmen.

Pse lufta ka qenë nacionalçlirimtare?

Lufta ka qenë nacionalçlirimtare sepse Shqipëria, populli, i gjithë kombi shqiptar në Ballkan ka qenë i pushtuar nga fashizmi shtetëror italian e gjerman. Detyra parësore e shqiptarëve ka qenë çlirimi nga pushtuesit e huaj. Prandaj lufta ishte çlirimtare, por edhe kombëtare. Kundërshtarët e këtij emërtimi përmbajtësor janë dy kategori: ata që mbrojnë e zhvillojnë tezën e luftës civile në Shqipëri dhe ata që krijimin e “Shqipërisë së Madhe” nga fashizmi e kanë përjetuar ose e interpretojnë si çlirim nga një pushtues shekullor e mizor siç ishte shovinizmi serb në Kosovë, për të rënë nën sundimin e një pushtuesi të ri që solli elemente lirie, frymëmarrje, administratë e shkolla shqipe, njëfarë zhvillimi kolonial e bashkim të përkohshëm e jo të plotë të shqiptarëve.

Për kategorinë e parë, shqiptarët luftuan njëri-tjetrin dhe jo të huajt, ndaj lufta nuk ishte nacionalçlirimtare por civile. Këtë tezë e kanë zhvilluar ish kolaboracionistët shqiptarë tradicionalë të fashizmit të tipit të Mustafa Krujës por edhe forca politike antikomuniste që për të luftuar komunizmin, bashkëpunuan me fashizmin. Sot këtë tezë e mbrojnë, e zhvillojnë dhe e kanë ngritur në nivelin e një kryqëzate antinacionalçlirimtare trashëgimtarët biologjikë e politikë të Ballit Kombëtar e të Legalitetit.

Të parët, në një farë mënyre justifikohen se përpiqen të mbrojnë baballarët dhe gabimin fatal të tyre në Luftë, për shkak të të cilit vuajtën pa të drejtë persekutimin komunist. Të dytët kanë bërë avokatinë e platformës ideologjike e politike të të dy partive të vjetra në emër të të cilës kanë garuar për rreth një çerek shekulli e kanë dështuar, aq sa kanë arritur në kufijtë më minimalë të ekzistencës së tyre. Fatin e tyre si parti e vjetër e kanë sot edhe partitë e quajtura komuniste.

Në historiografi ka një numër të vogël historianësh që kanë bërë objekt studimi raportin midis Luftës Nacionalçlirimtare dhe luftës civile. Ështe zgjedhja e tyre në një shoqëri demokratike që garanton e respekton lirinë akademike. Nuk është dukuri e re në debatin shkencor. Për herë të parë është ngritur e diskutuar në Konferencën Kombëtare për Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare në nëntor 1974.

Tendenca për të qëmtuar në mënyrë seleksionuese dokumente shqiptare apo të huaja për të vërtetuar gjoja se pas tetorit 1943 në Shqipëri nuk ka patur Luftë Nacionalçlirimtare, por luftë civile, është një përpjekje për të fshehur pyllin prapa pemës.

Në Shqipëri nuk ka patur luftë civile por çfaqje të elementëve të veçanta të saj. Shqipëria ishte një vend i pushtuar nga dy divizione e gjysmë gjermane që sa hynë në vend, masakruan shqiptarë të pafajshëm, fëmijë që sa kishin lindur, gra e pleq dhe që shkaktuan vrasje, djegie, shkatërrime e mizori të pashembullta. Shqiptarët kishin përballë këtë armik që ishte dhe armiku i popujve të tjerë evropianë, sovjetik e amerikan që e luftonin në kuadrin e Kombeve të Bashkuara.

Lëvizja Nacionalçlirimtare, pushtuesin gjerman e konsideroi dhe e luftoi si armikun kryesor, ndërsa Balli Kombëtar si armik kryesor quante PKSH e partizanët dhe në luftën kundër tyre bashkëpunoi me gjermanët. Nuk ka luftë civile në një vend të pushtuar nga të huajt. Këtë nuk e tregon vetëm përvoja e Shqipërisë, por edhe ajo e vendeve fqinje, e Jugosllavisë, e Greqisë dhe vendeve të tjera evropiane.

Lëvizja çetnike në Jugosllavi me në krye Drazha Mihajlloviçin ishte e fuqishme, pati mbështetjen anglo-amerikane në fillim, por u braktis në momentin që filloi të bashkëpunojë me gjermanët kundër ushtrisë nacionalçlirimtare të Titos. E në Jugosllavi asnjë historian serioz nuk thotë se ka patur luftë civile.

Në Greqi, partia homologe e Ballit Kombëtar ishte EDES e udhëhequr nga gjenerali nacional-shovinist Napoleon Zervas. Me këtë Lëvizje Balli Kombëtar ka arritur të tentojë një marrëveshje, përmbajtja e të cilës ishte thellësisht antikombëtare. EDES bashkëpunoi me pushtuesit gjermanë në Greqi, iu kundërvu EAM-ELAS-it, por askush nuk thotë se aty pati luftë civile deri në dhjetor 1944. Lufta civile në Greqi u zhvillua si luftë për pushtet vetëm në vitet 1946-1949, kur nuk kishte pushtues të huaj.

Në Shqipëri nuk kishte luftë civile, sepse shumica e shqiptarëve u rreshtuan krah Lëvizjes Nacionalçlirimtare e jo me Ballin Kombëtar e Legalitetin. Luftë civile do të thotë jo vetëm rivalitet të ashpër për pushtet me përdorimin e forcës, por pak a shumë edhe një barazpeshë fuqie që e bën të mundur atë. Në Shqipëri, forca kryesore ishte Ushtria Nacionalçlirimtare e cila në verën e vitit 1943 kishte 15 mijë luftëtarë të organizuar, në vjeshtë të atij viti arriti rreth 30 mijë dhe në fund të Luftës në 70 mijë partizanë.

Balli Kombëtar nuk arriti të ketë veç rreth 15 mijë njerëz të armatosur dhe Legaliteti jo më shumë se 5 mijë veta. Në Lëvizjen Nacionalçlirimtare u integrua pjesa më vitale e shoqërisë shqiptare, rinia e gratë. Në radhët partizane ishin të organizuara 6000 vajza e gra shqiptare që mund t’i kishte zili çdo lëvizje tjetër antifashiste nacionalçlirimtare në Evropë. A mund të thotë kush se sa vajza e gra kishte në radhët e Ballit Kombëtar e të Legalitetit? Thuajse asnjë. Nuk ka luftë civile midis të madhit e të fuqishmit e të voglit e të dobëtit.

Balli shkoi te gjermanët, gjermanët shkuan tek Enveri

Dobësia e Ballit dhe e Legalitetit ishte se ata gabuan në strategji e në taktikë, se duke mos dashur e patur vullnet për të luftuar pushtuesin, bashkëpunuan me të për të mos harxhuar forcat e për t’i ruajtur për në fund, për betejën finale për pushtet e që nuk erdhi kurrë. Balli shkoi tek pushtuesit gjermanë e për këtë faktet e dokumentet jo vetëm shqiptare, por edhe të huaja, janë të padiskutueshme e të njohura.

Por ndofta të panjohura ose pak të njohura janë dy fakte të tjera: I pari, që pas Mukjes, Hysni Lepenica, Skënder Muço, Isuf Luzaj, Uan Filipi e të tjerë, pjesa më aktive, më e re, më radikale në kuptimin e luftës së armatosur të Ballit, kërkuan bashkëpunim me PKSH e Lëvizjen Nacionalçlirimtare për të përmbysur udhëheqjen qëndrore të tij e për të luftuar së bashku pushtuesit gjermanë. Në shtator 1944 përfaqësues të lartë të Ballit Kombëtar zhvilluan bisedime të fshehta me delegatë me mandat të PKSH e të Frontit Nacionalçlirimtar për të bashkëpunuar, me kusht që t’u falej jeta.

Fakti i dytë, udhëheqja komuniste e partizane nuk shkoi, siç bëri Balli, të kërkojë marrëveshje me pushtuesit, por ishin gjermanët që shkuan e kërkuan kompromisin me Lëvizjen Nacionalçlirimtare të paktën me sa është e dokumentuar, dy herë.

Përpjekja e parë u bë kur trupat gjermane hynë në Shqipëri. Komanda e tyre i propozoi udhëheqjes së Lëvizjes marrjen e pushtetit, krijimin e qeverisë me kushtin që forcat gjermane të mos sulmoheshin sa kohë që ato të qëndronin në Shqipëri. Moment i dytë ishte në mars 1944, kur Komanda e Lartë Gjermane kërkoi e dërgoi në Panarit të Korçës një oficer të lartë për bisedime me Shtabin e Përgjithshëm, për të nënshkruar një marrëveshje.

Gjermanët i kërkuan të mos sulmoheshin e pengoheshin trupat e tyre që të kalonin nëpër Shqipëri me destinacion Greqinë, dhe në këmbim ata do t’i dorëzonin Lëvizjes Nacionalçlirimtare “gjithë pushtetin politik e ushtarak”. Në të dy rastet Shtabi i Përgjithshëm i hodhi poshtë propozimet e përfaqësuesve gjermanë dhe u deklaroi atyre se Ushtria Nacionalçlirimtare ishte aleate me anglo-amerikanët dhe do t’i luftonin deri në fund forcat pushtuese gjermane në Shqipëri.

Kategoria e dytë e kundërshtarëve të emërtimit e të përmbajtjes të Luftës Nacionalçlirimtare kanë qenë përkrahësit e “Shqipërisë së Madhe” nën pushtimin fashist, si një rrugë e mundësi për realizimin e Shqipërisë etnike. Ata kanë patur e kanë një gjykim të ngushtë, të gabuar e tepër naiv për konceptin e lirisë, për natyrën e fashizmit dhe mungesë njohurie për të drejtën ndërkombëtare e bazat e së drejtës mbi të cilat u ndërtua Aleanca e Kombeve të Bashkuara.

Nacionalizmi si kartë politike për pushtet

Nacionalizmi që në kohën e Luftës e deri më sot, është përdorur si kartë në konkurencën politike për pushtet. Ato që u quajtën forca nacionaliste, Balli Kombëtar e Legaliteti, këtë kartë e donin për vehte, e bën pronë të tyre si një alternativë për t’iu kundërvënë Lëvizjes Nacionalçlirimtare, për ta goditur atë në një çështje që ishte e ndjeshme për shqiptarët sidomos në Kosovë e në atë hapësirë të quajtur “Toka të Lirueme” e që duke u bashkuar me atdheun mëmë e nën të njëjtin pushtues, u quajt “Shqipëria e Madhe”.

Balli Kombëtar shfrytëzoi në maksimum marrëdhëniet e PKSH me PKJ dhe qenien e dy emisarëve komunistë jugosllavë në Shqipëri, për të akuzuar Lëvizjen Nacionalçlirimtare si antikombëtare. Duhet pranuar se një propagandë e tillë qe realisht e suksesshme në Kosovë e pak në Shqipëri. Por ajo rezultoi e dështuar si taktikë. Shumica e shqiptarëve në Shqipëri shkuan pas “nacionalçlirimtares” siç e quanin ballistët Lëvizjen partizane.

Balli Kombëtar kishte një platformë nacionaliste të sintetizuar në parullën e Shqipërisë etnike, dhe këtu duhet pranuar se e vuri jo pak në vështirësi PKSH. Por Balli mbeti tek parulla, i mungoi aksioni, i mungoi vullneti për të luftuar, ngeci në dilemat dhe hezitimet e tij të njohura të orientimit, që e çuan sa në qëndrime pasive, aq edhe kompromentuese. Udhëheqja qëndrore e Ballit Kombëtar ishte e shkollës së vjetër, tradicionale të politikës, nuk ishte revolucionare në kuptimin e kapjes së ritmit e të mesazhit kryesor që kërkonte e jepte koha.

Gabimi kryesor i Ballit Kombëtar ishte se në vënd që të organizonte e të udhëhiqte një luftë të fuqishme antifashiste e nacionaliste, u përpoq që në emër të luftës për pushtetin e nesërm, të luftojë e të pengojë Lëvizjen Nacionalçlirimtare të udhëhequr nga komunistët. Vetë PKSH ka një pjesë të madhe të përgjegjësisë që nuk ofroi bashkëpunim dhe shanse reale për një marrëdhënie më të sinqertë e më të ndershme me Ballin. Por dallimi mes tyre ishte thelbësor për nga mënyra se si e kërkonin pushtetin.

PKSH e synoi pushtetin me të gjitha forcat, por në luftë për jetë a vdekje me pushtuesit e bashkëpunëtorët e tyre. Balli Kombëtar e kërkoi atë duke pritur ndërhyrjen aleate, duke kryer ndonjë aksion më të rrallë e duke përforcuar gjithnjë e më shumë bashkëpunimin me pushtuesit. Ai humbi kredencialet për t’u parë si një alternativë serioze e fuqishme, antifashiste dhe antikomuniste në sytë e shqiptarëve, por edhe të aleatëve. Bëri një gabim fatal, rrjedhojat e të cilit nuk do të vononin që të vinin.

Lufta dhe regjimi komunist që u vendos pas saj

Si 70 vite të shkuara, edhe tani ka një debat për raportin midis Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare e vendosjes së regjimit komunist në Shqipëri. Ka njerëz, për fat jo shumë që e mallkojnë Luftën dhe e denigrojnë atë sepse sipas tyre ajo solli komunizmin. Një qasje e tillë nuk ka veç mllef e injorancë për të kuptuar ecurinë e procesit historik.

Detyra parësore dhe strategjike e të gjithë popujve të Kombeve të Bashkuara ishte antifashizmi, lufta kundër Fuqive të Boshtit Fashist. Stalini, Tito, Enver Hoxha e shumë të tjerë ishin komunistë, sikurse Ruzvelti, Çurçilli, De Goli e të tjerë ishin antikomunistë. Por ata u bashkuan, jo se nuk e njihnin njëri-tjetrin për çfarë përfaqësonin, por për të luftuar të gjithë bashkë e për të shkatërruar fuqinë më të madhe e më të rrezikshme që kishte njohur njerëzimi, fashizmin.

Shqipëria dhe shqiptarët, sigurisht që nuk përcaktonin fatin e Luftës së Dytë Botërore. Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare në Shqipëri ishte kontribut modest i një populli të vogël në fitoren e madhe, që bëri detyrën dhe u orientua drejt. Kontributi i 70 mijë luftëtarëve shqiptarë ishte i rëndësishëm në raport me popullin shqiptar, por nuk kishte ndonjë peshë të madhe në arritjen e objektivave strategjike të Kombeve të Bashkuara në luftën kundër fashizmit.

Kjo është një e vërtetë që e dinë të gjithë, fitimtarët e të mundurit e Luftës, komunistët, ballistët e zogistët. Një akt madhor i një populli që bëri sakrifica njerëzore e materiale, që kreu një detyrë morale të jashtëzakonshme, është amorale të lidhet me rrjedhojat e padëshirueshme që erdhën më pas e jo për shkak të kësaj lufte.

Komunizmin në Shqipëri nuk mund ta sillnin 2500 komunistë, edhe sikur të ishin të gjithë instruktorë të Internacionales Komuniste. Shumica e tyre nuk e dinin se çfarë ishte komunizmi e jo më të këqijat e tij. Komunistët i tërhoqën shumicën e shqiptarëve me antifashizmin, me luftën, sakrificat e gjakun e tyre, me programin thellësisht social. Reforma agrare nuk ishte reformë komuniste. Toka ishte një ëndërr për shqiptarët e varfër.

Komunizmin në Shqipëri e ndihmuan që të vinte ata që ishin deklaruar si antikomunistë. Ata nuk u dhanë shqiptarëve një alternativë të fuqishme antifashiste dhe antikomuniste që të pëlqehej e të mbështetej fort prej tyre.

Kadare për Luftën

Nuk më pëlqen ta citoj Ismail Kadarenë për historinë, se nuk është historian, por këtë herë po e citoj më tepër për forcën e tij të mendimit e të analizës që përdor për të kundërshtuar këtë konstruksion ahistorik të kundërshtarëve të Luftës Nacionalçlirimtare. Ja çfarë shkruan ai në qershor të këtij viti: “Ndonëse ndihmesa e Shqipërisë në përplasjen botërore ka qënë modeste, pjesëmarrja ka qënë në nderin e saj. Kjo është e vërteta që jep historia. Një tjetër kundërhistori, ajo që e lidh këtë lëvizje çliruese dhe këta dëshmorë me një rend sundues dyzetvjeçar, s’është veçse një përçudnim”.

Lufta Nacionalçlirimtare është një ngjarje shumë e rëndësishme në historinë shqiptare të shekullit të XX^-të jo thjesht se ajo solli 29 nëntorin e vitit 1944. Në mos në 29 nëntor, Shqipëria do të çlirohej në 29 dhjetor apo disa muaj më vonë. Lufta solli lirinë, shpresat për një të ardhme më të mirë, solli dinjitetin dhe krenarinë për shumicën e shqiptarëve që bënë zgjedhjen e duhur e të drejtë në një kohë sprove të madhe për popujt e botës.

Lufta Nacionalçlirimtare forcoi pozitën ndërkombëtare të Shqipërisë. Ajo e reshtoi Shqipërinë e popullin shqiptar në anën e duhur të historisë, krahas Kombeve të Bashkuara fitimtare të Luftës kundër fashizmit. Pa atë, Shqipëria në fund të Luftës së Dytë Botërore rrezikohej për t’u coptuar.

Kjo nuk është një deklaratë që mund të bëjë të shtrembërojnë buzët ata, që me kohë u është shtrembëruar ndërgjegja dhe shtylla kurrizore e logjikës dhe analizës intelektuale qoftë nga politika, qoftë nga trashëgimia e përlyer familjare e fisnore e kohës së Luftës, apo nga snobizmi e nihilizmi tradicional i vlerave kombëtare në emër të modernizimit dhe intelektualizmit avanguardist.

Kush ka parë vetëm arkivat britanike dhe amerikane të Luftës së Dytë Botërore për Shqipërinë e Ballkanin, e kupton fare mirë se çfarë skemash copëtimi dhe çfarë alternativash masakrimi qarkullonin nëpër kabinete për Shqipërinë, e për trojet shqiptare në Ballkan.

Ajo çfarë ndodhi në Konferencën e Paqes në Paris, në gusht 1946, ishte vetëm një provë e vogël e një skenari të madh antishqiptar që do të ishte zbatuar pa mëdyshje në Shqipërinë e Jugut, siç u zbatua për Transnistrinë e Moldavinë, për vendet balltike, për Transilvaninë e Dobruxhën e për disa territore të tjera në vende si Rumania, Bullgaria, Hungaria e Finlanda që u radhitën në Boshtin fashist e jo me Kombet e Bashkuara, siç bënë shumica e shqiptarëve.

Partizanët shqiptarë shpëtuan Shqipërinë dy herë, një herë nga fashizmi dhe një herë nga copëtimi./Dita

Gjergj Bojaxhiu ka krijuar një projekt shqiptar të ADN, me emrin “Rrënjët”, ku të gjithë mund të kuptojnë prejardhjen krahinore apo vendin.

I ftuar në “ABC e Mëngjesit”, ai ka treguar se të gjithë shqiptarët mund të dërgojnë rezultatet e ADN në faqen “Rrënjët.com” dhe mund të kuptojnë se kanë ardhur të parët e tyre qindra vjet më parë.

Bojaxhiu ka theksuar se ky projekt është realizuar në mënyrë vullnetare dhe kupton se si shqiptarët kanë lëvizur në Ballkan apo çfarë rrënjësh kanë.

Sipas tij, në popullatën shqiptare nuk ka linja turke dhe pse kemi qene 500 vjet nën sundim.

“ADN është një vegël që ndihmon në gjetjen e rrënjeve. Te projekti ‘Rrënjët’ krahason rezultate e ADN se ku janë shpërndarë këta njerëz shqiptarë. Ti kupton se si ka lëvizur në Ballkan dhe çfarë rrënjësh ke. Kjo është ta shikosh gjenetikën jo dimensionale. Gjenetika është diçka komplekse dhe bëhen teste sepse ju jeni gjysmë nga nëna e gjysmë nga babait. Por testet më të sakta janë ato që janë xx që merr nga nëna dhe xy merr nga babai.

Ne jemi një grup vullnetarësh dhe faqja e projektit është “Rrënjët.com” dhe mbetet në kuadër të hobit. Është një faqe të hapur dhe çdo shqiptarë kudo që të jetë mund të bëjë analizat dhe rezultatet të na i dërgojë ne dhe ne të japim të dhënat.

Në popullatën shqiptare nuk ka linja turke dhe pse kemi qene 500 vjet nën sundim.

E vetmja gjë që diskutohet është çfarë është vlera dhe mangësia e ADN. Ajo që ADN nuk të tregon është pse është kjo gjë. Në qoftë se deri dje, ne jemi bërë një shoqëri që ngrihet në mëngjes dhe ka parë një ëndërr, ADN tregon se si është e vërteta. Ne jemi më të vjetrit në Europë. Në kohën e bronzit një popullatë është ndarë dhe disa kanë ardhur në Shqipëri, disa në Gjermani dhe në Francë”, u shpreh Bojaxhiu.

Shprehja komuniste “Armiq të popullit” do të zëvëndesohej me “Armiq të demokracisë” në PD dhe në atë grup, do të futej gjithkush që guxonte të dilte kundër Sali Berishës.

Për këtë, mjafton të kujtojmë përplasjen e tij me Arben Imamin.

“I them artistit Imami, që fyerja që i ka bërë deputetëve është e pafalshme dhe ta dijë mirë, se ai nuk është i denjë për këtë sallë, nuk është i denjë për grupin e deputetëve.

Sot po ju them, ju shkoni në partinë tuaj, e gëzofshi përgjithmonë. S’keni punë me ne”, deklaronte Berisha, kur përjashtonte Pashkon, Zogajn, Imamin etj.

“Kur thuhet se nuk ka vend në këtë sallë ky ose ky, nuk ka vend në këtë sallë Arben Imami dhe le të shkojë te partia e tij, dua të them, se nuk qëndron zoti president.

Nuk qëndron, për arsye se në dhjetorin e 1990, unë nuk i kam thënë askujt, as edhe ndonjë komunisti, që nuk e dorëzonte ende teserën, shko në partinë tënde.

Unë nuk kam qenë asnjëherë anëtar i asaj partie, megjithëse kisha kohë të bëhesha”, iu përgjigj Imami.

VIDEO

Ka qënë 13 janari i vitit 1991 kur është realizuar takimi i parë i presidentit Ramiz Alia dhe kryeministrit të Greqisë, Kostandin Mitsotakis. Kishin filluar të hidheshin hapat e parë të marrëdhënieve dy palëshe.

Statusi i minoritetit grek në Shqipëri, vetëpërcaktimi i etnisë, fati i Kishës Ortodokse shqiptare, pluralizmi politik, “çështja çame” ishin këto ndër problematikat kryesore që u shtuan në tavolinën diplomatike të kohës. Shqetësimi kryesor i Micotaqisit ishte që fshatrat e minoritetit grek në Shqipëri nuk duhet të zbrazeshin, nuk duhej që minoritarët të emigronin në Greqi, por i këshilloi ata që të rrinin aty e madje i kërkoi edhe Ramiz Alisë që kjo ikje të ndalohej në një farë mënyre. Nga ana tjetër, çështja çame u ngrit nga Alia si një çështje që kërkonte zgjidhje. Por, Mitsotakis deklaroi se për Greqinë ishte çështje që nuk ekzistonte.

Pjesa në vijim flet për përplasjet e forta ndërmjet tyre për çështjen e minoritetit grek në Shqipëri dhe fatin e çështjes çame. Dokumenti që pasqyron këtë ka vlerë historike dhe ndriçon më mirë objektivat diplomatike të synuara nga Greqia ndaj vendit tonë, edhe sot, ku shfrytëzohet si pretekst diplomatik qenësia “greke” e një individi që nuk është përfaqësues i ndonjë minoriteti, siç është rasti Bejleri. Po si u zhvilluan bisedimet Alia-Mitsotakis, për çfarë u mirëkuptun dhe për çfarë nuk ranë dakord, çfarë ndodhi më tej me agjendën diplomatike të dy vendeve…

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Kohët e fundit, ka një largim të minoritarëve për në Greqi. Dje në darkë, kaluan kufirin 600 vetë. Më dëshpëroi kjo gjë se unë vij për ta ndaluar këtë largim. Duhet te ndihmojmë krahinën e minoritetit dhe krahinat e tjera që njerëzit të mos largohen. Kalimi në kufi duhet të bëhet me dokumente zyrtare.

RAMIZ ALIA: Po minoriteti grek dëgjon radion.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Minoriteti mund të ketë konfuzion, qëndrimi im është i qartë. Për të zgjidhur këtë problem duhet t’u japim që të besojnë. Prandaj thashë është e nevojshme t’i falni ata që ikën në mënyrë ilegale, t’i falë qeveria shqiptare përpara se te kthehen. Të japë amnisti.

RAMIZ ALIA: Pse? Ç’do të thotë amnisti? U kemi thënë që: së pari, minoritarët të mos largohen nga minoriteti, se dyti, si vëllezër do t’i presim me zemër të hapur, së treti, ne do t’i ndihmojmë që ata të lehtësojnë ardhjen e tyre në Greqi.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS:  E para dhe e dyta po, po e treta jo.

RAMIZ ALIA: Edhe e treta…

KONSTANTINOS MITSOTAKIS:  Nuk më pëlqen të më ndërpresin se dua të mbaroj fjalën time. Ne duam t’i bindim të kthehen dhe është ky qëllimi themelor që kam ardhur në Shqipëri. Që të kthehen prapë ju të bëni amnisti dhe unë jam gati që ta bëj. Në qoftë se nuk e bëni këtë, nuk mund t’u them të kthehen prapa. Kjo është pyetja.

RAMIZ ALIA: Mund të flas tani? Shqipëria kurrë, kurrë nuk është e interesuar të largohet asnjë qytetar prej saj. Minoritetit grek në Shqipëri i është ruajtur gjuha greke dhe e mësojnë që fëmijë të vegjël tërë fëmijët grekë. Atyre u është ruajtur folklori, muzika, etnografia, të gjitha u janë garantuar. Kanë botimet e tyre në gjuhën greke.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Ne nuk këshillojmë as ashtu, as kështu.

RAMIZ ALIA: Minoriteti grek në tërë këta 40 vjet ka qenë shumë korrekt dhe ka punuar krahpërkrah me shqiptarët dhe sot punon. Fenomeni i largimit të tyre sigurisht ka disa shkaqe të brendshme të lidhura edhe me dëshirën e të rinjve që mendojnë se në Greqi do të gjejnë parajsën. Nuk ka dyshim që gjendja ekonomike në Greqi është shumë më e mirë se në Shqipëri. Të rinj janë, kanë aspirata. Është logjike, unë nuk i dënoj për këtë. Në Greqi filloi gjithë ajo fushatë e madhe: po vriten djemtë e Epirit, pse nuk lejohen të kalojnë. Shtypi, radiotelevizioni njëkohësisht ndikojnë në psikologjinë e këtyre djemve e vajzave të reja, plus faktori i brendshëm ekonomik që është një realitet.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Në realitet është e qartë se këta njerëz nuk kanë të drejta deri sot. Që nga çasti që do t’i fitojnë?

ADIL ÇARÇANI: Cilat?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS:  Të drejtat personale dhe fetare. Tani që do të hartohet kushtetuta besoj që do t’i fitojnë dhe kjo do të ndihmojë që të mbeten në vend. Pyetja është në qoftë se jeni dakord ne edhe ju se është në interes të dy vendeve që minoritarët të mbeten këtu. Të bëjmë ç’është e mundur të dy palët që t’i bindin të qëndrojnë.

RAMIZ ALIA: Ashtu është.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Që në fillim thashë që duam të mbeten në Shqipëri. Kur vijnë në Greqi ne nuk mund t’i dëbojmë. Por duam që këta njerëz të binden edhe nga ne edhe nga ju që të kthehen përsëri në drejtim të Shqipërisë demokratike. Në qoftë se doni dhe prandaj propozova në mëngjez se veprimi i vullnetit të mirë të qeverisë shqiptare është që t’i lejojë këta të kthehen. Ja këtë pres nga ju.

RAMIZ ALIA: Po. Domethënë, ju mendoni se po të bëjmë në një amnisti ata do të kthehen këtu dhe nuk do të ikin. Po ju ç’amnisti do të bëni?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Unë do të bëja një deklaratë ku do të them që ata të qëndrojnë në Shqipëri dhe ata që kanë ikur të kthehen. Propozimi është shumë konkret.

RAMIZ ALIA: Po për kthimin e çamëve ç’do të bëjmë? Na kanë bërë disa lutje. Zoti ambasador ka 100 e ca kërkesa nga familjet çame po atyre nuk u jepet vizë të kthehen. Si do të bëjmë për këtë?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Zoti President e di mirë historinë.

RAMIZ ALIA: E di mirë edhe historinë e Shqipërisë, edhe të Greqisë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Çamët bashkëpunuan me nazistët dhe ka 45 vjet që kanë ikur.

RAMIZ ALIA: Jo nuk kanë ikur.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Është një histori 45-vjeçare.

RAMIZ ALIA: Qeveria greke ka bërë shumë mirë dhe unë e përshëndes pajtimin kombëtar.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Çamët kishin bashkëpunuar me gjermanët dhe nuk ishin grekë, ishin të një kombësie tjetër.

RAMIZ ALIA: Pse ju ata të një kombësie tjetër i përzini?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Nuk i kemi dëbuar po ata si rezultat i bashkëpunimit me gjermanët ikën.

RAMIZ ALIA: Më falni, ai që i përzuri ishte Zervas dhe në historinë e Greqisë Zervas nuk njihet si antinazist. Unë historinë e Greqisë e njoh.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Historia e Greqisë e njeh si luftëtar të rezistencës, nuk ka bërë dallim. Atëherë kishte rezistencë komuniste dhe jo komuniste dhe Greqia i pranoi të dy palët.

RAMIZ ALIA: E kam të qartë po Zervas nuk bënte pjesë në atë pjesë të rezistencës.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Gjenerali Zervas është njohur si luftëtar i rezistencës.

RAMIZ ALIA: Mirë, është puna juaj, po ju për çështjen e kthimit të çamëve jeni kundër?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Po.

RAMIZ ALIA: Po për pasuritë e tyre që janë atje si i bëhet? Meqenëse e keni zgjidhur si e keni zgjidhur? Unë nuk jam shumë partizan që të shikohen problemet në mënyrë parciale se mund të kemi pikëpamje të ndryshme. Unë mendoj që të gjitha gjërat midis Shqipërisë e Greqisë mund të zgjidhen drejt në qoftë se ekziston vullneti i mirë dhe sikur t’i shikojmë pa paragjykime. Pasi në qoftë se nisemi me disa paragjykime, me falni që them paragjykime, por krijojmë disa artifise në marrëdhëniet midis vendeve. Për shembull, më thanë edhe gazetarët pak më përpara që në Shqipëri ka 400 mijë grekë. Në qoftë se një farë shtypi grek merret e rimerret se janë 200-300 apo 400 mijë grekë, kujt i shërbejnë këto?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Sa janë grekë në Shqipëri?

RAMIZ ALIA: Në regjistrimin zyrtar janë 60 mijë. Në qoftë se ju i konsideroni tërë ortodoksët e Shqipërisë grekë, këtu ka një gabim.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS:  Ne nuk i konsiderojmë të gjithë ortodoksët grekë, por unë besoj që grekë nuk janë 60 mijë.

RAMIZ ALIA: Nuk i shërben kujt ky problem. Në një kohë kur po flitet për integrim të diskutojmë ne të dy se sa janë?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: I shërben një çështjeje. Në qoftë se nga tërë ne ju e njihni kombin minoritar, ekzistojnë disa fshatra që kujtojnë se janë greke dhe e duan kishën dhe shkollën, ata të kenë mundësi të shkojnë në shkollë e kishë. Ata që kanë tradita greke edhe e ndiejnë veten grekë të mund të informohen për historinë e artin grek, për qytetërimin grek. Ekzistojnë disa parime kryesore për minoritetin që janë në Kartën e Evropës dhe ju, në qoftë se doni të futeni në KSBE dhe pranoni që ka disa parime të OKB-së, duhet t’i zbatoni. Nuk e kam fjalën: për numrin, por për parimet.

RAMIZ ALIA: Për parimet fola edhe unë kur fola për çamët.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Nuk flasim për ata që nuk janë më.

RAMIZ ALIA: Jo, ju me një fjalë i shuajtët 30 mijë njerëz si bashkëpunëtorë me nazizmin, deri edhe fëmijët e vegjël, dhe tani thoni që është çështja për ndonjë fshat që e quan veten se është grek. Unë nuk dua të bëj filozofi se ç’është kombi. Kombi nuk është dëshira ime, ka disa faktorë historikë, kulturorë, etj., etj., prandaj në qoftë se ka ndonjë njeri që mund t’i thotë vetes që është grek, nuk do të thotë se ai është grek. Ai mund ta quajë veten grek në qoftë se vërtet është i tillë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS:  Ekzistojnë rregulla, norma ndërkombëtare, të caktuara nga OKB-ja dhe që i përcakton Karta Evropiane.

RAMIZ ALIA: Ta konsideroj këtë si kusht apo si kërkesë?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Nuk jam i autorizuar të vë asnjë kusht. Bisedë miqësore po bëjmë.

RAMIZ ALIA: Edhe unë për bisedë miqësore jam. Kushtet nuk më pëlqejnë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Mua më pëlqen biseda pozitive, prandaj e përsëris, të mbetet minoriteti grek atje ku është. Këta që ikën mbrëmë të lehtësohen në qoftë se duan të kthehen. Ne nuk mund t’i kthejmë detyrimisht, por, po të duan, le të kthehen. Të hyjnë e të dalin lirisht dhe nga ana jonë të bëhen përpjekje t’i lehtësojmë për të ardhur në Greqi. Kërkojmë të dërgohen ndihma humanitare nga jashtë si ilaçe etj.

RAMIZ ALIA: Pse është sëmurë njeri, ka rënë ndonjë epidemi?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Unë këto them dhe ky është qëndrimi im.

RAMIZ ALIA: Unë dëshiroj ta mbyll këtë çështje duke ju thënë këtë që të dy palët duhet të bëjmë përpjekje që minoriteti grek të jetojë në Shqipëri, të respektojë ligjet e shtetit shqiptar të krijohen të tëra kushtet që të kenë lidhje e marrëdhënie me Greqinë. Nga pala shqiptare nuk ka asnjë pengesë, në mënyrë kategorike, as një pengesë që të gjithë minoritarët grekë në Shqipëri të pajisen me pasaporta e të shkojnë sa herë të duan në Greqi, të shkojnë e të vijnë. Bile nuk i pengojmë që të shkojnë të rrinë edhe 6 muaj, 1 vit e pastaj të kthehen.Gjithashtu, kthimi i atyre që kanë ikur matanë, unë ju siguroj një gjë, që deri tani janë kthyer 250 vetë dhe asnjë nuk është në burg, të gjithë janë në shtëpitë e tyre. Ju mjafton kjo fjalë?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Ai është konstatim për të kaluarën.

RAMIZ ALIA: Jo, është edhe për këtë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Nuk besoj që tani që erdha unë qeveria shqiptare të tregohet më e ashpër.

RAMIZ ALIA: Qeveria shqiptare jo vetëm se erdhët ju nuk tregohet e ashpër.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Po ju thatë që kanë ardhur në shtëpinë e tyre. Nuk insistoj në fjalën amnisti. Unë do të kaloj nga gjenden ata dhe do t’u them qëndroni këtu, mos ikni dhe kur të kaloj kufirin do t’u them kthehuni prapa. Ç’t’u them?

RAMIZ ALIA: Merreni ju përgjegjësinë të na jepni listat dhe ne nuk i futim në burg.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Ne nuk bëjmë hetime.

RAMIZ ALIA: Kush të dojë ta bëjë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Ky është një përparim.

RAMIZ ALIA: Edhe një parim. Ne do t’i lejojmë të kthehen dhe ata nuk kthehen në male po në fshat. Të bëhet lista, të dorëzohet kjo e të vijnë të kalojnë kufirin.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Propozimi është logjik. Ne nuk duam të ikin. Ata që kthehen të kthehen. Duam ta shikojmë Shqipërinë drejt demokracisë. Nuk duam probleme me ju.

RAMIZ ALIA: Edhe unë e besoj se keni probleme të tjera për të parë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Kemi edhe probleme të tjera që jemi gati të bisedojmë. Kërkuam që konsullata që ka qenë më 1930 mendoj të krijohen. Nuk dua përgjigje tani, po është një temë që e parashtruam.

RAMIZ ALIA: Juve ju interesojnë disa çështje partikulare kurse unë mendoj që interesat shqiptaro-greke janë shumë më të gjëra dhe më të mëdha. Nuk ka qenë Shqipëria me Greqinë në gjendje lufte deri më 1988, nuk e kanë mbajtur shqiptarët po e mbante Greqia dhe, sigurisht, një atmosferë e atillë nuk krijon kushte të favorshme për marrëdhënie të mira. Kjo është në kohën e kaluar dhe unë dua ta harroj dhe e kam harruar sepse mendoj që midis Shqipërisë e Greqisë ka interesa shumë të mëdha. Ai ishte një absurditet, por, për hir të së vërtetës duhet thënë që ka pasur dhe pengesa të atilla.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Kam bërë një shqyrtim të marrëdhënieve me Shqipërinë dhe kam parë që në shumë gjëra jemi afër dhe mund të bashkëpunojmë: në sektorët politikë, ekonomikë e kulturorë, dhe nuk gjetëm ndonjë pengesë asgjëkundi dhe tani që bisedojmë ne bashkëpunëtorët tanë bisedojnë për këto çështje.

RAMIZ ALIA: Shumë mirë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Mund të them që Shqipëria duhet të hyjë në KSBE. Isha i vetmi që thashë që Shqipëria të hyjë në KSBE. Besoj se do të hyni.

RAMIZ ALIA: Duam po nuk lutemi.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Asnjë nuk lutet në këtë botë, as ju, as ne. Jemi të vjetër të dy.

RAMIZ ALIA: Po, jemi të vjetër.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Të flasim si burrat e doni.

RAMIZ ALIA: Dua patjetër.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Shikoni proceset që bëni për demokratizimin e vendit. Jam i vendosur të kuptoj se një regjim nuk ndryshon nga një çast në tjetrin.

RAMIZ ALIA: Ju konsiderojmë mik.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Besoj me të vërtetë që doni demokracinë dhe kam mendimin që të shkojë më shpejt nga sa shkon.

RAMIZ ALIA: Më shpejt mos më këshilloni shumë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Një urim shpreha.

RAMIZ ALIA: Ne nuk ndalemi në rrugën tonë, por do të ecim në këtë rrugë, duke pasur parasysh karakteristikat e vendit tonë. Jemi për të shkuar në europë, po nuk jemi për të shkuar si një kopje e keqe e të tjerëve.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Kjo ka fuqi për të gjitha vendet.

RAMIZ ALIA: Shqetësimi im është që marrëdhëniet midis Shqipërisë e Greqisë të jenë shumë të mira,

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Edhe unë e besoj prandaj dua që kjo vizitë që bëra, që është e para e një kryeministri grek në Shqipëri, t’i çojë marrëdhëniet përpara, jo prapa.

RAMIZ ALIA: Prandaj e thashë që në fillim që vizita juaj ka rëndësi për marrëdhëniet midis Shqipërisë e Greqisë

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Ka edhe disa gjëra konkrete të cilat duhet t’i themi. Për çështjen e minoritetit grek besoj janë të mjaftueshme sqarimi i disa gjërave. Përpara se të largohem dua të di se çfarë do të them jashtë përpara gazetarëve. Dhe në qoftë se duhet që ky takim të jetë i suksesshëm të dy palët të themi të njëjtën gjë. Në qoftë se nuk do të jetë një komunikatë e përbashkët dhe nesër shtypi do të thotë ç’të dojë dhe rezultati do të jetë negativ.

RAMIZ ALIA: Formulat mund të gjenden. Ministrat e Jashtëm t’i gjejnë.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Unë shpresoj.

RAMIZ ALIA: Në qoftë se e shikoni problemin siç e pamë ne.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Të vërtetojmë ato që jemi dakord.

RAMIZ ALIA: Jam dakord dhe ja marrim për sa i përket nevojës së zhvillimit të marrëdhënieve midis Shqipërisë e Greqisë dhe interesat e të dy palëve dhe të zhvillohen këto marrëdhënie në fushat ekonomike, politike, sociale sepse kjo i shërben dy vendeve tona dhe miqësisë e paqes në Ballkan. Besoj që për këto jemi dakord.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Me këtë jam dakord, po kjo nuk do të thotë gjë.

RAMIZ ALIA: Kjo është themelore. Për të konkretizuar këtë mund të ketë gjëra të tjera të veçanta dhe unë mendoj që mund të jetë pjesë e dytë çështja që midis të dy palëve u diskutuan probleme që u interesojnë direkt të dy palëve, midis të cilave edhe çështja e minoritetit grek dhe çështja e refugjatëve dhe ranë dakord të dy palët që të punojnë që minoritarët të mos largohen nga Shqipëria dhe që ata që janë larguar të kthehen në Shqipëri e të bëjnë jetë normale si të gjithë qytetarët e tjerë. Ju kënaq kjo?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Po.

RAMIZ ALIA: Shikoni si gjenden gjërat?

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: T’i shikojmë dhe çështjet ekonomike, politike e kulturore, të gjitha. T’i shikojmë edhe ndihmat humanitare.

RAMIZ ALIA: Unë ju lutem dhe i them kryeministrit, mos të kufizohen ndihmat humanitare vetëm tek minoriteti grek se merr pamjen e patronatit.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Në qoftë se është për gjithë minoritetin është edhe për shqiptarët.

RAMIZ ALIA: Të dy kemi qenë luftëtarë dhe kemi një emërues të përbashkët. Edhe me Mikis Teodorakisin e kemi diskutuar të mos marrin pamje të këqija gjërat se nuk ndihmojnë kështu. Po i dhamë pamjen e patronatit është keq.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Nuk e duam ashtu.

RAMIZ ALIA: Ka që e duan kështu.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Deri tani nuk ka akoma deklaratë për shtypin nga pala shqiptare.

RAMIZ ALIA: Kollaj bëhet kjo.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Duke dalë që këtej do të them se unë bëra një bisedë shumë konstruktive dhe do të them që nga të dy palët nuk është bërë asnjë deklaratë.

RAMIZ ALIA: Nuk më intereson fare. Thoni ç’të doni.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Në politikë ne të vjetrit nuk ekzistojmë pa inate.

RAMIZ ALIA: Ne shqiptarëve na thonë inat shqiptari.

KONSTANTINOS MITSOTAKIS: Jeni pak. Po edhe ne kemi pak gjak shqiptari. “Inat” është fjalë shqipe.

RAMIZ ALIA: “Inat” është fjalë turke. Ne shqiptarët nuk kemi faj që jemi pak inatçinj, në 2000 vjet kanë kaluar gjithato invazione.

(Panorama)

Nikoll Marku ish-drejtor në Uzinën e Bakrit në Rubik dhe kimist në laboratorin e arit sqaron legjendat që kanë qarkulluar se floriri i nxjerrë në Rubik u nxor jashtë Shqipërisë në emër të Enver Hoxhës.

Zoti Marku thotë se ai bashkë me specialistë të tjerë e kanë shoqëruar arin e Rubikut në Zvicër, por në emër të shtetit shqiptar dhe jo të Enver Hoxhës.

“Unë e shoqërova arin në emër të shtetit shqiptar. Ka pasur legjenda që arin e ka marrë Enver Hoxha. Jo ari u dërgua në Bankën e Zvicrës, në emër të shtetit dhe jo të Enver Hoxhës. Ne jemi betuar që nuk ka hile, që kemi firmosur vetëm në emër të shtetit. Në atë kohë Enver Hoxha kishte vdekur.

Të gjithë të thesarit të shtetit, drejtorë, nëndrejtorë, hodhën firmën për sasinë dhe për cilësinë e arit. Ishte një garanci e fortë. Për sa i takon sasisë, ishte rreth 2 ton ar dhe 25 ton argjend. Çdo kallëp ari, rakordoi me analizat që kisha bërë unë në laboratorin e uzinës në Rubik. Ndaj na përgëzuan shumë për punën e bërë në Uzinën e Rubikut. Sot floriri ynë është atje, te filiali i Shqipërisë.”, tha specialisti Nikoll Marku./dritare.net

Pershendetje, nese bon pa emer ish kon mire sepse shume kom nevoj per mu shpreh sepse nuk e kom kerkon qe mem kuptu as perkrahjen e familjes nuk e kom.

Jom met shume keq ne nje pozit shume tpa lakmushme qe as armlkun tem ma tmadhin skisha pas qef me pa qashtu.Jom nje gru qe ka qene e martume per njerin ma tmrekullushme nbote. Krejt i dojm partneret tan ama une shume e kom dasht burrin tem po fatkeqsisht Zoti ma ka marr prej ksaj bote se tasht nuk jeton ma.

Ka bo ndeshje mas 1 vit martes edhe ma une skom mujt kurr me besu qe muj me dasht kerkon qashtu ashtu siq e kom dasht burrin tem. U kon njeri i urt, i qete, i ndegjushem, i kuptushem me tonat.

Ska pas dite qe jom qu prej gjumit qe sja kemi shpreh njani tjetrit dashnin edhe jo qe ishim frike te martum sepse kemi pas lidhje tgjat para martese po ska pas njeri qe mka flejt ne shpirt mem kuptu sikur aj.

Ska pas njeri qe ka mujt mem shti me bo diqka kunder tij ose me u perla me to sepse fjalt e tjerve si kem shti kurr nvesh.Jemi kon qlft i fort edhe ska pas ma tdashurum se sa na.

Kur me ka v.dek burri une e kom bo men qe tasht duhet mi kap senet e mija edhe mu kthy te familja mirepo, planet kan qene ndryshe edhe prej familjes tem edhe familja tij. Per fat keq, na ka qu neve Zoti hise ni vlla budaII qe e ka dro.gaxhi me tonat tzeza.

Si nata me diten nkrahasim me burr temin o Zot ski qka sheh ma shume rrrin i dro.gum se sa i kfjellt.

Krejt idiot edhe plus sjelljet kata.strof ndaj familjes si vjehrrit si vjehrres, mo mu e burrin tem sna bojke hesap hiq na ishem magjup per to. Kur u kry e pamja e burrit tem ja nisa mi palu teshat nkofer qe mu kthy te familja jem, skish shanca ma me nejt aty pa burr po vjen vjehrra edhe pom nal po thot prit bije kadal mos u gut ta dho ni propozim kqyr nese tpelqen.

Thash qfare propozimi? Tha tasht je met vejushk shtir o me tmarr ty dikush ma, ma mire kap martohu me kunatin edhe mos u largo prej shpis oj bije se ky tkupton edhe mundesh me met prap me neve. O Zot mu rrotullu bota nqat minut thash a koka tranu kjo gru a qka? Thash kuku a hala me qat kohe je a ?

Tu menu une qe o tu bo hajgare. Tha nkofsha une hala nqat kohe edhe prindt e tu ishin se veq u bo perhajr sot ti je nuse per zdyti te na.

Qaty e kapa mamin tem e thirra thash qa o kjo pallaver kishe une po martona me kunatin. Tha jau ka bo baba perhajr se e dinn qe e ki shtir me gjet dikon e tham ta lehtojm pak qe mos me met gjithmone nshpi me neve. Ja nisa me kajt, i perpIasa senet krejt ndhom qka kisha.

Smujsha mu pajtu me fatin qe jom met gruja e dro.gaxhis edhe qe jom e martume per dikon qe kom pas respekt si per vlla. Nuk kish mundesi ne asni menyr une me pranu me u martu me ta. As nuk e kom perkrahjen e familjes tem as tburrit qe e kom pas .

Kerkush spom kupton tasht jom met nkit shpi me kit budallen. E urr.ej me gjith shpirt edhe ishalla vd.es sa ma shpejt po edhe me dek tybe veq kur tnish qe martun me plakun se kta sishin normal. Jom ndepresion edhe spo di qysh me shliru veten prej ktij ankthit. Qysh me ja bo qe me hek kit mllef prej vetes?

Qysh me ja bo qe me u shliru?Tish kon burri jem gjall kerkush skish guxu kurgjo mem thon po gjysa e shpirtit tem ka vd.ek qat dit qe aj ka ndrru jete. Kom tentu me myt veten me kokrra sepse sdu me jetu ma, nuk muj me jetu me ta. Ma mire me mbet e vetmume gjith jeten qishtu si vejushk se sa me dikon qe se du edhe me duru ka tem vjen i dr.ogum. Ska shanca ma mire e m.bys veten. Spo di qysh me ja bo qe me ik e me gjet najkun me nejt ose me mujt em ik jasht a najsen sepse skom ven ku me shku..

Meshkujt që bëjnë s.e.ks tre ose më shumë herë në javë e ulin rr.ezikun e tyre përgjysmë të v ua.jnë s u.lm në zemër dhe god.itje në tru, sipas hulumtimit të dalë nga Universiteti Queens në Bel.fast.

Përjeton st res, a nkth, pagjumësi, dh imbje trupi, im unitet të dobët? Rezulton se ka një serë sëm undjesh që mund të shërohen thjesht duke bërë s.eks rregullisht.

Këtë nuk e themi ne po eksp.ertët amerikanë dhe britanikë cilët tregojnë një sërë arsyesh se pse ti dhe partneri yt duhet të bëni se.k s çdo ditë. Se.ksi ul stresin.

Nëse ke kaluar një ditë të gjatë e të vështirë në punë, s.e.ksi i mbrëmjes të ndihmon të relaksohesh aq shumë sa të harrosh gjithë lodhjen dhe stresin e ditës.

Gjatë se.k.sit, trupat prodhojnë dopaminë, endo.rfinë dhe oksit.ocinë të cilat kur bashkohen rrisin nivelin e lumturisë duke eli m.inuar, st resin, lo dhjen dhe ank.thin. Se..ksi është një ushtrim i kënaqshëm.

Kur përmendim fjalën stërvitje, shumë prej nesh e mendojnë si një gjë të lodhshme, madje një tm.err të vërtetë, por kjo nuk vlen kur flasim për se.k.sin.

Gjatë aktit se.ksual, trupat tanë përjetojnë ndryshime fiziologjike që janë të ngjashme me ushtrimet rutinë. Rritet niveli i frymëmarrjes, muskujt lëvizin e kështu digjen kaloritë e tepërta.

Pra nëse bën s.e.ks vetëm tre herë në javë, mund të dj.egësh rreth 7500 kalori në vit. Studiuesit në Universitetin Wilkes të Pensilvanisë zbuluan se studentët e tyre, të cilët deklaruan se kishin marrë.dhënie se.k.suale të paktën dy herë në javë, kishin nivele më të larta të antitrupave se ata që nuk bënin s e.ks.

Gjatë se.k s it, antigjenët si imunoglobulina A lëshohen, të cilat luf.tojnë viru.set nga i ftohti i zakonshëm dhe gripi. Edhe një lajm tjetër i mirë, sa më shumë s.eks aq më shumë antigjenë do të lëshohen. Se.ksi ul pr.esionin e gja.kut.

Marrëdh.ëniet përmirësojnë ndjeshëm ten sio nin e gj.ak ut dhe këtë e tregoi më së miri një studim i kryer nga Universiteti i Paisley zbuloi se s.ek.si redukton pre sionin e gj.akut.

S.eksi ndihmon në të pasurit një zemër të shëndetshme. Studiuesit nga Instituti i Kërkimeve në Angli, u zbulua se meshkujt kanë 45 % më pak gjasa të preken nga sëm.u ndjet kardio.vas kulare nëse bëjnë se.ks rregullisht.

Se.ksi ndihmon në lehtësimin e dh.im bjeve. Nëse përjeton dh.imbje ose vu.an nga migrena, sëmu.ndje kronike e kokës, se.ksi është ilaçi i vërtetë.

Specialisti i artritit George Erlich kreu një studim mbi pacientët e tij dhe gjeti se ata që kishin marrëd.hënie se.k.s uale përjetonin më pak dhi.mbje sesa ata që nuk kryenin.

Nëse mens tr uacionet i keni paksa të çrregullta, do të thotë se nuk po bën s e.ks aq sa duhet. Siç u përmend më parë, s.eksi redukton str esin dhe kështu do të ndikim pozitiv edhe në ciklin menst.rual.