Luksemburgu po has vështirësi për të gjetur punëtorë në disa sektorë të ndryshëm.
Në ditët e sotme, paga mesatare në Luksemburg është 73,418 euro në vit, më shumë se dyfishi që marrin punonjësit në disa vende kryesore të kontinentit.
Dukati i Madh në qendër të Evropës është një nga vendet më tërheqëse në zonën evropiane, veçanërisht pasi gjigantët e mëdhenj financiarë dhe të teknologjisë kanë zgjedhur të zbarkojnë këtu për të hapur zyrat e tyre.
Disa nga profesionet më të kërkuara në Luksemburg janë ato në banka, financa, IT dhe shëndetësi, por edhe sektori i transportit dhe i pasurive të paluajtshme kërkon staf.
Një nga ngjarjet më të përfolura të medias rozë gjatë ditëve të fundit ka qenë ndarja e përfolur mes Romeo Veshajt dhe Heidi Baçit.
Prej ditësh po thuhet se dyshja i kanë dhënë fund marrëdhënies që nisi brenda reality show-t, ‘Big Brother Vip’, ndërsa nuk pati asnjë reagim nga ana e tyre.
Derisa vetë Heidi vendosi të postojë një status në profilin e saj të Twitter, të cilin e fshiu shumë shpejt.
‘Ju kam shumë xhan ! Nuk dua t’ju mërzis. vetëm Kaq doja tju thoja. Un jam mirënjohëse. Faleminderit për te gjitha’– ka shkruar ajo, ku duket se në këtë mënyrë ka pranuar ndarjen nga Romeo.
Rei Manaj ka gjetur golin e parë me Sivasspor në këtë sezon futbollistik. Sulmuesi shqiptar realizoi ndaj Gaziantep në minutën e 36-të, teksa u koordinua në mënyrë perfekte me kokë.
Gjithsesi, në ndeshjen shtëpiake jo gjithçka shkoi mirë, pasi ai u dëmtua dhe u detyrua të largohet nga fusha në minutën e 42-të.
Ylli kuqezi u përfol shumë për një largim të mundshëm nga Sivasspor, por diçka e tillë nuk ndodhi.
Në edicionin e parë me këtë skuadër, Manaj u impenjua në 33 ndeshje, ku realizoi 18 gola dhe dhuroi 3 asiste.
Në vetëm pak kohë pjesë e rrjeteve sociale dhe Rene Reffo ka arritur që të vjedhë vëmendjen e të gjithëve.
Bukuroshja e aktores Julia Ilirjanit është rikthyer në Shqipëri me qëllime dhe synime mjaft të qarta.
Përveç është bërë pjesë e televizionit, Rene ka vendosur që t’i futet me kokë palestrës dhe të mos ketë asnjë konkurrente.
Madje ashtu si dhe vetë influencierja e thotë as këngëtarja Xhensila Myrtezaj nuk do t’ia kalojë, e cila tanimë të gjithë e dini që ka arritur me trupin e saj perfeksionin.
“Jemi në ditën tonë të parë të palestrës, shkova në palestër, këmbët e mia po dridhen si makarona të bëra. Verën tjetër nuk do ketë, jo Xhensilës, por asnjë nuk do ma marrë në kthesë. Do ha mirë dhe do kem një bythë të kolme dhe një bark të sheshtë”, thotë Rene.
Rei Manaj nuk ka mundur t’i gëzohet siç duhet golit të tij të parë në këtë sezon në kampionatin turk me fanellën e Sivaspor
Pak minuta pasi ai shënoi përballë Giaziantep në duelin e sotëm në kampionat, sulmuesi shqiptar la fushën e lojës për dëmtim.
Manaj bëri me shenjë nga stoli se kërkonte zëvendësim pasi ndjente dhimbje në pjesën e mbrapme të kofshës së djathtë. Kështu ai la fushën e lojës para fundit të pjesës së parë dhe iu nënshtrua menjëherë analizave të hollësishme nga stafi mjekësor.
Sipas “BeIN Sport”, Manaj ka pësuar një këputje në muskujt e mbrapme të kofshës. Nëse konfirmohet ky lajm, kjo do të nënkuptonte një periudhë e gjatë pushimi për futbollistin, që do ta linte atë larg fushave të lojës për disa javë si për Sivaspor, ashtu edhe për Kombëtaren kuqezi për ndeshjet e tetorit, pasi rikuperimi deri atëherë do të jetë i pamundur.
Meriton Mjekiqi ka reaguar pas lajmeve se ai ishte aksidentuar, duke thënë se ai gëzon shëndet të plotë dhe fatmirësisht nuk ka pësuar asnjë aksident.
Teksa falenderon të gjithë për interesimin ai thotë se është duke u marrë me projektet e tij, dhe nuk pësuar asnjë aksident me makinë.
“Unë jam shumë mirë, nuk kam pësuar asnjë lloj aksidenti me makinë. Mos u shqetësoni sepse shëndeti im është shumë mirë”, sqaron ai në një video në Instagram.
Turqia po ndërmerr hapa për një rritje masive të marinës së saj për ta bërë atë një nga fuqitë detare më të mëdha në Evropë. Rritja po alarmon disa nga fqinjët e saj. Por, siç njofton korrespondenti i Zërit të Amerikës në Stamboll Dorian Jones, Ankaraja këmbëngul se kjo është thjesht për arsye mbrojtëse dhe përmbushjen angazhimeve në rritje rajonale të Turqisë.
Presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan së fundmi inauguroi një nëndetëse të re të ushtrisë së Turqisë. Së bashku me një helikopterë-mbajtëse, fregata të reja dhe mbi dhjetëra luftanije të tjera në ndërtim e sipër, kjo është pjesë e përpjekjes së Erdoganit për ta bërë marinën turke ndër më të mëdhatë në Evropë.
“Kjo i shërben agjendës politike të Erdoganit për të ushtruar ndikim jashtë shtetit nga Katari në Somali e deri në Libi, në mënyrë që t’i përshtatet vizionit të tij. Për marinën, kjo do të thotë një rol më të madh në mbrojtjen e vendit, jo vetëm mbrojtjen territoriale, por mbrojtjen e interesave jashtë vendit”, thotë profesori i marrëdhënieve ndërkombëtare në Universitetin Kadir Has, Serhat Guvenc.
Turqia ka baza ushtarake në Katar, Libi dhe Somali, me të cilat ka nënshkruar marrëveshje detare. Ankaraja thotë se zgjerimi i pranisë së saj detare është pjesë e trajtimit të kërcënimeve rajonale në rritje dhe ndihmës në përmbushjen e angazhimeve të saj në NATO.
“Të gjitha qendrat e konfliktit janë përreth Turqisë, në Detin e Zi, në Mesdhe dhe në Detin e Kuq. Kështu që modernizimi i tanishëm turk është i dobishëm për NATO-n dhe sigurinë e aleatëve perëndimorë. Kjo gjithashtu rrit sigurinë e naftës dhe lirinë e lundrimit”, thotë këshilltari presidencial Mesut Casin.
Por fuqia detare në rritje e Turqisë po shkakton shqetësim tek fqinji i saj, Greqia, e cila ka një sërë mosmarrëveshjesh territoriale me Ankaranë në Detin Egje dhe Detin Mesdhe. Edhe Izraeli po shpreh shqetësim për zgjerimin detar të Turqisë dhe dislokimin e dronëve ushtarakë në Qipron veriore, të kontrolluar nga Turqia.
“Unë mendoj se një pjesë e këtij angazhimi më të madh të marinës turke dhe rritja e pranisë ushtarake në Qipron Veriore, përfshirë bazën e dronëve, do të përdoren edhe kundër Izraelit. Kjo nuk do të thotë se do të ketë një konfrontim të drejtpërdrejtë, por tani ushtria izraelite duhet ta marrë parasysh këtë zgjerim ushtarak”, thotë Gallia Lindenstrauss nga Instituti për Studime të Sigurisë Kombëtare në Tel Aviv.
Edhe Greqia po modernizon marinën e saj, duke përmendur kërcënimin turk. Analistët turq thonë se Ankaraja është e shqetësuar për praninë në rritje detare të Izraelit në Mesdheun Lindor.
“Ky është një rreth vicioz. Turqia ndërtoi një marinë të re në përgjigje të këtyre kërcënimeve dhe tani fqinjët e saj thonë se po përballen me kërcënime nga zgjerimi i forcave detare të Turqisë. Kjo është një garë armatimi dhe për fat të keq garat e armatimit nuk përfundojnë mirë”, thotë eksperti i marrëdhënieve ndërkombëtare Serhat Guvenc.
Kantieret turke po punojnë me kapacitet të plotë për të përmbushur kërkesat në rritje të forcave detare të vendit, të cilat analistët thonë se ka të ngjarë të shtojnë frikën dhe dyshimet e fqinjëve të saj mbi qëllimet e Ankarasë./ VOA
Ka një arsye që gjeneralmajori i Korpusit Verior Dan Goldfus konsiderohet si një nga yjet në rritje të IDF.
Gjeneral Brigade i Forcave të Mbrojtjes të Izraelit, Itzik Cohen i Divizionit 162, së bashku me Brig.Gen. Dado Bar Kalifa i Divizionit 36, Brig.Gen. Barak Hiram i Divizionit 99, dhe Brig.-Gen. Moran Omer i Divizionit 252 kanë luajtur të gjithë role të rëndësishme në pushtimin e Gazës veriore. Pra, çfarë është kaq e veçantë për Goldfus?
Një nga arsyet që Goldfus, afrikano-izraelite – i promovuar nga gjeneral brigade në gjeneral-major në maj – është bashkimi me komandën e lartë- është se ai është edhe heroi i humbjes së Hamasit në Khan Yunis dhe gjenerali që shkatërroi rrjetin e tuneleve të grupit terrorist.
Si i kapërceu Dan Goldfus rrjetet e tuneleve të Hamasit dhe i mundi në Khan Yunis?
Goldfus konsideron se përparimi i tij në tejkalimin e luftës së tunelit të Hamasit nuk ka të bëjë me një moment të vetëm në të cilin ai pati një epifani, por është rezultat i një pune të vështirë, shteruese dhe të vazhdueshme.
Nëse, në fillim, ushtarët në Divizionin 98 – të konsideruar pothuajse një njësi e forcave speciale – duhej të ecnin ngadalë dhe tregoheshin të ngathët në errësirën e tuneleve të Hamasit, ata përfundimisht u bënë, sipas tij, ushtria e parë në historinë moderne, për të kryer pushtime në shkallë të gjerë, me njësi të plotë, duke manovruar në të gjithë rrjetin e tunelit të Hamasit.
Në fazat fillestare të luftës, forcave të Goldfus iu kërkua të fokusoheshin te gjërat bazike, si regjistrimi i madhësisë së tuneleve, vëllimit dhe thellësisë së tyre. Po kështu, ata thjesht duhej të mësoheshin me aspektin e tuneleve dhe të gërmonin në to, të mblidhnin foto dhe t’i studionin. Me kalimin e kohës, kjo qasje sistematike filloi të ndihmonte në ndërtimin e besimit më të madh.
Goldfus dhe trupat e tij do të eksploronin ngadalë thellësi të ndryshme tunelesh dhe do të ekzaminonin llojet e pajisjeve të përdorura nga Hamasi në tunele të ndryshme, por me qëllime dhe misione shumë të synuara dhe të kufizuara.
Goldfus kishte marrë informacione më të gjerë para operacionit nga Shin Bet (Agjencia e Sigurisë së Izraelit) dhe burimet e inteligjencës IDF – veçanërisht nëse Hamasi po vendoste një luftë më të madhe për të shmangur përparimet e IDF nga një bosht i veçantë tuneli.
Në fillim, as Goldfus dhe as ndonjë nga gjeneralët e tjerë nuk i lejuan njësitë e plota të manovrojnë poshtë në tunele. Pra, edhe në fillim të janarit, tre muaj pas luftës dhe një muaj të plotë pasi gjenerali i atëhershëm brigade kishte pushtuar Khan Yunis, ushtarët e IDF-së shumë rrallë hynin në tunele.
Goldfus kuptoi se tunelet e Hamasit nuk ishin sisteme të veçanta, por një rrjet masiv i decentralizuar. Ky përfundim u arrit kur ai dhe këshilltarët e tij kryesorë gjetën një konvergjencë tendencash.
Hapi tjetër, diagnostikimi i konvergjencës, u rezervua për Forcat Speciale. Divizioni 98 filloi të marrë përsipër një rrezik pak më të madh duke hyrë në tunele për të maksimizuar përfitimin e marrjes nën kontroll të zonave të caktuara mbi tokë.
Këto Forca Speciale dhe inxhinierë më pas filluan të diagnostikojnë komponentët e secilit tunel të veçantë në një nivel më të thellë. Goldfus do të ishte i pari që pranoi se edhe kjo fazë zgjati shumë.
Më në fund, në fillim të janarit, komandanti i Divizionit 98 dhe forcat e tij patën një përparim.
Ata kishin diskutuar dhe debatuar, ndonjëherë gjatë natës, ndërsa ishin ulur për vlerësimin e situatës së tyre operacionale dhe kishin ndërtuar një plan për të hyrë në tunele. Goldfus dhe ekipi i tij pyetën veten: Çfarë niveli rreziku duhet të ndërmarrim për të eksploruar tunelet? Sa i vlejnë armikut?
Më në fund, Goldfus arriti të kuptonte se çfarë ishte dhe çfarë nuk po bënte Hamasi. Çuditërisht, ai kuptoi se Hamasi nuk kishte ardhur për të luftuar nën tokë. Thjesht donte të përdorte tunelet për të mbijetuar dhe pushuar.
Papritur, ai dhe ekipi i tij filluan ta shikonin çështjen e tuneleve në një tjetër këndvështrim.
Njësia e Forcave Speciale Yahalom, së bashku me komando të ndryshme, filluan të hyjnë në tunele në numër më të madh, me frekuencë më të madhe dhe të mbulojnë distanca më të mëdha.
Më pas, hynë njësi më “të rregullta” të këmbësorisë si ekipi luftarak i Njësisë 7, ushtarët e Brigadës Givati dhe të tjerë.
Për sa i përket të kuptuarit se si tunelet në pjesë të ndryshme të Gazës lidhen me njëri-tjetrin, Goldfus mendon se kjo nuk është plotësisht e mundur derisa dikush të ketë parë një numër të madh tunelesh të ndryshëm në pjesë të ndryshme të Gazës. Ai do të theksonte se çdo tunel ka nuanca të ndryshme: për shembull, dyert e ndërtuara në tunel duken ndryshe dhe materiali i çimentos për kornizën e tunelit është i ndryshëm.
Për shembull, sipas tij, kushdo që pa tunelet e Spitalit Shifa në fillim të luftës ishte në një farë kuptimi paksa i mashtruar ose “i falsifikuar”.
Shumë në IDF që u përqendruan tepër te Shifa, menduan se të gjithë tunelet që ushtria vazhdoi të gjente do të ishin të njëjta. Goldfus do ta etiketonte këtë një “gabim thelbësor” sepse shumë tunele janë të ndryshëm.
Sipas tij, tunelet e Khan Yunis janë të ndryshëm nga tunelet e Rafahut, të cilët janë të ndryshëm nga tunelet e Jabalya, të cilët janë të ndryshëm nga tunelet e Shejaia. Dhe kishte lloje të ndryshme gërmuesish në Khan Yunis dhe për secilën zonë.
Një analogji tjetër për rrjetin e tuneleve dhe vështirësinë për të lundruar në të gjithë atë që Goldfus pëlqen të përdorë është nga një skenë në filmin e vitit 1987 Spaceballs, një mashtrim në Star Wars, ku Stormtroopers u thuhet të “krehin shkretëtirën” për të arratisurit.
Një operacion i fundit për të tërhequr trupat e pengjeve zgjati më pak se 24 orë nga fillimi në fund, pjesërisht sepse Goldfus kishte fituar përvojë dhe inteligjencë të mjaftueshme në lidhje me tunelet për të planifikuar të gjitha specifikat.
Pikëpamja e komandantit të Divizionit 98 është se ushtria do të jetë në gjendje të hedhë në erë shumë kilometra tunele – dhe tunele kyçe lidhëse që janë qendrore për rrjetin e Gazës – edhe nëse nuk do të jetë kurrë në gjendje t’i shkatërrojë të gjithë. Ky ekuacion nuk e shqetëson Goldfus-in. Ai do të sugjeronte të shikoni kilometrat e tuneleve japoneze nga Lufta e Dytë Botërore në Okinawa, shumë prej tyre ende atje.
Nëse askush nuk i përdor ato, ai beson se detyra nuk janë vetë tunelet, por që IDF të vrasë ose plagosë terroristët e Hamasit – dhe të bindë popullsinë e Gazës se ata kanë alternativa për t’u sunduar nga grupi terrorist, duke u përdorur si njerëz mburoja, ose duke punuar me Hamasin nga frika.
Goldfus nuk i miraton ata që nuk kanë durim për të përdorur një qasje sistematike për shkatërrimin e tuneleve. Qasja e tij është që IDF duhet të jetë sistematike dhe të prodhojë dhe të përdorë njohuri të thella për të maksimizuar arritjet brenda kohës minimale të nevojshme.
Për shembull, në Shejaia forcat e tij shkatërruan tetë tunele në vetëm dy javë. Megjithatë, forcat e tij nuk ishin aspak afër këtij niveli efektiviteti në fusha të tjera.
NË sfidën e Tij të radhës në Komandën Veriore, Goldfus do të fokusohet kryesisht në një sërë forcash tokësore, por ai do të punojë gjithashtu me Forcën Ajrore dhe të tjerët në përpjekje për të përmirësuar vrimat në mbrojtjen ajrore të ushtrisë.
Gazetari i njohur i kronikës, Artan Hoxha ka reaguar për vrasjen e Kosta Trebickës, i cili humbi jetën në 12 shtator të vitit 2008. Trebicka ishte një biznesmen shqiptar, i cili u mor me çështjen e shitjeve të armëve të Gërdecit dhe vdiq në rrethana të paqarta.
Ndërkohë përmes një statusi në rrjetet sociale, gazetari Artan Hoxha shkruan se Kosta Trebicka ishte njeriu që tregoi lidhjen kriminale të qeverisë Berisha, familjarëve të tij, institucioneve shtetërore dhe një grupi biznesmenësh klientë të preferuar.
Madje Gazetari shprehet se Kosta Trebicka është viktima e 27 e tragjedisë së “Gërdecit”, të cilin nuk e vrau shpërthimi i madh i barutit në depot e demontimit, por e vrau shpërthimi i skandalit të madh të qeverisë Berisha. Kufoma e biznesmenit u gjet e hedhur në një rruge rurale në periferi të Voskopojës, në rrethana që nuk u hetuan kurrë në mënyrë shteruese.
Ja reagimi i gazetarit Hoxha
“Kosta Trebicka, meriton të nderohet, si dëshmori që denoncoi korrupsionin qeveritaro-politik. Më 12 shtator 2008, humbi jetën (u vra) në rrethana misterioze Kosta Trebicka. Trebicka ishte biznesmeni qe beri ripaketimin e municioneve prodhim kinez të Ushtrisë Shqiptare, të cilat iu shitën ushtrisë Afgane nëpërmjet një tenderi prej 300 milionë dollarësh të Pentagonit. Për të gjithë ata politikanë, që do ta marrin mundimin sot të vizitojnë banesën e Azem Hajdarit, të ish-vilat Gjermane, zamet e kanë të ngjiten edhe nja 70-80 metra më lartë, ku ndodhet banesa e Kosta Trebickës. Dëshmitari kyç i skandalit të Gërdecit, njeriu që denoncoi korrupsionin qeveritar. Ishte Kosta Trebicka, njeriu që tregoi lidhjen kriminale të qeverisë Berisha, familjarëve të tij, institucioneve shtetërore dhe një grupi biznesmenësh klientë të preferuar. Si sot 16 vite më parë, kufoma e Kosta Trebickës u gjet e hedhur në një rruge rurale në periferi të Voskopojës, në rrethana që nuk u hetuan kurrë në mënyrë shteruese.
Njeriu që tentoi të luante “te penduarin”, pasi kishte qenë dhe vetë, pjesë e trafikut të municioneve të Ushtrisë Shqiptare, heshti për gjithmonë, duke marrë me vete gjithë sekretet që ne ndoshta nuk do t’i mësojmë kurrë. Por edhe me aq sa bëri, Kosta Trebicka meriton të kujtohet dhe të nderohet sot, për kurajon që pati në ekspozimin e korrupsionit qeveritaro-politik. Korrupsion kriminal, i cili u kushtoi jetën 26 shqiptareve të pafajshëm dhe rrafshoi nga faqja e dheut qindra e mijëra banesa afër vendit të shpërthimit…. Në të vërtetë, Kosta Trebicka është viktima e 27 e tragjedisë së Gërdecit, të cilin nuk e vrau shpërthimi i madh i barutit në depot e demontimit, por e vrau shpërthimi i skandalit të madh të qeverisë Berisha… Sot është fiks dita për të kujtuar ata që thanë të vërtetën dhe për të mos i harruar kurrë, ata që e varrosën të vërtetën…”, shkruan Hoxha në “Facebook”.
Tragjedia e “Gërdecit” dhe vdekja e Trebickës, çfarë ka ndodhur?
Biznesmeni shqiptar me nënshtetësi amerikane ndërroi jetë në rrethana misterioze mesditën e 12 shtatorit 2008 në rrugën që lidhte Lekasin me Voskopojën. Kosta Trebicka ishte larguar nga Tirana një ditë më parë, kishte ndaluar në Elbasan dhe në mbrëmje vonë mbërriti në Voskopojë. Trebicka u bë i njohur për publikun kur denoncoi në media aferën korruptive mes kompanisë AEY dhe MEICO-s për tregtinë e armëve. Denoncimi i tij mbi këtë aferë u bë në televizionin Neës 24, disa ditë pas shpërthimit të fabrikës së demontimit “Alba Demil” në Gërdec më 15 mars 2008. Biznesmeni 50 vjeçar tregoi para kamerave skemën e aferës me armët e ushtrisë shqiptare dhe sasinë e parave që supozohet se kishin përftuar personat e implikuar në këtë aferë. Mirëpo, ky denoncim i kushtoi Kosta Trebickës kërcënime të shumta për jetën. Ndaj edhe kur mbërriti në Voskopojë një natë para vdekjes, biznesmeni u akomodua në hotel “Akademia” dhe në regjistrin e klientëve u regjistrua me emrin Artan, dhe jo Kosta Trebicka.
Rreth orës 05:30 të mëngjesit, të datës 12 shtator 2008, Kosta Trebicka është parë nga roja i hotelit, Jorgo Çelniku, duke dalë nga parkingu me mjetin e tij. Më pas, rreth orës 06:30, ai është parë duke gjuajtur në vendin e quajtur “Repetitori”, në fshatin Lekas. Në mesditë, rreth orës 12:30, ai i ka bërë telefonatën e fundit me shokun e tij Ervin Hasko, të cilit i ka thënë, veç të tjerash, se ishte për gjueti në Voskopojë dhe se kishte vrarë dhjetë thëllëza dhe se kishte akoma thëllëza të tjera dhe i ka thënë se “po kthehem nga gjuetia dhe po shkoj të ha drekë në Voskopojë”. Prokuroria e Korçës njoftoi muaj më vonë se duke marrë parasysh të gjitha provat e siguruara, si këqyrja e automjetit, këqyrja e kufomës, aktet e ekspertimit mjekoligjor dhe balistik, aktet e tjera tipografike dhe daktilostraike, kishte arritur në konkluzionin se shtetasi Kosta Trebicka kishte humbur jetën si rezultat i aksidentit rrugor. Pavarësisht hetimeve dhe rezultateve të nxjerra prej tij nga Prokuroria e Korçës, vdekja apo vrasja e Kosta Trebickës është rrethuar me mister.
Makina e tij u përmbys në rrugë të drejtë dhe trupi kishte mbetur vertikal në rrugë. Personat e parë që mbërritën pranë tij, thonë se biznesmeni ishte ende gjallë dhe kishte dashur t’ju thoshte diçka, por kishte një plagë të madhe pas koke dhe nga goja i dilte gjak. Dyshimet për vdekjen e tij shtohen dhe më shumë kur mendon për korrupsionin qeveritar që ai denoncoi pas tragjedisë së Gërdecit. Njeriu që tentoi të luante “të penduarin” sepse kishte qenë dhe vetë pjesë e trafikut të municioneve të Ushtrisë Shqiptare, heshti përgjithmonë, duke marrë me vete gjithë sekretet e aferës së demontimit të municioneve dhe shitjen e tyre në Afganistan.
Gazetari i guximshëm Osman Stafa nxjerr mesazhet e mjekëve të Onkologjikut dhe paralajmëron kallëzim në SPAK. Ai shfaqet me një dosje të madhe në dorë, përpara këtij spitali dhe lexon disa nga mesazhet që mjekët i dërgojnë njëri-tjetrit në WhatsApp.
“Ky është komunikimi i radhës i mjekëve të Onkologjikut, të cilët flasin për terapi të cilat do të mungojnë 4 muaj. Flasin për ulje dozash për shkak të mungesave. Kjo është e papranueshme, është kriminale ajo çfarë është bërë mbi ata pacientë”, thotë ai.
Gazetari Osman Stafa ka nisur prej ditësh një seri publikimesh të mesazheve private që mjekët e Spitalit Onkologjik i dërgonin njëri-tjetrit në një grup të përbashkët, ku përtej turpit dhe mos kryerjes së detyrës, këta mjekë vendosin edhe për jetët e pacientëve me kancer.
“Nje dere mbyllet, hapen 2 te tjera”, shkruan mjeku onkolog me iniciale A.P, ndërsa kolegu i përgjigjet “Une jam ne stres se i kam dhe paciente qe nuk i njoh se jane relapse, por paciente qe nuk i kam trajtuar une me pare. Nuk di si t’i manipuloje qe u duhet kimio.”
Po ashtu, nga bisedat del dhe një fakt tjetër i turpshëm, sesi mjekët planifikojnë të përgjysmojnë dozat e nevojshme për trajtimin e pacientëve me kancer. Madje, ata i “qajnë” dhe hallin qeverisë, duke thënë se nuk mund t’i shpërndajnë ilaçet si t’ju dojë qejfi.
“Nuk do te filloni trajtimin pa me dhene mua emrat qe do te jene ne listën e pritjes. Buxheti është edhe çeshja jone tani sipas kontratave qe firmosim me fondin”, shkruan mjeku onkolog me inicialet B.K.
“Ne kohen e Zogut doktoret e mbanin ilaçet ne dollapin e tyre. Tani ilaçet e ka qeveria dhe nuk mund ti japim si te na doje qejfi”, vijon përsëri i njëjti doktor.
