Category: Lajme

Kreu i Partisë së Lirisë, Ilir Meta, ndërsa ishte i ftuar në “Quo Vadis” të moderatores Pranvera Borakaj, në Vizion Plus përballë gazetarëve Roland Zili dhe Mentor Kikia, ka folur për akuzat e tij ndaj SPAK dhe Altin Dumanit, si dhe për të ardhmen politike.

Gjatë deklaratave të tij Meta se i kanë propozuar të arratiset. Referuar kësaj deklarate moderatorja Borakaj e ka pyetur nëse vendi që i kanë sugjeruar për tu arratisur është Hungaria dhe a ka lidhje me ish-kryeministrin e Maqedonisë së Veriut Nikolla Gruevski, Meta tha se ka respekt për këtë të fundit.

Pjesë nga biseda:

Borakaj: Ku ju sugjeruan të ikni? Cili ishte vendi, ishte Hungaria?

Meta: Pse Hungaria?

Borakaj: Ka lidhje me Gruevskin?

Meta: Kam shumë respekt për Gruevskin. Bëri gabim që iku. Ai iku për shkak të nepotizmin, emëroi një kushuririn e tij shef dhe Gruevski pagoi kostot e tij. Maqedonia në kohën e tij ka qenë një nga modelet më të suksesshme.

Një vajzë adoleshente është arrestuar dje pasi ka bërë një tentativë vrasjeje pasi ka qëlluar me thikë një nxënës dhe 2 mësuese në një gjimnaz në Uells.

Tri viktimat raportohet se u kanë shpëtuar plagëve, pasi janë dërguar në spital pas sulmit në shkollën “Amman Valley School” në Ammanford, Carmarthenshire, ka bërë të ditur policia, raporton AP.

“Një vajza adoleshente është arrestuar nën dyshimin për tentim vrasje dhe aktualisht mbetet në ndalim policor”, ka thënë zyrtari policor, Ross Evans. Sipas tij, një thikë është marrë tashmë nga vendi i ngjarjes.

Nuk janë dhënë detaje të reja lidhur me ngjarjen përveç se incidenti ka përfunduar dhe fëmijët janë larguar nga shkolla.

Mbrëmjen e kaluar, Vëllai i Madh ka surprizuar mbrëmë çiftin Heidi Baci-Romeo Veshaj, duke i dërguar në një suitë ku mund të kalonin çaste të bukura dhe romantike me njëri-tjetrin larg banorëve të tjerë të shtëpisë më të famshme në Shqipëri.

Qëndrimi në këto ambiente romantike është shoqëruar me debate të mëdha mes çiftit, pasi Romeo është parë disa herë të dilte nga suita dhe të shkonte në oborr të debatonte me banorët e tjerë.

Ky veprim i Romeos mërziti së tepërmi Heidin por jo vetëm. Kanë qenë gjithashtu banorët ata që kanë kritikuar Romeon, i cili preferoi të ishe pjesë e debateve sesa të qëndronte me të dashurën e tij.

Ndërkohë që gjatë gjithë ditës së sotme situata ka qenë tepër e tensionuar mes dyshes, ajo që i ka vënë vulën debateve të tyre, ishte një dron i dërguar për Heidin, në të cilin shkruhej:

“Stop maskilizmit, Romeo fallco, Heidi hap sytë”

Droni ka shkaktuar një zhurmë të madhe mes banorëve të shtëpisë dhe sigurisht mes Heidit dhe Romeos, ku ky i fundit nuk e ka pritur aspak mirë këtë mesazh.

Video Player

Fituesja e këtij edicioni të tretë të Big Brother Vip sipas Lidit, ish konkurrentit të BBV, është Heidi.

Në një lidhje telefonike me “Breaking” në Top News, ai është shprehur i bindur që këtë edicion e fiton Heidi për shkak të balancës që mban mes lidhjes dhe lojës, dhe për shkak të thjeshtësisë së saj.

“Egla thjesht nuk dëshiron të harxhojë energji me Liamin. Egla e di kë ka konkurrent, nuk i intereson lufta me Liamin. Fokusi i saj është Juli, Heidi dhe Romeo. Liami ka të djegura të gjitha kartat me Eglën. Nuk mendoj se mund të ketë më raport të mirë mes Heidit dhe Eglës.

Heidi është lojtarja më e veçantë, më klasikja dhe më e mirë e të gjithë BBV deri tani. Mban një balancë mes lidhjes dhe lojës në mënyrë perfekte. Është fituesja absolute e këtij edicioni. Unë marr në dita qindra mesazhe nga italianë të apasionuar pas Heidit. Për mua Heidi është një fenomen i këtij BB, më e thjeshta, më e kujdesshme”, u shpreh Lidi.

Titullin e arratisjes më të pasuksesshme në histori e meritojnë të burgosurit në Venezuelë, të cilët pasi hapën tunele dhe kaluan muret e burgut, u përpallën me një grup prej 30 policësh që po ushtroheshin jashtë burgut. Në videon në të cilën është regjistruar arratisja e dështuar, shihen disa nga 20 të burgosurit që morën pjesë në të arratisje, por që u kapën mat.

Sipas Daily Mail, llogaritja e gabuar e të burgosurve i shtyu ata të hapnin tunelin drejt zonës së stërvitjes në selinë e policisë në qytetin venezuelian Maracaibo.

Pavarësisht se 30 oficerët ishin të paarmatosur, në një deklaratë zyrtare thuhet se “gjithçka u vu nën kontroll” me tre prej të burgosurve të plagosur lehtë kur tentuan të arratiseshin.

In Venezuela 🇻🇪, at PoliMaracaibo prison, some prisoners tried to escape a few days ago. They had been planning it for weeks, but they got caught by guards who were training nearby. 😂😂
https://t.co/xHTwlfCcBT

— Tom Valentino (@TomValentinoo) April 24, 2024

Përmbledhje e teorisë, e përkrahur nga:

Milan Budimir (1881-1975), studiues klasik serb:

https://sr.m.wikipedia.org/…/%D0%9C%D0%B8%D0%BB%D0%B0…

Më shumë:

https://at001.wordpress.com/…/albanian-the-pre-greek…/

Fqinjë me grekët janë folësit e grupit trako-ilir, i përfaqësuar sot vetëm nga shqipja.

Terry G. Jordan-Bychkov, Bella Bychkova Jordan, Alexander B. Murphy

Origjinaliteti dhe banorët e Gadishulli Ballkanik ishin ilirët, të përfaqësuar sot nga shqiptarët.

Historiku modern evropian 1875

ËSHTË E SAKTUAR NËN GJUHË SHQIPE, E CILA ËSHTË GJUHË GREKE / PARAGREKË

Përmbledhje e teorisë, e përkrahur nga Milan Budimir (1881-1975), studiues klasik serb:

Ai pohon se popullsia paragreke e zonës së Egjeut ishte shumë e përzier nga ana etnike dhe gjuhësore dhe se në mesin e kësaj popullate ekzistonte edhe një shtresë indo-evropiane që i përkiste një dege të veçantë të kësaj familjeje në të cilën ndalojnë të tre seritë e velarëve (pallatalët , velarët e pastër dhe labio-velarët) parashtroheshin si fonema të dallueshme. Një gjuhë e tillë indo-evropiane është shqipja nëse Pedersen ka të drejtë në postulimin e një ligji të shëndoshë që thotë se labio-velarët indo-evropianë asimilohen në shqipe para zanoreve të përparme, ndërsa velarët e pastër mbeten të pandryshuara në këtë pozicion:

Alb. pjek ‘I fry’ < IE *pek w d
Alb. pese ‘five’ < IE *penk w e
Alb. i’p ‘eyes’ < IE *ok w e

but

Alb. kohe ‘time’ < IE *kesa

Shqipja është një gjuhë satem me velarat palatale të asimiluara indo-evropiane (krh. vis ‘fshat’ : lat. vlcus ; athete ‘e mprehtë’ : lat. acer ; lidhem ‘unë jam i lidhur’ : lat. ligare ; ze, zeri ‘zë i caktuar’ ‘ : OI havanam ‘lavdërues’) është e qartë se, nëse konkluzionet e Pedersenit janë të sakta, shqipja është një gjuhë indo-evropiane që dallon tre lloje të ndalesave velare, ndërsa shumica dërrmuese e të tjerave ka shkrirë velarët e pastër ose me palatalet ( gjuhët i centum) ose me labio-velarët ( gjuhët satem). 79

Ligji i Pedersen është ende në diskutim dhe nuk mund të konsiderohet ende si i pranuar apo i refuzuar, por duhet të merret parasysh-tion me gjithë rezervën e duhur.

Budimiri pranon ligjin e Pedersenit dhe beson se shqipja, duke dalluar tre seritë e ndalesave indo-evropiane, vazhdon shtresën më të vjetër gjuhësore në Ballkan dhe se gjuha indo-evropiane paragreke i përkiste të njëjtës familje. Këtë ai përpiqet ta vërtetojë duke vendosur fjalë huazime greke me origjinë paragreke të cilat dallojnë edhe tre llojet e ndalesave velare indoevropiane. Sipas Budimirit, fjalë të tilla huazimi janë për shembull: krepio? ‘dreri’: lat. cervus, IE *kerwos dhe oagpoc, ‘i ngrohtë’ : Gr. 0epp.op, IE *g w hermos ; ato tregojnë një asimilim si të palatalëve indo-evropianë ashtu edhe të labio-velarëve. Prandaj Budimiri postulon një marrëdhënie të veçantë midis gjuhës indoevropiane paragreke dhe shqipes moderne. 80 Në këtë ai ndjek von Hahn dhe Thomopulos të cilët mendonin se shqipja ishte një formë moderne e gjuhës së lashtë pellazge. 81 Kjo tezë së fundmi ka fituar mbështetje të fortë në mesin e studiuesve modernë shqiptarë. 82 Për shkak të marrëdhënies së indo-evropianes paragreke dhe asaj shqiptare, Budimir beson se të dyja janë të lidhura me ilirishten, gjuhën e lashtë indo-evropiane të Ballkanit Veriperëndimor. Ai beson se në këto rajone mund të gjenden elemente gjuhësore të cilat tregojnë gjithashtu një dallim midis tre llojeve origjinale të ndalesave velare indo-evropiane. Kështu ai merr në konsideratë një fushë mjaft të gjerë dhe përpiqet të etimologjisë sa më shumë fjalë dhe emra të paqartë, duke llogaritur gjithmonë me shumë variacione fonike që rrjedhin nga përshtatjet aloglottike të këtyre formave.

Një shembull shumë udhëzues i kësaj qasjeje është etimologjia dhe njohjet që ai propozoi për shkëlqimin epirotik Saca ‘det’ me një variant të dëshmuar formë <5aij;a. Budimir e lidh këtë fjalë me \i ‘surf’ dhe me emrin e perëndeshës së detit ©stu; (nga një formë më e vjetër e supozuar *0e7m<;). Të njëjtës fjalë familje i përket, sipas tij, edhe shqipja det/ dejet ‘det’. Të gjitha këto fjalë janë shpjeguar etimologjikisht nga Budimiri si prejardhje të ndryshme ilire dhe paragreke të IE *dheup/b- ‘thellë’ dhe kognate të Mod.E. thellesi.

Të njëjtës familje fjalësh i përket edhe emri ‘OSuckteup \Ulixes që do të thotë ‘njeri i detit’, o/w fillestare është një parafjalë, dhe Suoa/lix është përshtatje aloglottike e <5a|a ‘det’ (forma e supozuar origjinale e ‘ OSoercrsuc; duke qenë ‘OSuSsop). Ekuivalentët semantikë janë Gr.

ifpxXoi; ‘duke qenë në det’ dhe pomoraci serbokroat ‘njeriu i detit’.

Kuptimi “det” është dytësor në fjalët që rrjedhin nga kjo rrënjë indo-evropiane. Kuptimi origjinal ruhet me fjalë të tjera që i përkasin të njëjtës shtresë indoevropiane paragreke. Ishte përhapur edhe në Itali dhe Azinë e Vogël. Një shembull është, sipas Budimirit, shkëlqimi Siippu; ‘llogore’ dhe hidronimi i famshëm romak Tiberis (me variantin e trajtave Thy (mjbris dhe Dybris ). Një i afërm i mëtejshëm është 2u (3ap (,p) që tregon një përbindësh që jetonte në një vrimë të thellë …

…Interesant është mësimi i Budimirit për emrin etnik të shtresës së tij indo-evropiane paragreke që fillimisht mbulonte të gjithë Ballkanin, Italinë dhe Anadollin dhe mbeti dominues në Ballkanin verior deri në imigrimin e grupeve sllavishtfolëse në shekullin e gjashtë. dhe shekulli i shtatë pas Krishtit Grekët i njihnin pellazgët në traditën e tyre letrare si popullsi autoktone e vendit të tyre. Ekziston vetëm një informacion që kundërshton formën e emrit. Shkollasti i Homerit II. 16.233 ka IIsXa<TTi,xe në vend të neXaaytxe. Ky është një leccio difficilior dhe, siç thekson Budimir, duhet t’i kushtohet vëmendje e plotë. Nëse e lidhim me n aXaid-r/) (toponim në Epir), deae Palaestinae që i përkasin aty, me Palaestinus (emri i vjetër i Strymonit), me -svsa-rai. (emri i popullsisë jo të lirë në Thesalinë e lashtë), dhe me TOXacjToa TCXoaaToa (termi për popullsinë punëtore të Atikës sipas leksikografëve Ammonius dhe Pollex) bëhet shumë e mundshme që Pelastai/ Palastai/ Palaistai është forma origjinale e etnisë. emër që, siç beson Budimiri, tregonin folësit e indoevropianes paragreke kudo që përhapeshin. 87 Alternimi e/a dhe a/ai para një s i ndjekur nga një bashkëtingëllore është karakteristik për modelin tingullor të asaj gjuhe. Forma neXacryot është një përzierje letrare e Pelastait dhe izi’/,c/.yoc, ‘deti’ ose neXaytovei;, që sipas Budimirit është një formë tjetër me të njëjtin emër.

Budimir mëson se emri etnik Pelastai përdorej edhe në Ballkanin verior. Njihet në emrin e fisit ilir Pirustai dhe ndoshta në toponimin Perast. Ai shfaqet edhe në ‘ATCvecnrat,, një toponim në Italinë Jugore. Në juglindje, folësit e pelastikishtes migruan deri në Palestinë, e cila i dëshmon vetë emri i saj Palaestina. Në burimet hebraike, emigrantët indoevropianë nga Ballkani njihen si PJistim, dhe burimet egjiptiane i përmendin pushtuesit si P-r-s-t. Filistejtë biblikë janë pra, sipas Budimirit, ndërhyrës indo-evropianë që vijnë nga Egjeu dhe Ballkani nëpërmjet Kretës. Fjala huazuese filistine në hebraisht seren/s/m ‘mbret i filistinëve’ është si rrjedhim pelastike: një tjetër përshtatje aloglottike e formës origjinale të greqishtes Tupavvop ‘sundimtar’. 88

Budimiri ka sjellë në diskutim shumë material gjuhësor. Zgjuarsia dhe erudicioni i tij i gjerë, pikëpamjet e tij të gjera dhe sinteza magjepsëse kontribuan shumë në një rishikim të plotë të gjurmëve paragreke në fjalorin grek dhe në krijimin e një shtrese gjuhësore indo-evropiane më të vjetër se ajo e përfaqësuar nga gjuhët tona klasike. Megjithatë, duhet theksuar se, megjithëse Budimiri shfaqet si një kampion i indoevropianizmit paraklasik, ai kurrë nuk e mohoi ekzistencën e një shtrese gjuhësore akoma më të vjetër jo-indoevropiane në zonën e Egjeut dhe në të gjithë Mesdheun…

79 Cf. Pedersen (1 900), Jokl (1963: 123-7), Mann (1952: 35-6), Baric5 (1959:

21). Në kundërshtim me këtë pikëpamje dhe duke e konsideruar shqipen si një gjuhë të thjeshtë satem:

Hermann (1907).

80 Cf. Budimir (1931; 1936: 198; 1950: 13-; 1951b: 81; 1957).

81 Cf. Hahn (1874), Thomopulos (1912).

82 Cf. Konda (1964), Cabej (1964: 79-83).

87 Hesychius na informon se athinasit shqiptonin TJt/.aaiiy.og in-ne vend te ne^aoyixog.

88 Cf. Budimir (1937a).

(Pjesë të shkëputura nga Katicic, Radosllav, Gjuhët e lashta të Ballkanit, Pjesa I, 1976)22.46

Linku Dixhital:

https://at001.wordpress.com/…/albanian-the-pre-greek…/

Antonio Belushi – Prift dhe Etnolog i Hora e Arbëreshëve, në Itali

“Kur u bë Parlamenti i parë në Nafplio, të gjithë heronjtë e revolucionit e vetmja gjë që nuk e vunë në diskutim ishte se në ç’gjuhë do i mbanin fjalimet, greqisht apo shqip, sepse shumica e këtyre heronjve ishin arbërorë. Unë preferoj arbërorë, sepse arvanitas erdhi më vonë si shprehje. Unë jam arbëror (arvanitas). Gjuha arbërore na nderon. Kjo gjuhë arbërishte ishte gjuhë trimërishte nga Miauli deri te Boçari …”

Vouleftiko, Parlamenti i parë u mbajt në qendër të Nafplios, në sheshin Sintagma, brenda një xhamie mbresëlënëse. Nga vjeshta e vitit 1825 deri në pranverën e 1826 xhamia strehoi Parlamentin e parë e asaj që vetëm pas pesë vitesh u njoh si Greqia moderne.

Antonio Bellushi dhe Aristidh Kola e shkollarë të tjerë arvanitas u bënë si vëllezër me bashkëpunimin midis tyre.

Antonio Belushi krijoi bashkëpunim me arbëreshët kudo ku ndodhen në botë, qoftë në Argjentinë, Ukrainë, Bullgari, Kroaci, ShBA, Brazil, Uruguaj, Australi, Rumani, Zvicër, Gjermani apo Turqi.

Ai qe i pranishëm në shtëpitë e tubimet shqiptare në Uindsor e Toronto të Kanadasë, në Detroit, Çikago, Boston, Filadelfia e Nju Jork të ShBA. Ai qe pjesë e lëvizjes së madhe kombtare botërore për largimin e pushtuesve serbë nga Dardania (Kosova, serb.) në fund të shekullit XX. Ai bashkëpunoi shumë me Jozef e Shirley Cloyes Dioguardin, Lidhjen Qytetare Shqiptare-Amerikane, dhe veprimtarët e ndryshëm kombtarë në ShBA, Europë, Australi, si dhe me udhëheqësit nga Prishtina.

Pak kohë më parë At Belushit iu dha nënshtetësia Kosovare, ose siç e donte vetë, Dardane.

SHIKO VIDEON KËTU

https://m.facebook.com/100064839932335/videos/248474897682269/?ref=embed_video

Ja çfarë thonë intelektualët grekë për helenët dhe shqiptarët…

Shiko Videon më poshtë:

SHIKO VIDEON KËTU

Historikisht, arvanitasit kanë dhënë një kontribut të madh në të gjitha fushat e jetës politike dhe kulturore të Greqisë. Shumë prej tyre përfshihen në listën e emrave më të shndritshëm, që i dhanë lavdi Greqisë së Re.

Gjithnjë nga historia kemi mësuar se shqiptarët kanë bërë karrierë udhëheqëse politike në Turqi, Rumani, Itali, Egjipt. Por shumë pak është shkruar dhe folur që shqiptarët ose grekët me origjinë shqiptare ishin shumë kryetarë dhe kryeministra të Greqisë.

Prandaj për lexuesit sot kemi zgjedhur të paraqesim biografitë të disa kryeministrave të shtetit Grek që ishin arvanitas. Qëllimi është për të ndriçuar rolin historik që luajtën arvanitasit për drejtimin e mbretërisë dhe shtetit grek. Kryeministra të Greqisë që ishin arvanitas janë më shumë seç paraqesim në këtë përmbledhje të përgjithshme, por mjerisht na mungojnë të dhënat biografie për më gjerë.

Dhe këto biografi janë marrë nga arkiva e Lidhjes së Arvanitasve të Greqisë. Arvanitasit, këta luftëtar trima, heronj të Kryengritjes të 1821, jo vetëm me armët e tyre luftuan për pavarësinë e Greqisë, por ishin kryetarët e parë të shtetit grek, që drejtuan Greqinë drejtë zhvillimit të jetës europiane. Shumica e kryeministrave të Greqisë që ishin arvanitas janë me origjinë nga ishujt që historikisht njihen të banuar dhe banohen edhe sot me shumicë nga popullata arvanitase si Hidra, Speca, Poros, Salamina etj.

Në vitin 1850, arvanitasi Andoni Kryeziu, kur ishte kryeministër, shpalli Kishën Autoqefale Greke, duke e shkëputur përgjithmonë nga vartësia e Fanarit të Stambollit.

Arvanitasi tjetër Dhimitër Vulgari pasi u zgjodh kryeministër i Greqisë, u bë e mundur bashkimi i Shtat ishujve me Greqinë. Kryeministri Dhimitër Vulgari mbështeti fuqishëm kryengritjen e ishullit të Kretës për tu bashkuar me Greqinë.

Po ashtu Kryeministër të Greqisë kanë qene edhe arvanitasit Teodoros Pangallos i cili më tej u zgjodh dhe Kryetar i shtetit grek. Kryeministër i Greqisë ka qenë edhe anëtari i Akademisë së Athinës Aleksandër Diomidhis për të cilin kemi shkruar në biografitë e arvanitasve që ishin anëtarë të Akademisë greke. Ai u zgjodh Kryeministër i Greqisë më 30.6.1949 deri më 6.1.1950.

Pra historikisht arvanitasit kanë dhënë një kontribut të madh në të gjitha fushat e jetës politike dhe kulturore të Greqisë. Shumë prej tyre përfshihen në listën e emrave më të shndritshëm, që i dhanë lavdi Greqisë së Re. Por sot pozicioni i gjuhës, kulturës dhe i traditave të tyre nuk e meritojnë vendin që u ka lënë shtetin grek. Ku çdo gjë që ka lidhje me arvanitasit fshihet, izolohet dhe konservohet nëpër bodrumet e harresës për të mos dalë më në dritë e vërteta e tyre që janë zotër të Greqisë.

1.- Gjergj KUNDURIOTI (1782-1858) lindi në ishullin e Hidrës. I takon familjes së Kunduriotëve që ia dhanë shumë kryengritjes së 1821. Tok me vëllanë Llazarin, dhanë shumën prej 1.948.158 franga ari (4/5 të pasurisë së tyre) për mbështetjen të Kryengritjes të 1821. Ishte Kryetar i Greqisë në periudhën 11.10.1824-6.2.1825. Kryetar dhe anëtar i Komisionit Drejtues më 1832. U zgjodh kryetar i mbledhjes së Pleqërisë së parë(1844-1845), të mbledhjes së Pleqërisë së dytë(1845-1846), dhe të mbledhjes së tretë(1846-1847). Në janar të 1844 u bë kryeministër dhe ministër i Marinës.

U bë kryeministër përsëri në vitin 1848, dhe dha dorëheqjen për shkak të mospajtimit me mbretin Otton. Në vazhdim ishte deputet dhe kryetar i Kuvendit të mbretërisë së Greqisë më 1856. Vdiq më 1858 në ishullin e Hidrës.

2.- Andon KRYEZIU (1796-1865) lindi në ishullin e Hidrës më 1796. Familja e tij kishte ardhur në ishull në shekullin XVII. Rrënjët e fisit të Kryezinjve gjenden në fshatin arvanitas Krieza të Eubesë jugore. Qysh në fillim të luftës së 1821 luftoi gjithnjë në vijën e parë dhe si dorë e djathtë e admiral Andrea Miauli. Më 1836 bëhet ministër i Marinës detare greke, më vonë bëhet krye kujdestar i oborrit të mbretit Otton dhe zgjidhet kryeministër në 1842-1844, dhe në vitin1849-1854. Gjatë periudhës që ishte kryeministër zgjidhi problemin e madh kishtar të asaj kohe me shpalljen e Kishës Autoqefale Greke më 1850 duke e shkëputur përgjithmonë nga qendra e fesë ortodokse në Stamboll. Ishte i pari njeri që u bë nënadmiral i Marinës greke dhe u caktua adjutant i mbretit Gjeorgjit të parë të Greqisë. Vdiq më 1865 në Athinë dhe u varros me nderime të veçanta të mëdha.

3. Dhimitër VULGARI (1801-1877) lindi më 1801 në ishullin e Hidrës. Ishte bir i beut të Hidrës, Gjeorgjio Vulgarit. Në moshën 17 vjeç u bë anëtar i Këshillit të Hidrës dhe më 1822, u zgjodh kryetar i përfaqësisë së Hidrës, u bë dhe drejtues i anijes luftarake në ishull. Më 1826 ishte prokuror i Hidrës dhe më 1848 u bë ministër i Ekonomisë.
Ishte kryeministër nga viti 1855-1857, 1862-1863, 1863-1864, 1868-1869, 1871-1872, dhe nga 1874-1875. Gjatë periudhës që ishte kryeministër u bë bashkimi i Shtat Ishujve me Greqinë, dhe mbështeti fuqishëm kryengritjen e ishullit të Kretës.

Vdiq më 1877 në Athinë.

4. Athanas MIAULI (1815-1867) lindi në ishullin e Hidrës më 1815 dhe ishte djali i të lavdishmit Andrea Miaulit. U rrit pranë babait në det dhe mësoi në anije Fregatë shkrim e këndim në gjuhën greke nga Filip Joanu. Ai mbaroi Fakultetin Ushtarak të Mynihut në Gjermani dhe shërbeu si oficer i marinës greke. U bë adjutant i mbretit Otton dhe ministër i Marinës në vitin 1855. Kryeministër i Greqisë u zgjodh nga viti 1857-1862.
Vdiq në Paris të Francës në vitin 1867.

5.- Pavlo KUNDURIOTI (1855-1935) lindi në ishullin e Hidrës më 1855. Pavloja ishte nipi i Gjeorgjio Kunduriotit dhe bëri karrierë si oficer i Marinës, me një veprimtari të gjerë. Në vitin 1905 u bë adjutant i mbretit Gjeorgjio i Parë, në prag të luftës së 1912 u bë komandant i flotës së Egjeut dhe në vazhdim u bë nënadmiral.

Pushtoi ishujt Limons, Tenedos, Tasos, Samothraqit, Psara dhe Mitilini. Mundi flotën turke në dhjetor të vitit 1912 dhe në janar 1913.

Më 1915 u zgjodh ministër i Marinës dhe më 1916 anëtar i Treshes arvanitase Venizellos, Dangëlliu, Kundurioti që drejtonte lëvizjen më 1917, dhe u bë ministër i Marinës. Më 1920 u bë mëkëmbësi i mbretit të Greqisë dhe më 1923 u bë Kryetar i parë i Republikës Greqisë deri më1926. Në vitin 1926 u zgjodh Kryetar i Republikës Greke arvanitasi tjetër Teodoros Pangallos. Në vitin 1929 u rizgjodh përsëri Kryetar i Republikës së Greqisë dhe dha dorëheqjen për shkaqe shëndetësore në dhjetor të vitit 1929. Vdiq më 1935 në Faliro të Greqisë.

6.- Petro VULGARI (1884-1957) lindi në ishullin e Hidrës më 1884. Ishte oficer i Marinës në Luftërat Ballkanike dhe mik i ngushtë i Pavlo Kunduriotit. U bë në periudhën 1926-1935, komandant i përgjithshëm i aviacionit të marinës, komandant i bazës së nëndetësve dhe më vonë atashe ushtarak në Ankara të Turqisë. U bë ministër i Aviacionit në Qeverinë e Lindjes së Mesme, dhe nga 8-4-1945 e deri më 17-10-1945 u bë kryeministër i Greqisë. Nuk pranoi kurrë shpërblimet për detyrën si kryeministër. Ai vdiq në Athinë më 1957.

7.- Diomidh QIRIAKO (1811-1869) lindi në ishullin e Specas në vitin 1811. Familja Qiriako i dha shumë Kryengritjes të 1821. Vëllai i tij, Jani Qiriako ishte nënadmiral i flotës së ishullit të Specas dhe u vra në luftën e Mesollogjis.

Diomidhi studioi për drejtësi në Universitetin e Pizës dhe të Parisit. Më 1835 u bë prokuror i Gjyqit të Shkallës së Parë. Në vitin 1840 u zgjodh i plot fuqishëm i ishullit të Specas. Ishte redaktori kryesor i Kushtetutës të vitit 1843 dhe qysh nga viti 1851 ishte profesor i së Drejtës Kushtetuese.

Ishte ministër i Fesë dhe Arsimit Publik, dhe më 18-3-1863 deri 29-4-1863 ishte kryeministër i Greqisë. Vdiq në Itali në vitin 1869.

8.- Emanuil REPILI (1863-1924) lindi më 1863 në Kranidhi. Studioi për drejtësi dhe u muar dhe me gazetari. Ishte kryeredaktor i gazetës “Akropol” dhe ishte artikullshkruesi special për më se një dekadë. U bë ministër i Jashtëm më 1910 dhe më 1913, në krah të kryeministrit Elefterios Venizellos. Ai mori administrimin e përgjithshëm dhe organizimin e Greqisë së Veriut. Në vitin 1925 u zgjodh ministër i Ekonomisë dhe më 1916 ministër i Punëve të Jashtme dhe nënkryetar i qeverisë. Si ministër i Jashtëm përpunoi dhe arriti të votohet ligji për Bashkitë dhe Komunat që tregonte sistemin e drejtimit të bashkive dhe komunave. U zgjodh kryeministër më 21-8-1917 deri 28-8-1917, dhe nga 19-10-1917deri 3-1-1918. Vdiq në Kranidhi më 1924.

9.- Aleksandër KORIZI (1885-1941) lindi më 1885 në ishullin e Poros. Studioi për Drejtësi dhe në vitin 1903 u emërua nënpunës në Bankën Kombëtare Greke. U bë drejtor i kësaj banke më 1921 dhe nëndrejtor i saj më 1928. Në vitin 1929 krijoi Bankën Bujqësore dhe ishte i pari drejtor i saj. Më 1936 u bë ministër i Komunikacionit dhe më 1939 u bë përsëri drejtor i Bankës Kombëtare Greke. Me vdekjen e kryeministrit Metaksait në janar të vitit 1941, kur askush nuk ndërmerrte qeverisjen e Greqisë, mori detyrën e kryeministrit më 19-1-1941, dhe më 18 prill 1941, pas një mbledhje të vështirë të Këshillit të Ministrave, kur u kthye në shtëpi, vrau vehten.

10.- Kiço XhAVELl (1801-1855), në s’është më i rëndësishmi i fisit të madh Suljot të Xhavellave, është gjithëse si, më i rëndësishmi i Xhavellave që morën pjesë në Revolucionin e 1821. Xhavella më i rëndësishëm cilësohet Fotoja, për të cilin Kollokotroni thoshte: ‘’Marko Boçari nuk kapej, por Fotoja ishte përsosmëria. Kiço Xhavella u rrit në Kofuz, ku ishin shpërngulur suljotët pas pushtimit të Sulit nga Ali Pasha. Më 1820 rikthehet në Sul pas marrëveshjes të suljotëve me Aliun dhe shpallet kapedan në moshën 19 vjeç. Shkonte në Itali me detyrë të siguronte municione, por kur u kthye, Ali Pasha ishte vrarë dhe suljotët, u shkulën përse dyti nga Suli prej turqve të Sulltanit. Xhavella shkon në Etolakanani dhe merr pjesë në të gjitha betejat e rrethinës, qoftë nën komandën e Marko Boçarit qoftë dhe vetëm. Kur Gjeorgji Karaiskaqi u bë kryegjeneral i Rumelisë, Kiço Xhavella me suljotët e ndoqën pas, pavarësisht nga kundërshtimet fillestare. Më 1835 mbreti Othon e bëri nëngjeneral dhe Mbikqyrës i Përgjithshëm i Ushtrisë dhe adjutant të vet. Kiço Xhavella shërbeu si prokuror, kryegjeneral pas vdekjes së Karaiskaqit, ministër i mbrojtjes më 1844. Më 1847-1848 ishte kryeministër. Vdiq më 1855 në Mesologgji.

Sot pjesëtarët e fisit të Xhavellave i kemi në Shqipëri, Greqi, ShBA dhe Australi. Ata që jetojnë në Shqipëri e kanë ndryshuar mbiemrin nga Xhavella në Tasho. Trashëgimtarët e fisit të Xhavellave çdo 6 gusht mblidhen në Melesin në kishën e Shën Sotirit ku festojnë së bashku dhe kujtuar të parët e tyre. Xhavellasit kanë qenë pjesëtarë edhe të gardës së Skënderbeut.

Jonani Teodor Kolokotroni (1804-1868) lindi më 1804 në Zakintho. Që në moshë të re 17 vjeçare mori pjesë në kryengritjen kundra turqve. Mori pjesë në disa beteja të mëdha për çlirimin e Greqisë si në Tripoli, Navplio, dhe luftoi përkrah arvanitasit Gjeorgjio Karaiskaqit deri në vrasjen e tij. Pas kësaj Joani u kthye në Peloponezi për të luftuar edhe aty kundra turqve. Ishte mik i arvanitasit tjetër Joani Kapodistrisë dhe u burgos më vonë nga kundërshtarët politik që kundërshtoni ardhjen e mbretit Otton. Në vitin 1836, kur Greqinë e udhëhiqte mbreti Otton ishte gjeneralmajor i ushtrisë së tij.

U zgjodh Kryeministër i Greqisë në vitin 1862 dhe luftoi për të mbrojtur mbretin Otton të cilët kundërshtarët politik donin ta rrëzonin nga pushteti. Me largimin e mbretit Otton nga fronti mbretëror u largua për në Itali. U rikthye në Greqi pas ardhjes të mbretit Gjeorgjit të Parë. Vdiq më 20 maj 1868. /botasot.info

Ajo është një nga objektet që të tërheq më shumë vëmendjen në Tiranë.

Edhe pse u bënë shumë vite që ish-diktatori nuk jeton, shtëpia e tij është mbajtur si e re.

Gazetari ka vizituar vilën ku jetonte diktatori Enver Hoxha.

Përmes disa postimeve në rrjetet sociale, Ëalker shprehet se vendi ku jetoi për rreth 10 vitet e fundit të jetës së tij diktatori Hoxha, i kishte lënë një përshtypje të veçantë pavarësisht se ishte i frikshëm.

“Sot kam bërë një vizitë në vilën e Enver Hoxhës në Tiranë, ku diktatori ka jetuar nga viti 1975 deri në vdekjen e tij në vitin 1985. Vend i mrekullueshëm, edhe pse i frikshëm për tu vizituar. Është e mbyllur për publikun dhe shumë më tepër se sa ishte kur ai vdiq”, shkruan gazetari.

Ndërkohë ai ka postuar edhe disa fotografi nga brenda shtëpisë së Hoxhës të cilat I përshkruan si mjaft komode për periudhën që bëhet fjalë.

Zonat e jetesës janë mjaft funksionale, të bëra me më të mirën që Shqipëria kishte për të ofruar në aspektin e mobiljeve dhe aksesorëve.

Copa të ndryshme të artit socialist realist në mure

Kjo është tavolina ku Hoxha shkroi disa nga librat e tij (!)

Edhe pse shqiptarët nuk kishin qasje në literaturën e jashtme, Hoxha pëlqente libra dhe kishte një shpërndarje vjetore të librave francezë nga Parisi. Libraria kudo. Shumë prej tyre ishin tezat e tij ose literatura të tjera marksiste

Por kishte edhe mijëra libra mbi tema shumë të gjera

Ai kishte izolim të zellshëm në dyert e dhomës së tij të gjumit

Në katin e poshtëm kishte një pishinë dhe një hyrje në një tunel që çonte në një bunker për Hanoin paranojak që ikte nëse ishte e nevojshme