PERËNDIA HEFEST, ME ORIGJINË PELLAZGE, I LIDHUR E NGUSHTË ME KULTET E MISTERIT. NGA E NJËJTA HAPËSIRË PELLAZGJIKE ERDHI EDHE KHARISI, BASHKËSHORTJA E HEFESTIT. HYJNESHAT KHARITE [“HIRET”, SHQIP] STOLISËN PANDORËN ME GJERDAN ARI. . . GREKËT MORËN KAQ SHUMË PERËNDI NGA POPULLSIA PARAGREKE PELLAZGO ILIRO ARBËRORE
Megjithatë, Hefesti, i takon një periudhe shumë më të hershme në kohë, asaj anatoliane, të përpunimit të metaleve, në epokën e hershme të bronzit. Si ndodhi që Hefesti, një perëndi me origjinë Lemniane, filloi të adhurohej në Athinë? Legjendat e lashtë i përgjigjen gjithashtu kësaj pyetjeje. Tukididi raporton se Lemnosi dhe Atika, dikur ishin kolonizuara nga i njëjti popull, i njohur si Pellazgët ose Tirrenët. Herodoti përmend konfliktet midis athinasve dhe pellazgëve, të cilët u dëbuan nga Atika në Lemnos pas pushtimit të Lemnosit nga Miltiadhi. Prandaj, kulti, në të dy këto vende, duhet të gjurmohet tek e njëjta popullsi paragreke, te pellazgët, nga të cilët grekët morën kaq shumë perëndi. Nga e njëjta hapësirë pellazgjike erdhi edhe Kharisi, bashkëshortja e Hefestit. Siç tregohet në kapitullin për Afërditën, Kharitet (Hiret), gjurmët e të cilave Herodoti i gjeti te pellazgët, ishin hyjnesha Afrodiziane, të popullsisë vendase paragreke. Kharis thekson magjinë dhe bukurinë e punës së burrit të saj; në “Veprat dhe Ditët” e Hesiodit, ritet Kharitet stolisin Pandorën me gjerdan ari. Së fundi, në favor të origjinës pellazge të perëndisë [Hefest] flet edhe marrëdhënia e ngushtë e Hefestit me kultet e misterit.
Marr nga FB: @Thënie për shqiptarët
Erika Simon (1927 – 2019) ishte një studiuese gjermane e arkeologjisë klasike dhe profesore emeritus e Universitetit të Würzburgut.
Siç dihet, në disa zona të Peloponezit (Corinthia, Argolida, Arkadia, Laconia, Messinia, Ilia, Achaia), por edhe në ishujt e Argosaronikos, ka shumë vendbanime urbane, shumica e të cilave janë pranë zonat më pjellore dhe më të kultivuara të këtyre zonave.
Disa “studiues” apo “historianë” neoluministe, duke u përpjekur të justifikojnë praninë e arvanitasve në këtë zonë, nxituan t’i etiketojnë si epilidë, të shpërngulur në Peloponez, gjatë mesjetës.
Sigurisht, gjatë mesjetës disa arvanitas u vendosën në Peloponez dhe konkretisht në zonën e Mystras, por 10.000 arvanitasit që, siç përmendet në burime, u vendosën atje nga paleologu, nuk mund të justifikojnë numrin e madh të arvanitëve që ekzistojnë. sot në Pelponnese (dhe në ishujt e Argosaronit), të cilit numër (të ekzistuesve), duhet t’i shtojmë edhe ata që ikën në veri të Italisë pas pushtimit të osmanëve (p.sh. banorët e zonave të Metonit. dhe Koroni), por edhe ata që u dëbuan gjatë revolucionit të ’21 d.m.th. laliotët myslimanë të Ilisë, arvanitasit myslimanë të Manit dhe. a. !!!
Pra, e vërteta është ndryshe, dhe sipas dëshmive ekzistuese, rezulton se arvanitasit e Peloponezit, nuk janë epidemikë në këtë zonë, por janë banorë autoktonë të saj. Kjo vërtetohet dhe vërtetohet nga:
1. Fakti që emrat e vendeve të Peloponezit janë “Parnonas”, “Sparta”, “Laconia”, “Mani”, “Elia”, “Patras”, “Corinthos”, “Morias” etj (që ka ekzistuar para shek. Mesjeta në këtë zonë) interpretohen (të gjitha) vetëm në gjuhën urbane.
2. Fakti që gjatë periudhës romake Peloponezi bënte pjesë në “Provincën e Ilirisë”, por edhe në vitet e para të periudhës bizantine bënte pjesë në “Provincën e Ilirisë Lindore”, e cila kishte bazën në Korint. Pra a ka mundësi që “krahinat ilire” të mos kenë pasur “ilirë”? Prandaj, këto shifra, pra “emrat e vendeve” dhe “integrimi qeveritar” i rajonit, gjatë periudhës romake dhe bizantine, janë dëshmitarët e rremë të “autonomisë” së arvanitasve të Peloponezit !
“Pini ujë ku kali pi. Kali nuk do të pijë kurrë uje te piste .
Vendoseni shtratin tuaj ku macja fle në mënyrë të qetë. Hani fruta ku krimbi ndalon. Zgjidhni kërpudha që kanë mizë. Mbillni një pemë aty ku gërmon urithi. Krijoni një shtëpi aty ku shikoni një gjarpër. Gërmoni një pus ku zogjtë aty shkrryhen ne pluher në vapë. Shkoni në shtrat dhe ngrihuni me pulat, do të keni një perspektivë të artë për ditën. Nëse hani më shumë jeshile, do të keni këmbë të forta dhe një zemër të qëndrueshme si të luanit. Ju shpesh shikoni në qiell dhe mendimet tuaja do të jenë të qarta dhe të lehta. Jini më të qetë se sa të flisni dhe heshtja do të vijë në shpirtin tuaj dhe mendja juaj do të jetë e qetë dhe e qetë! “
Thonë se gjuha pellazgjike nuk ekzistonte (gënjejnë).
Thonë se prejardhjen e shqiptarëve nga pellazgët e shpikën Rilindasit (gënjejnë).
Thonë se pellazgjishtja nuk ishte gjuhë indoeuropiane (gënjejnë).
Thonë se greqishtja nuk ka huazuar fjalë nga pellazgjishtja paragreke (gënjejnë).
Por… studimet që thonë të kundërtat e këtyre pak tentativave të përmendura, që hidhen në qarkullim për të shuar konceptin e lidhjes së shqipes (si një gjuhë shumë e lashtë indoeuropiane – shkencërisht e vërtetuar) me pellazgjishten, do arrijnë ta vërtetojnë një ditë qartësisht këtë lidhje.
Sepse shqipja ishte gjuha paragreke e cila flitej në këtë hapësirë, qysh para ngjizjes së gjuhës greke. Studimi i mëposhtëm trajton pikërisht këtë linjë logjike: fjalët e fjalorit grek që u huazuan nga një gjuhë paragreke, pellazgjikja, e që etimologjia e tyre nuk shpjegohet dot në greqisht.
A. J. VAN WINDEKENS.
PELLAZGJIKJA.
STUDIM MBI NJË GJUHË INDOEUROPIANE PARAHELENIKE.
(Louvain, Publications Universitaires, 1952)
Ka një hipotezë të pranuar përgjithësisht se një numër elementësh jogrekë, të fjalorit grek, datojnë që nga koha kur fiset helene hynë për herë të parë në zonën e Egjeut dhe filluan të huazojnë tipare të kulturës nga populli që ata gjetën të vendosur tashmë atje. Gjysmë shekulli më parë, studiuesit folën për një gjuhë “mesdhetare” paragreke, jo greke, nga e cila grekët supozohej të kishin përfituar fjalët θάλασσα, λαβύρινθος, πλίνθος [thálassa, lavýrinthos, plínthos / det, labirint, tulla] dhe shumë fjalë të tjera. Kohët e fundit, janë gjetur etimologjitë indoeuropiane për një numër fjalësh të supozuara “mesdhetare” dhe ka pasur disa teorizime për një gjuhë protoindoeuropiane që mund të jetë folur nga grupe të caktuara në Greqi, përpara se të vinin grekët. Madje, ekstremistët kanë arritur deri në mohimin e ekzistencës së një gjuhe “mesdhetare” dhe kanë këmbëngulur se i vetmi paraardhës i greqishtes në Greqi ishte një gjuhë indoeuropiane.
Tani, “mesdhetarja” mund të rezultojë të jetë një gjuhë mitike, por përpara se hipoteza indoeuropiane në formën e saj më radikale të pranohet, do të jetë e nevojshme të gjendet një vend për Eteo-qiprioten dhe gjuhën e çuditshme të Praisosit në Kretë, dhe “Minoikja” duhet të identifikohet (ose më mirë, dy gjuhët e ndryshme, njëra prej të cilave qëndron në themel të Linearit A dhe tjetra të Linearit B.
Për fat të mirë, profesori A. J. Van Windekens, autori i monografisë që shqyrtohet këtu, nuk është ekstremist. Eseja e tij mbi “pellazgjishten”, një gjuhë hipotetike parahelenike indoeuropiane, është jashtëzakonisht e ndjeshme dhe shumë bindëse. Metoda e tij ka qenë përzgjedhja nga fjalori greqisht I një numri të kufizuar fjalësh për të cilat nuk ka asnjë etimologji të dukshme. Falë një studimi dhe një analize të kujdesshme të këtyre fjalëve, ka qenë e mundur të dallohen modele të rregullta të ndryshimit fonetik të cilat lejojnë shndërrimin e këtij fjalori të përzgjedhur në forma të dallueshme indoeuropiane. Sipas asaj që ai vetë shkruan: “Kjo vepër ka lindur nga bindja . . . se fjalori grek, faktikisht, përfshin fjalë pa etimologji, ku si prapashtesat ashtu edhe rrënjët e tyre, mund të shpjegohen me indoevropianishten, nëse do të zbatonim rregulla fonetike të ndryshme nga ato që rregullojnë interpretimin etimologjik të fjalëve të vërteta greke.”
Rezultati përfundimtar i këtij procesi mund të ilustrohet me disa shembuj të dukshëm: πηλός [pilós] mund të lidhet me I-E “bel- (baltë); πύργος [pýrgos] dhe Πέργαμος [Pérgamos] me fjalë si “burg”, “berg” dhe I-E *bheregh- (i lartë); τύρσις [týrsis] dhe turris me I-E *derk- dhe δέρκομαι [dérkomai].
Van Windekens arrin në përfundimin se fonetikisht dhe morfologjikisht “pellazgjishtja” ishte një gjuhë me origjinë indoeuropiane. Ai do t’i njihte si fjalë të kësaj gjuhe, fjalët “labyrinth”, “terebinth” dhe të afërta që shfaqin mbaresat -nth si prapashtesa.
Shumë prej fjalëve “pellazge” janë emra kafshësh, bimësh, mineralesh dhe objektesh materiale që grekët do t’i përvetësonin natyrshëm pas mbërritjes së tyre. Ka edhe shumë emra vendesh që ai beson se grekët i kanë marrë nga “pellazgjishtja”. Midis tyre janë Argos, Pergamos, Pindos dhe Olympos.
Lista e fjalëve “pellazge” e Van Windekens-it nuk përfshin të gjitha fjalët që dikur mendohej se ishin me origjinë “mesdhetare”, dhe ai në asnjë moment nuk këmbëngul se asnjë gjuhë tjetër përveç “pellazgjishtes” nuk mund të jetë folur në Greqi përpara se të vinin grekët. Natyrisht, është e mundur, që në fund të fundit, fjalë të tjera “mesdhetare” të mund të shfaqen si “pellazge” ose që etimologji orientale (sumerike, semite, hurriane) të gjenden për të tjerat. Aktualisht, duhet të nxirret përfundimi se, duke përjashtuar disa kundërshtime që gjuhëtarët janë të detyruar të ngrenë, hipoteza e Van Windekens është e arsyeshme. Me pak fat, një ditë mund të zbulojmë se “pellazgjishtja” ekzistonte vërtetë.
Marr nga FB: Thënie për shqiptarët
@followers
Burimi:
American Journal of Philology 1954-04: Volume 75, Issue 2.
American Journal of Philology 1954-04: Vol 75 Iss 2
E pabesueshme! Për sukses në jetë ndonjë nevojitet vetëm fati, siç na tregon ky rast nga Serbia – madje edhe një goditje e rëndomtë e rrufesë.
Mediet regjionale kështu sjellin tregimin nga Arangjellovci në Serbi, ku lisi i familjes Mitrovic, i vjetër mbi njëqind vjet, gjatë motit me bubullima e ka goditur rrufeja.
Dhe, nuk do të ishte kjo fare e parëndomtë sikur ajo që ndodhi vërtetet të mos ishte për kategorinë “besoni a mos besoni:.
I zoti i pronës Marko Mitrovic është nisur me sharrë për ta pastruar terrenin pas rrëzimit të lisit.
Duke e prerë trungun ka mbetur i nemitur. Brenda tij gjendej – një qyp me duketë!
“Dola me sharrë dhe nisa t’i pres degët, pastaj në rrënjë pashë diçka të çuditshme.
E hoqa dheun dhe pashë vetë qypin përplot dukate”, i ka thënë Marko Mitrovic portalit lokal.
Pasi i kanë numëruar, kanë konstatuar se kishte mbi dy mijë dukatë, vlera e të cilëve është 300 mijë euro. Se si kanë arritur aty, askush nuk e ka të qartë.
Gjatë rinkostruksionit të një rruge në lagjen Kastrit të Fierit, punonjësit e kompanisë që po kryen punimet, kanë evidentuar disa grá nata në një bunker.
Bunker ky i cili pritej të prishej për t’i bërë të mundur zhvillimin e projektit infrastrukturor.
Mendohet se në bunker mund të ndodhen edhe gjera të tjera ndaj pritet ardhja e specialistëve
për të bërë të mundur demontimin dhe heqjen e tyre.
Një ngjarje e pazakontë ka ndodhur mbrëmjen e sotme në Tiranë. Në rrjet po bëjnë xhiron pamjet ku një i ri shihet totalisht i zhveshur, teksa është duke vrapuar.
Ngjarja ka ndodhur në rrugën e “Dibrës”, ku është filmuar nga një makinë e rastit.
Nuk dihet nëse ky shtetas ka probleme me shëndetin mendor apo është nën ndikimin en donjë substance narkotike.
Mirupafshim Shqipëri! Unë po iki! Po lë familjen, po lë shokët e shoqet, po lë diellin, po lë kafen time të preferuar, po lë kujtimet dhe me to po lë dhe gjysmën time! Po e lë se do vi prapë ose se ndoshta do ta marr se s’dua të vi më!
Mirupafshim Shqipëria ime! Po lë çdo gjë në duart e të paepurve, kri mit, dr. ogës, inj orancës.
Unë nuk mund ta bëj shp/irtin p/is në emër të dashurisë për këtë vend! Mirupafshim Shqipëri! Unë do të mendoj e do më marrë malli!
Vr as mendjen a do të marrë dhe ty për mua? E nëse do të merrte, pse më le të iki! Mirupafshim Shqipëri! Vërja fl akës veten se unë nuk dua të di gjem! Le të di gjen ata që duan ty në zj arr.
Mirupafshim Shqipëri e Gjergj Kastriot Skënderbeut! Lu ftuam kaq vite për ty dhe në fund të shesim me politikë.
Mirupafshim Shqipëri se dhe po të rri nuk kam me kë. Vendi po bo/shatiset çdo ditë dhe ata që janë aty janë thjesht fizikisht se me mendje janë larg nga ti!
Mirupafshim Shqipëri! Po të lë me vendet e tua të bukura për të cilat Naim Frashëri shkruante ditë e natë!
Po të lë me dy detet më të bukur të rruzullit, me malet më të thepisur, po të lë me ajrin më të ëmbël dhe me diellin që ndriçon më shumë!
Tani që e mendoj, po të lë dhe me hënën që të qan hallet çdo natë. Shqipëri, ti ndoshta nuk e di, por në asnjë vend nuk ngroh dielli si aty dhe nuk ndriçon hëna si aty!
Mirupafshim Shqipëri! Do iki dhe do gjej një vend për qetësinë e shp/irtit tim. Një vend që mos të ketë aq vr. asje çdo ditë. Kam nevojë të di që jam e sigurt se jam shumë e re të vd es nga rastësia.
Mirupafshim Shqipëri! Mirupafshim o Shqipëri e pasur për 0.001 përqind të popullsisë dhe mj/erim për pjesën tjetër. Hap sytë Shqipëri!
Lu fta nuk sjell fitore! Tra dhtarëtsjellin fitore të pi sët! Eh, do të më mungosh e marrtë dr eqi! Do të më mungosh aq shumë sa do pr es vetëm një sh/enjë nga ti dhe unë do të vij përsëri.
Se.ksi është një prej kënaqësive më të mëdha të jetës, ku piku i kënaqësisë ndodh me arritjen e org.azmës.
Kemi menduar gjithmonë se femrat ulërasin instinktivisht gjatë raportit s.eksual, me arritjen e kulmit të kënaqësisë.
Në të vërtetë një studim i publikuar në revistën shkencore “Archives of Se.xual Behavior” ka zbuluar se nuk ekziston asnjë lidhje mes orga.zmës së femrës dhe shprehisë me zë.
Kjo pasi u zhvillua një sondazh bazuar në 71 femra me moshë nga 18 deri në 48 vjeçe, dhe në pjesën më të madhe të rasteve, u zbulua e vërteta.
Femrat që ulërasin me forcë gjatë raportit se.ksual, e bëjnë vetëm për të kënaqur dhe stimuluar partnerin.
Klithmat kësisoj përdoren si instrument manipulimi, në mënyrë që mashkulli të arrijë i pari org.azmën.
Në pjesën më të madhe të rasteve, kjo gjë përdoren nga femrat kur mërziten gjatë aktit, lodhen ose nuk ndihen mirë.
Nga ana tjetër meshkujt, binden se ato klithma janë prej kënaqësisë për shkak të performancës së tyre në shtrat.
