Lajme Flesh

Shokuese! Qytetarja: Nuk ia jeρja b υrrit dhe nga ai moment mu paralizua këmba

SHIKO VIDEON KËTU

Flet doktori që ia nxori nga barku telefonin 33-vjeçarit: Bateria ishte me e rrezikshmja sepse mund të shpërthente

Një ndërhyrje e pazakontë është realizuar ditën e djeshme në Kosovë. Një 33-vjeçari i është hequr nga barku telefoni, pasi katër ditë më parë e kishte gëlltitur atë.

Për rastin njoftoi i pari doktor Skender Telaku, ndërsa në opinion mori vëmendje të madhe. Sesi ka shkuar kjo ndërhyrje dhe a është e rrezikshme gëlltitja e telefonit, doktor Teleku ka dhënë detaje për Expres.

Doktor Telaku tha se fillimisht nga barku i 33-vjeçarit u nxorën kapakët e telefonit e më pas bateria, kjo e fundit konsiderohet më e rrezikshmja.

“Ata më thirrën për një rast, ishte një person që kishte gëlltit një trup të huaj, u desht të bëhet gastroskopia me urgjencë, kur hynëm në lukth e pam që ishte telefoni i ndarë në pjesë tri pjesë. Një pjesë ishte kapaku i përparshëm dhe i pasmi i plastikës, plus bateria brenda.

Hyjmë me pajiset që i kemi këtu, njëherë e nxorëm një pjesë, mandej pjesën tjetër, në fund e nxorëm edhe baterinë, nga të gjitha këto pjesë bateria është më e rrezikshmja sepse ajo pjesë ishte ajur dhe mund të shpërthejë. Mund të lëshojë materie kimike dhe mund t’i shpërthejë zorrët”, tha Teleku.

Ai tha se për nxjerrjen e telefonit është punuar rreth dy orë.

“Ky nuk është operacion, është rrugë endoskopike, nga goja e kemi nxjerrë, sikur të mos kishim sukses do të duhej me pre barkun dhe me nxjerrë nga barku. Jemi mundu dy orë dhe u nxorr”.

Doktori nuk përmendi arsyet që kanë çuar 33-vjeçarin deri te gëlltitja e telefonit, por tha se pacienti tani është në gjendje të mirë shëndetësore.

“Të premten e ka përbi deri të hënën i ka qëndru. Pacienti mirë është, e nxorrëm, nuk është lehtë me punu në dy orë, por shpërthim nuk pati”, tha më tej mjeku.

Ai shtoi se ka raste të ndryshme kur përpihen trupa të huaj si protezat e dhëmbëve etj.

“Diku ndodhin spontanisht, e diku me qëllim”, përfundoi ai.

Pamje të telefonit që qëndroi katër ditë në stomakun e pacientit ka publikuar doktor Skender Telaku.

“Mashkulli 33 vjec para 4 ditesh kishte perbire nje telefon te vogel. Me rruge endoskopike, pra pa e prere lukthin, nxorrem telefonin e ndare ne tri pjese. Pa komplikime”, ka shkruar ai.

Ndërhyrja është kryer në Klinikën e Gastroentetologjisë.

Publikohet historia e panjohur dhe të bujshme të ashtuquajturës “banda Xhevdet Mustafa”, ku bënin pjesë: Sabaudin Haznedari, Xhevdet Mustafa dhe Halit Bajrami, të cilët në mesnatën e 26 shtatorit të vitit 1982, me anë të një motoskafi të vogël që ishte nisur nga brigjet italiane, zbarkuan në bregdetin e Divjakës, ku pasi vranë një oficer policie dhe një fshatar të zonës, nën forcën e armëve, mbajtën peng një polic tjetër, i cili do t’u tregonte rrugën për të përparuar në brendësi të territorit shqiptar, deri sa ata arritën në qytezën e vogël të Rrogozhinës, ku u zbuluan nga njerëzit e Sigurimit të Shtetit dhe pas një përpjekje me armë, ‘kapo’ i saj Sabaudin Haznedari, mbeti i vrarë në një qendër zjarri, dhe po ashtu të njëjtin “fat” do të kishte edhe Xhevdet Mustafa, që mbeti i vrarë pas disa orësh, në një shtëpi të fshatit Zhamë të Lushnjes, pasi më parë kishte vrarë të zotin e shtëpisë dhe një nënoficer policie që po e ndiqte me motoçikletë.

Dëshmia e rrallë e Gafurr Haznedarit nga qyteti i Durrësit, vëllait të ‘kapos’ së asaj bande, që rrëfen për herë të parë gjithë historinë e së ashtuquajturës “banda Xhevdet Mustafa”, e cila sipas versionit të Enver Hoxhës, “ishte dërguar nga UDB-ja në bashkëpunim me Leka Zogun, me qëllim për të vrarë sekretarin e parë të Komitetit Qendror të PPSH-së”. Ngjarja e panjohur, vjen nëpërmjet vëllait të ‘kapobandës’, Haznedari, duke filluar nga historia e tyre familjare për të cilën aktori dhe dramaturgu i njohur, Sulejman Pitarka, do t’i kushtonte dramën “Familja e peshkatari”, si dhe të gjithë kombinacionet e Sigurimit të Shtetit, që nga arratisja e tyre dhe deri në ngjarjen e 26 shtatorit 1982, ku Sabaudini dhe Xhevdeti mbetën të vrarë, në përpjekje me forcat e Ministrisë së Punëve të Brendshme, kurse Halit Bajrami, pasi u mbajt disa kohë në “Hetuesi” dhe te Hotel “Tirana”, u përcoll nga Zbulimi Shqiptar në Zelandën e Re, ku jetoi i qetë edhe pas viteve ’90-të, duke mos pranuar të shkelte më në Shqipëri!

Plot 39-vjet më parë, në paraditen e së dielës së 26 shtatorit të vitit 1982, një ngjarje aspak e zakontë dhe tepër e bujshme e ndodhur në një qytezë të vogël të Shqipërisë së Mesme. Shprishi heshtjen e monotoninë mbytëse që mbizotëronte prej vitesh në Shqipërinë komuniste të asaj kohe, duke shkaktuar pështjellim e panik të madh edhe në radhët e hierarkisë së lartë të udhëheqjes komuniste të kryesuar prej Enver Hoxhës. Po atë pasdite, lajmi mbi atë ngjarje, që ishte përhapur me një shpejtësi po të pazakontë pothuaj në të gjithë vendin, duke u rrëfyer në forma nga më të ndryshmet. U bë i ditur edhe nga Radio-Televizioni Shqiptar, me anë të një njoftim zyrtar të dhënë nëpërmjet një komunikate zyrtare të Ministrisë së Punëve të Brendshme, i cili u transmetua në emisionin e lajmeve të orës 20.00.

Ajo komunikatë zyrtare në mes të tjerash, bënte të ditur se: ‘një bandë e armatosur e financuar dhe e stërvitur nga shërbimet sekrete të disa vendeve fqinje, në bashkëpunim dhe me armiqtë e popullit shqiptar, kishte zbarkuar disa km. në thellësi të territorit shqiptar në bregdetin e Divjakës, ku dhe ishte asgjësuar plotësisht nga forcat e Ministrisë së Brendshme’. Afro dy muaj më pas, akoma pa u shuar jehona e asaj ngjarje, gjatë një takimi që kreu i Shqipërisë komuniste, Enver Hoxha, mbajti me zgjedhësit e zonës së tij elektorale në Tiranë, në mes të tjerash foli dhe për atë “bandë” që tashmë ishte bërë e njohur, kudo në të gjithë Shqipërinë, si “Banda e Xhevdet Mustafës”. Lidhur me këtë, ai u shpreh:

“Banda e armatosur e kriminelit Xhevdet Mustafa, që u përgatit dhe u financua nga Leka Zogu në bashkëpunim me UDB-në jugosllave dhe shërbimet e huaja sekrete, të disa vendeve fqinje, u asgjësua e u eliminua plotësisht brenda gjashtë orëve nga zbarkimi i tyre, akoma pa e parë mirë diellin shqiptar”.

Për këtë ngjarje të bujshme, që asokohe tronditi gjithë Shqipërinë dhe hapi panik të madh për disa muaj me radhë duke vënë në gatishmëri të lartë të gjitha repartet e Forcave të Armatosura dhe çetat vullnetare, është folur dhe shkruar vetëm pas viteve ’90-të, me shembjen e regjimit komunist, por përsëri, e gjithë ngjarja e 26 shtatorit të vitit 1982, ku mbetën të vrarë Sabaudin Haznedari dhe Xhevdet Mustafa, si dhe e ashtuquajtura “banda Xhevdet Mustafa”, edhe pse kanë kaluar katër dekada që nga ajo kohë, vazhdon të mbetet e mbuluar me mister, duke mbajtur mbi vetë një sërë pikëpyetjesh!

Në këtë kontekst, me qëllimin për të tentuar për të hedhur sadopak dritë mbi atë ngjarje të largët, Memorie.al i rikthehet përsëri një cikli shkrimesh për të ashtuquajturën “banda Xhevdet Mustafa”, duke publikur fakte dhe ngjarje të reja të panjohur më parë, të cilat vijnë nëpërmjet intervistës me Gafurr Haznedarin nga qyteti i Durrësit, i cili është vëllai i Sabaudin Haznedarit, kryetarit të “grupit komando”, që së bashku me Xhevdet Mustafën e Halit Bajramin, zbarkoi në bregdetin e Divjakës në mesnatën e largët të 26-shtatorit të vitit 1982, ku sipas versionit të Tiranës zyrtare të artikuluar nga vetë Enver Hoxha në fjalën e mbajtur para zgjedhësve të tij të zonës elektorale në Tiranë, “ishte dërguar nga UDB-ja në bashkëpunim me Leka Zogun, me qëllim për të vrarë sekretarin e parë të Komitetit Qendror të PPSH-së”.

Pas intervistës me z. Gafurr Haznedari që do të publikohet në gjashtë numra radhazi, (duke filluar nga sot), Memorie.al do vazhdoj përsëri me shkrime të tjera, me dëshmi dhe intervista, nga aktorë të asaj ngjarje, të afërm të familjeve të tyre, si dhe dëshmitarë të ndryshëm, që rastësia i lidhi, apo i çoi në atë vend ku 39 vite më parë zbarkoi ‘grupi i armatosur komando’ i njohur ndryshe si “banda Xhevdet Mustafa”, ngjarje e cila edhe sot pas katër dekadash, vazhdon të mbetet e mbuluar me mister.

Dëshmia e rrallë e Gafurr Haznedarit, vëllait të “kapos’ së “Bandës Xhevdet Mustafa”

“Vëllai im Sabaudin Haznedari, ishte kryetari i ‘bandës’, që së bashku me Xhevdet Mustafën dhe Halit Bajramin, zbarkuan në bregdetin e Divjakës, në mesnatën e 26 shtatorit të vitit 1982. Bashkë me ata të tre, në bazat e stërvitjes ishte përgatitur edhe një person tjetër, (F. K.)i cili pak çaste para se banda të imbarkohej në motoskafin që do të lundronte, drejt bregdetit shqiptar, u bë i sëmurë dhe u nis gjoja për të blerë ilaçe. Pas ikjes së dyshimtë të atij personi që pas viteve ’90-të ka ardhur disa herë në Tiranë, vëllai im Sabaudini, e ndërroi itinerarin e lundrimit dhe zbarkoi në një vend tjetër, për t’ju shmangur kurtheve të Sigurimit”. Kështu shprehej në mes të tjerash, lidhur me të ashtuquajturën “Banda Xhevdet Mustafa”, Gafurr Haznedari, nga qyteti i Durrësit, i cili na rrëfente gjithë historinë e asaj bande, ku vëllai i tij, Sabaudin Haznedari, ishte ‘kapo’ i saj.

Kush ishte Sabaudin Haznedari, cila është e kaluara e tij dhe në çfarë funksioni u caktua ai, pas mbarimit të Luftës? Cila ishte përplasja e tij me krerët e lartë të Partisë Komuniste Shqiptare, në qytetin e tij vitin 1945 dhe përse ai u përjashtua nga radhët e partisë etj?

Kush ishte Halit Bajrami, që kur njihej ai me Sabaudinin dhe si u arratisën ata nga Shqipëria? Arratisja e Halit Bajramit, a ishte për qëllime politike, për arsye se ai ishte pakënaqur nga regjimi komunist, apo ajo ishte një truk i Sigurimit të Shtetit, i ideuar nga shefi i tij, Ministri i Punëve të Brendshme, Mehmet Shehu? Si e mësoi familja Haznedari, lajmin e arratisjes së Sabaudinit dhe çfarë i thanë babait të tij, Mahmudit, kur atë e thirrën në Ministrinë e Punëve të Brendshme? Ku u vendosën ata të dy pasi ikën nga Shqipëria dhe përse Halit Bajrami ngulte këmbë që ta merrte me vete Sabaudinin në Zelandën e Re?

Ku jetuan Sabaudini dhe Haliti nga viti 1950 e deri në 1982-in kur erdhën në Shqipëri dhe a i mbajtën ata lidhjet e miqësinë e vjetër? Çfarë ndodhi me familjet e tyre pas arratisjes dhe përse nuk u ngacmuan ato nga regjimi komunist i Enver Hoxhës, siç ndodhte zakonisht me familjet dhe të afërmit e atyre që arratiseshin nga Shqipëria e aq më shumë kur ata kishin “aktivitet armiqësor”, kundër Shqipërisë komuniste? Si mundi Sabaudini të lidhej me familjen e tij dhe kush ishte gruaja, që në 1962-in ai e nisi nga Italia dhe u takua me bashkëshorten, djalin dhe gjithë njerëzit e shtëpisë së tij, në qytetin e Durrësit?

Si u zbuluan tre pjesëtarët e “bandës” në Rrogozhinë dhe si është e vërteta e vrasjes së Sabaudin Haznedarit në bunkerin (qendrën e zjarrit), ku ishte futur? Çfarë ndodhi me familjet Haznedari, Mustafa dhe Bajrami, në 27 shtatorin e vitit 1982?

Çfarë u shkruajt në letrën që iu dërgua Halit Bajramit në vitin 1993, në Zelandën e Re dhe përse ai nuk pranoi të kthehej asnjëherë në Shqipëri? Lidhur me këto mistere e fakte të tjera nga historia e asaj që njihet si “Banda Xhevdet Mustafa”, na njeh për herë të parë me dëshmitë e tij ekskluzive Gafurr Haznedari nga qyteti i Durrësit.

Zoti Gafurr, pas mbarimit të Luftës, me çfarë pune u mor vëllai juaj Sabaudini?

Vëllai im i madh, Sabaudini, i cili kishte qenë në radhët partizane dhe nga Lufta doli oficer me gradën e togerit, menjëherë që në dhjetorin e vitit 1944, u caktua me funksionin e Kryetarit të Këshillit Nacionalçlirimtar për Lagjen “Varosh” i poshtëm, që në atë kohë përmblidhte gjysmën e qytetit të Durrësit.

Sa kohë u mor Sabaudini me atë punë në Durrës?

Në atë detyrë Sabaudini nuk shërbeu për shumë kohë, sepse në vitin 1945, atë e hoqën që andej dhe e përjashtuan nga radhët e partisë.

Për çfarë arsyesh ndodhi ajo gjë, pra përjashtimi i tij nga partia?

Atë vit, në qytetin e Durrësit u zhvilluan zgjedhjet për në forumet drejtuese të pushtetit vendor dhe një pjesë e madhe komunistëve kryesorë, që ishin shumë të njohur, që nga koha e Luftës, si: Skënder Çela, Drita Malile, Hysen Ballhysa, Mark Toçi etj., kundërshtuan kandidaturat që kishte dërguar Komiteti Qendror i Partisë Komuniste, nga Tirana.

Haznedarët në qytetin e Durrësit, fqinjë të aktorit dhe dramaturgut të njohur, Sulejman Pitarka, i cili u kushtoi atyre dramën, “Familja e peshkatarit”

Origjina e hershme e familjes së njohur durrsake, Haznedari, prej nga rrjedhin edhe Sabaudin e Gafurr Haznedari, është nga Dibra e Madhe, më saktë nga fshati Prilep i Manastirit. Gjyshi i Sabaudinit, është quajtur Vesaf Haznedari dhe është njohur në të gjithë Prefekturën e Dibrës së Madhe, si stërnip i Sulltan Hamitit. Djali i Vesafit, Mahmudi, që njëkohësisht është edhe babai i Sabaudinit dhe Gafurrit, ka lindur më 15 shtator të vitit 1887, në Prilep të Manastirit, ku dhe është shkolluar fillimisht në një ‘Mejtep’ e më pas në ‘Medrese’.

Aty nga viti 1927, Mahmud Haznedari me gjithë familjen e tij u shpërngul nga qyteti i Manastirit dhe erdhi e u vendos në Tiranë, për shkak të dënimit me vdekje, që i ishte dhënë në mungesë nga një gjykatë sllave, i cilësuar si irredentist. Pasi qëndroi për dy vite në Tiranë, Mahmud Haznedari me familjen e tij u zhvendos dhe shkoi në qytetin e Durrësit, ku për disa kohë jetoi si qiraxhi, në një banesë afër Torrës së Kalasë. Më pas ai bleu një copë tokë në bregdet, në vendin që edhe sot durrsakët e njohin si “Tokat e batallëkut”. Në atë tokë, që i’a bleu Zija Kodrës, Mahmudi, ngriti një kasolle në bregdet.

Më pas ajo barangë e ngritur në bregdet, të cilën Mahmudi, e mbushi me dhe rreth e rreth, u njoh dhe u quajt nga durrsakët si “Kasollja e peshkatarit”. Në ato toka të “batallëkut” ngjitur me familjen Haznedari, asokohe banonte dhe familja e Sulejman Pitarkës, (shkrimtarit dhe aktorit të madh), që disa vjet më pas, mori shkas dhe shkroi dramën e njohur “Familja e peshkatarit”, (e cila u dedikohet tërësisht Haznedarëve) që më pas u ekranizua nga Kinostudio “Shqipëria e Re”, me filmin “Oshëtimë në bregdet” .

Plaku i asaj familje, Mahmudi, me bashkëshorten e tij. Lutfijen, (Strazimiri) asokohe u bënë me gjashtë fëmijë dhe më i madhi i tyre ishte Sabaudini, që kishte lindur në vitin 1922. Pas tij vinin: Emini, Naimi, Abdurrahimi, Gafurri dhe Qerimi, të cilët kishin diferencë moshe nga tre katër vite me njëri-tjetrin.

Po kështu edhe më pas, gjatë viteve të Luftës, ajo “kasolle e peshkatarit”, u bë një nga bazat e Lëvizjes Antifashiste, ku u strehuan dhe bënin mbledhje shumë nga eksponentët kryesorë të Qarkorit komunist të Durrësit, pasi, përveç plakut të shtëpisë, Mahmudit, edhe tre djemtë e tij më të rritur, Sabaudini, Emini dhe Naimi, ishin angazhuar me Lëvizjen Antifashiste, duke hyrë edhe në radhët e Partisë Komuniste. Në vitin 1943, familja Haznedari u shpërngul nga Durrësi dhe erdhi në Tiranë, duke u vendosur në një banesë me qera në “Rrugën e Kavajës”, tek furi i Lym Sharrës. Edhe kjo shtëpi ku u vendosën Haznedarët në Tiranë, u kthye në një nga bazat e Luftës, pasi tre djemtë e saj, Sabaudini, Emini dhe Naimi 14-vjeçar, kishin dalë partizanë.

Emini, që në atë kohë ishte partizan në çetën e Pezës, vinte në shtëpi i veshur si fshatar dhe me gomarin e tij që sillte dru gjoja për furrën, merrte municion që i ati i tij, Mahmudi, e blinte për partizanët. Më 16 nëntor të vitit 1944, një ditë para se gjermanët të largoheshin nga Tirana, ata dogjën shtëpinë e Haznedarëve, pasi gjatë kontrollit që bënë, në bodrumet e saj, gjetën trakte dhe komunikata të komunistëve. Të mbetur në mes të rrugës, tetë ditë më vonë (më 24 nëntor 1944), familja Haznedari u shpërngul përsëri për në qytetin e Durrësit dhe u vendos në ish-kasollen e saj në bregdet, e cila tashmë ishte rrënuar plotësisht.

Secili prej nesh është përgjegjës për atë që bëjmë çdo ditë, kështu që duhet të mendojmë dy herë për të bërë gjithçka.

Në veçanti, duhet të jemi të kujdesshëm kur të vendosim diçka nga jeta private në rrjetet sociale.

Sot ne zakonisht ndajmë gjithçka që ndodh në jetën tonë pa marrë parasysh privatësinë. 

Ka kri minelë që kanë shumë kohë për të humbur për të vëzhguar atë që njerëzit publikojnë në internet dhe që vënë në jetë

një seri mas htrimesh që synojnë të pla çkisin pasuritë tona më të çmuara dhe historia e sotme e konfirmon këtë.

Ekziston një familje që ka humbur gjithçka vetëm për një fotografi të postuar në Facebook.

Çifti, pas dy viteve të kursimeve dhe sakrificave, kishte arritur të blinte shtëpinë e tyre të parë me një kopsht të madh, ku vajza e tyre të mund të luante. Ishte një lagje e bukur, me një shkollë të mirë.

Gruaja donte ta ndante këtë lajm me botën, duke botuar fotografitë e shtëpisë që po larg oheshin dhe të resë që sapo kishte blerë. Kur shtëpia ishte gati, ata u përgatitën të lëviznin.

Ata ngarkuan gjithçka në kamionin që mbërriti për t’i zhvendosur, por pap ritmas në rrugën drejt shtëpisë së re, kamioni u devijua.

Dhe ai kurrë nuk arriti destinacionin e tij. Ata e pritën për një kohë, por kur e kuptuan se ai kurrë nuk do të mbërrinte, ata u befasuan.

Për disa orë ata u përpoqën të gjurmonin kompaninë, pa sukses, pasi ata dukshëm u bënë të pakontrollueshëm.

Me pak fjalë familja ishte mas htruar, gra bitur nga çdo gjë. Sipas autoriteteve ata u pikasën nga hajdutët për shkak të fotografive të publikuara në Facebook. Gjithmonë duhet t’i kushtoni vëmendje asaj që publikoni në rrjetet sociale,

sepse ju mund të jepni informacion të vlefshëm për kri m inelët të cilët mezi presin që të jenë në gjendje të hyjnë në veprim. 

Ju e keni kuptuar që zhvillimi i teknologjisë po ndikon gjithnjë e më shumë në jetën tuaj. Rrjetet sociale dhe nevoja për t’u përditësuar në çdo moment na ka kthyer thuajse të varur nga pajisjet elektronike, mbi të gjitha telefoni.

Momenti kur mbetemi pa bateri është një moment shumë kritik dhe përpiqemi të gjejmë medoemos një zgjidhje, si për shembull ta karikojmë në lokale ku pimë kafe apo në restorantet.

Në të vërtetë jemi duke bërë një gabim shumë të madh. Në një deklaratë për CNN, Drew Paik, themelues i firmës Authentic 8 u shpreh se hakerat arrijnë të kenë akses lehtësisht në prizat e karikimit dhe “wi-fi” me anë të një teknike të quajtur “Juice Jacking”.

USB-ja që lidh telefonin me karikuesin është e projektuar për të transmetuar të dhëna personale. Kjo do të thotë se fotot tuaja, mesazhet, e-mailet dhe çdo gjë tjetër mund të përdoret nga dikush tjetër. E vetmja gjë që mund të bëni në raste kur telefoni juaj mbetet pa karikim është ta karikoni atë në shtëpi, zyrë apo në një vend tjetër më të sigurt.

Gjashtë pjesëtarët e familjes jetojnë në një banesë të rr;ënuar, ku ushqimi i përditshëm për ta është buka e thatë dhe uji. 

“Hamë përshesh me ujë, bukë thatë… Pa energji elektrike për tre muaj. Nuk kam Iekë t’i paguaj.

Kam 50 mijë lekë për të paguar”. Va rfërinë e tejskajshme e kanë kuptuar edhe fëmijët,

e kryesisht djali i madh Eri, i cili është në klasë të katërt e detyrohet të bëjë punë të r;ënda për të siguruar bukën e gojës.

“Do ta n;dihmojmë mamin, s’kemi për të ngrënë.

Nuk kemi po mos ndihmuam. Detyrat i bëj jashtë se nuk kam drita, na i kanë prerë se nuk kishim lekë t’i paguanim”.

Disa pamje të t.urpshme janë duke qarkulluar në internet, pasi personi që e ka fotografuar kete skene thote

se behet fjale per nje situate qe ka ndodhur në ambientet e një lokali të njohur në Tiranë pranë Fakultetit të Histori Filologjise. 

Ky cift qe shihni edhe ju ne foto, kanë shkëmbyer puthje pasionate dhe madje vajza i ka hipur mbi prehër të dashurit të saj.

Foton e ka dërguar pranë redaksisë së JOQ një qytetar dhe shkruan se nuk e kupton se si të rinjtë lejohen të dhurojnë skena +18 në ambiente të tilla pu/blike.

Siç dallohet në foto djali i ka futur duart në pjesët intime vajzës.

Dhe më keqja është se askush nga drejtuesit e kafes në fjalë nuk u kanë thënë asgjë.

Një pasagjere që po udhëtonte me aeroplanin e aviokompanisë EasyJet ka postuar në internet një fotografi paksa të pazakontë,

ku shihet një karrige pa mbështetëse që po udhëtonte nga Lutoni në Gjenevë. 

Pasagjerja i dërgoi këtë foto të dashurit të saj, i cili më pas i shkroi kompanisë duke kërkuar shpjegim për mungesë të mbështetëses në karrige.

Në anën tjetër zyrtarë të kësaj kompanie i kanë kërkuar ta heq fotografinë me

qëllim që të mund të vazhdojnë me hetime, por ai ka refuzuar ta bëjë një gjë të tillë.

Shumë persona besojnë se një kërkesë e tillë vetëm sa ia ka vështirësuar punët kompanisë, në momentin që kërkoi që fotografia të hiqet. 

A jeni kuriozë ta zbuloni? Paçka modelet e revistave ata i preferojnë të dobëta, në jetën e vërtetë njerëzit preferojnë ato të kolme e me forma të theksuara. 

Pse burrat preferojnë gratë me forma të kolme?! Studimet tregojnë se shumica e burrave që janë të shëndetshëm dhe fizikisht aktiv zgjedhin gratë me forma kundrejt atyre shumë të dobëta.

E një arsye tjetër është se meshkujt i perceptojnë format e rrumbullakosura si një simbol të kapacitetit riprodhues.

Një studim i kryer kohët e fundit ka vrojtuar trurin e njerëzve që ishin duke parë fotografi të femrave shumë të holla dhe atyre me forma e të kolme.

Çudit ërisht, skanimet e trurit treguan më shumë aktivitet dhe stimulim në disa zona të trurit kur burrat shihnin gratë e kolme.

Gjithashtu shumica e meshkujve pretendojnë se kanë më shumë vetëbesim në kohën e se.ksit kur janë me femra të tilla.

Qëllimi i këtyre hulumtimeve është të na bëjë të kuptojmë se nuk ka trup ideal dhe se gratë

mund të relaksohen dhe të mos ndihen keq nëse kanë disa kilogramë më tepër se pesha normale.

Një femër që e do pamjen e saj… është gjithmonë më e bukur.

“Mendoja se isha në një lidhje që kishte një të ardhme, por rezultoi se e dashura ime më ka përdorur për seks”, kështu e nis rrëfimin e historisë së tij një 34-vjeçar për rubrikën “Dear Deidre”.

Ai tregon se tashmë ka humbur besimin në vetvete dhe se vajza është tallur me të gjatë gjithë kohës, shkruan “The Sun”.

Ndjehem i lënduar dhe dua të kuptoj pse ajo nuk dëshironte më të vazhdonte lidhjen me mua.

Ne u takuam në një aplikacion takimesh nëntë muaj më parë. Ajo është 27 vjeç dhe unë 34 vjeç.

Pasi biseduam dhe shkëmbyem fotografi për disa javë, ne ramë dakord të takoheshim në një bar për të pirë diçka, dhe më pas të hanim një vakt së bashku.

Ne kurrë nuk kemi shkuar në restorant. Vetëm dy pije e më pas ajo më sugjeroi të kthehesha në vendin tim, dhe padyshim që pranova.

Në atë kohë, nuk mund ta besoja fatin tim. Ajo ishte e mrekullueshme me një trup vërtet të përshtatshëm dhe nuk mund të ngopej me mua. Bëmë seks pesë herë natën e parë. Dhe pas kësaj, ne takoheshim shpesh. Kur u izoluam për herë të dytë, unë fillova të ndieja për të. Mendova se ajo ndihej njësoj.

Tani mendoj se duhej t’i kisha vënë re shenjat. Ne nuk flisnim shumë për ndonjë gjë serioze dhe sa herë që përmendja planet e së ardhmes, ajo ishte e paqartë ose thjesht ndryshonte temë.

Por unë u verbova nga epshi. Kimia jonë ishte shumë e madhe dhe unë e pëlqeja seksin me të.

Që pas izolimit, ajo nxjerr justifikime për të mos u takuar dhe mezi dërgon mesazhe. Kur e pyeta nëse dëshironte të zhvendosej tek unë për të bashkëjetuar, ajo qeshi. Më tha se mendonte se e dija që ajo dëshironte vetëm një marrëdhënie rastësore.

E vërteta është se unë isha thjesht djali i radhës me të cilin ajo kishte kontakt vetëm për seks. Është e tmerrshme të mendosh se më ka dashur vetëm për seks. Besimi im është shkatërruar. Si ta kapërcej këtë?”.

“Dear Deidre” thotë:

“Kur shkoni në shtrat me dikë shumë shpejt, ju nuk mund ta njihni personin. Kur kjo ndodh, ka të ngjarë që marrëdhënia të prishet pasi dëshira fillestare të shuhet. Duket sikur ju të dy keni pasur një problem: komunikimin.

Ajo mendoi se e dinit që ajo donte vetëm seks dhe supozoi se dëshironit të njëjtën gjë, ndërsa ju besonit se ishit në fillim të një lidhjeje dashurie.

Duhet të flisni me vajzën për këtë jo që marrëdhënia të funksionojë, por që ju të mos ndiheni keq dhe të vazhdoni përpara.

Nëse dëshironi një marrëdhënie serioze, mbase duhet të jeni të qartë për nevojat tuaja që në fillim.”