Month: July 2024

Ndërtimi i Azotikut të Fierit nisi në nëntor 1965. Vepra u vu në shfrytëzim më 17 shkurt 1967.

Aty janë prodhuar plehra kimike me bazë azoti. Prodhohej Nitrat – Amoni (NH4NO3) me përmbajtje të lëndës aktive 34-35 %.

Kapaciteti i prodhimit ishte 120 000 ton/vit. Janë prodhuar realisht 90-110 mijë ton në vit.

Më pas u ndërtua linja e prodhimit të uresë me 46 % lëndë aktive me kapacitet 200 000 ton/vit.

Kështu kapaciteti i prodhimit në vitin 1989 shkoi në 320 000 ton.

Paisjet e Azotikut u blenë me financim kinez, pas nënshkrimit të një marrëveshje të posaçme kredie të nënshkruar në vitin 1966.

Kredia kineze për Azotikun, ndryshe nga afro 30 vepra të tjera të mëdha industriale, nuk u lëvrua në makineri e pajisje e teknologji nga RP e Kinës, por në vlerë monetare, duke blerë teknologjinë dhe një pjesë të makinerive e pajisjeve nga “Monte Catini” – sot “Monte Edison” një nga firmat lider në industrinë kimike në Itali e në botë, si dhe një pjesë tjetër në Gjermani.

Për montimin e teknologjisë dhe vënien në shfrytëzim të veprës kanë punuar së bashku specialistë italianë, kinezë dhe shqiptarë.

Vepra ndaloi së funksionuari pas rënies së komunizmit dhe në vitet e fundit u çmontua dhe u shit për skrap! (Adi Darsi)

Ky Papë quhej Enea Silvio Piccolomini. Qysh para se të ngjitej në Katedralen e Shën Pjetrit si Papa Piu II përbën një histori kërshërore tipike për figurat e spikatura të humanizmit europian.

Enea Silvio lindi më 19 tetor 1405. Ndonëse është fjala për një rastësi, nuk mund të mos vihet re që rezulton pikërisht bashkëmoshatar me Gjergj Kastriotin.

I përkiste një dere të madhe nga qyteti i Sienës: Piccolomini.

Të dhënat gjenden në librin “Shqipëria dhe shqiptarët në Europën e Piut II”, me autor Aurel Plasari.

Ai na jep një vepër të plotë prej 200 faqesh që është i rrallë në gjininë e vet, për të kuptuar më mirë pozicionin që zë Arbëria në gadishullin juglindor e më gjerë. Ka shkrime për këtë temë, por janë të cunguara dhe të pa dokumentuara. Në materialet (bile në latinisht e shqip) të Plasarit, botuar në gazetën DITA, jepen detaje të jetës italiane ku kalonte Enea Silvio me intimitet e vërtetësi sikur t’i kesh para duarsh.

Në libër tregohet se depërtimi turko-osman në rajonin juglindor të Europës sot të njohur si Ballkan ishte bërë për Europën e krishtere shqetësimi i madh, dhe ç’është e vërteta, funksionoi edhe si detyrim për ndërhyrje në rajon.

Pra nën lëvizjen e humanizmit europian, Papa Piu II – ndërsa nga ana tjetër, në frontin e qendrës së luftës antiturke Gj. Kastrioti.

Ishte një front prej 500 miljesh, Hungari, Bosnjë, Serbi, Arbëri. Ndeshja në këtë front të ri kishte një sfond të qytetërimit të cilit i vishej dhe petku fetar siç theksonte Enea Silvio.

Në Romë u hap tmerri se turqit ishin gati të sulmonin Italinë. Kostandinopoja kishte rënë. Askush nuk i njihte aq mirë sa Enea Silvio vendet dhe njerëzit e Europës, ai ishte dhe Papë, dhe poet, dhe historian (shkrimet e tij i shërbyen si burime me vlerë Barletit e Nolit).

Njësoj si sot, shqiptarët haheshin mes njëri tjetrit. Ky papë donte të shuante sherret në Arbëri, mes L. Dukagjinit dhe Skënderbeut, pasi pengonin unifikimin kundër turqve.

Ekspedita do të realizohej duke ardhur në Durrës. U përfol se papa do do shpallte Pal Ëngjëllin, “kardinal” dhe Skënderbeun, mbret.

Por ekspedita dështoi. Papa vdiq nga ethet dhe meraku që s’erdhi në Arbëri.

Libri i Plasarit tani na duhet neve dhe Europës.

Thesari i Vrapit është ndoshta më i vlefshmi i gjetur ndonjëherë në Shqipëri.

U zbulua në vitin 1901 në fshatin Vrap të Tiranës, nga vëllezërit Murat e Ali Biceri dhe vëllezërit Met e Mustafa Mema në arën e këtij të fundit.

Mendohet se thesari i përket shekullit të VI dhe se ka qenë pronë e avarëve, të njohur si bullgaro-sllavët, që pushtuan provincat romake, pas rënies së Perandorisë Romake dhe lindjes së Perandorisë Bizantine.

Thesari përbëhet nga 41 objekte, 35 prej ari dhe 6 prej argjendi të tilla si kupa, kapakë, pafta rripi katërkëndëshe me grifë, gjuhëza rripash.

Pesha totale e tyre është 6.9 kg: 5,5 kg objekte ari dhe 1.4 kg. argjendi. Pjesa më e madhe e sendeve të gjetura gjenden në Muzeun Metropolitan të Artit në Nju Jork, të lëna me testament nga Xhon Pierpont Morgan.

Bankieri i njohur e kishte blerë thesarin në vitet 1902-1907 me ndërmjetësinë e konsullit austriak në Durrës, Remi von Kuatkovski.

Nga thesari vetëm një kupë ari shkoi në Muzeun Arkeologjik të Stambollit dhe një tas ari në Galerinë e Arteve Walters në Baltimore.

Thesari është studiuar nga arkeologu gjerman Joachim Werner, i cili erdhi në Shqipëri, vizitoi fshatin Vrap më 7 korrik 1982, dhe në 1989 botoi në Vjenë librin “Thesari i Vrapit në Shqipëri”. (Adi Darsi)

Nga Kreshnik Kuçaj

Në vitin 1961, Drejtorisë së Projektimit dhe Ndërtimit të Hidrocentraleve i vjen urdhëri për studimin e skemës së shfrytëzimit të lumit Drin për prodhim energjie elektrike.

Varianti që gjeti zbatim parashikonte ndërtimin e hidrocentraleve të Vaut të Dejës, Komanit dhe Fierzës.

Kuota e liqenit të Fierzës parashikohej të arrinte në 500 metra, duke sjellë në mënyrë të pashmangshme përmbytjen e një qyteti; Kukësit, që ndodhej në kuotën 255 metra. Sëbashku me qytetin e Kukësit përmbyteshin edhe disa fshatra.

Fshatrat që do të përmbyteshin ishin fshati Brut me 300 banorë, fshati Ramhasë me 200 banorë dhe fshati Kolsh me 300 banorë. Ndërkohë përmbyteshin edjhe tokat e punueshme të katundeve Shalqi me 120 banorë, Kënetë me 140 banorë dhe Pobreg me 800 banorë të cilët gjithashtu do të transferoheshin në qytetin e ri.

Asokohe qyteti i Kukësit kishte 4 mijë banorë dhe sëbashku me banorët e fshatrave që përmbyteshin arrinte në 6 mijë.

Ndaj, edhe projektimi i qytetit të ri duhej të merrte parasysh jo vetëm popullsisë ekzistuese që shpërngulej por edhe projeksionin e zhvillimit të ri si rrjedhojë e rritjes natyrale dhe të efekteve demografike që sillte zhvillimi i qytetit të ri të Kukësit si qendër administrative dhe vendbanimi për punëtorët e minierave të kromit, bakrit e industrive të tjera.

Në këto kushte, duhej projektuar një qytet që do të kishte kapacitet rreth 10 mijë persona.

4 variantet se ku do të ndërtohej qyteti i ri i Kukësit

Për zonën se ku do të ndërtohej qyteti i ri i Kukësit ekzistonin 4 variante. Sipërfaqja që duhej të dispononte zona ku do të shpërngulej dhe ndërtohej qyteti i ri ishte së paku 50 hektarë.

Varianti i parë ishte për ndërtimin e qytetit të zonën e Bicajt. Ndërsa analizohej ky variant, Bicaj kishte anë pozitive shfrytëzimin e ndërtimeve ekzistuese të fshatit dhe hapësirën e nevojshme për zhvillimin e një qyteti.

“Megjithatë ky variant del i paleverdisshëm mbasi ndodhet 18 kilometra nga zonat e mineralizuara, 9 kilometra larg kryqëzimit të rrugës Shkodër-Kufi, relievi i vendit është me pjerrësi të theksuar dhe qyteti është mjaft i shpërndarë” shkruhej në relacionin e vitit 1961 kur studioheshin këto variante, nga ministri i Ndërtimit dhe Komunikacioneve Josif Pashko.

Varianti i dytë ishte në zonën mes fshatrave Shtiqen dhe Nangë. Por ky variant edhe pse zotëronte sipërfaqen, paraqitej i papërshtatshëm sepse dielli në këtë zonë del rreth orës 10 pasi pengohej nga Mali i Gjallicës.

Një problematike tjetër që e bënte të disfavorshëm këtë variant ishte se qyteti i ri do të rrezikohej nga shkëmbinjtë dhe orteqet e borës që vinin nga Mali.

Po ashtu, disfavorizuese për këtë zonë ishte edhe fakti se ndodhej larg zonave të mineralizuara dhe larg kryqëzimit të rrjetit rrugor.

Varianti i tretë ishte ndërtimi i qytetit të Kukësit në fshatin Gostil. Ky fshat paraqiste kushte të favorshme por kishte të metë rritjen e largësisë nga zonat e mineralizuara, distancën e largët me qytetin e Kukësit të vjetër si dhe distancën nga kryqëzimi i rrjetit rrugor.

Një element tjetër disfavorizues për këtë variant ishte edhe fakti se zona e Gostilit kishte toka pjellore dhe me ndërtimin e qytetit të ri ato do të dilnin jashtë përdorimit për t’u kthyer në zonë banimi, duke ulur më tej aftësinë prodhuese në bujqësi të rrethit.

Varianti i katërt ishte ndërtimi i qytetit të zonën e Ramhasës. Ky variant mori miratimin e Ministrisë së Ndërtimit dhe të Komitetit Ekzekutiv të Këshillit Popullor të Rrethit të Kukësit. Zona e Ramhasës ku u ndërtua qyteti i ri i Kukësit kishte këto anë pozitive.

-Ishtë afër qytetit të vjetër (2 kilometra) gjë që krijonte kushte shumë të favorshme për ndërtimin e qytetit të ri.

-Ndodhej në kryqëzimin e rrugëve Shkodër-Kufi me atë të Peshkopisë

-Ndodhej mes dy zonave kryesore të mineralizuara (Kalimash-Suraj dhe Gjegjan) larg nga secila deri në 10 kilometra.

-Ky vend ishte i hapur nga shumë drejtime, anash liqenit të ardhshëm duke krijuar pamje të bukur

-Nga pikëpamja bujqësore, karshi vendeve të tjera kishte tokë më pak prodhuese

-Qyteti në të ardhmen mund të lidhej me transport ujor me zonat kufitare të Jugosllavisë.

-Kishte kushte për zhvillim si qendër turistike dhe pushimi

Të ndërtosh një qytet të ri me 850 milionë lekë

Në vendimin e vitit 1961, parashikohej se kostoja e ndërtimit të qytetit të Kukësit do të ishte 850 milionë lekë. Kostoja për kohën konsiderohej jo e vogël. Për qytetin e ri parashikohej ndërtimi i apartamenteve të banimit, i strukturave ekonomike, sociale dhe kulturore, shtrimi i rrugëve etj.

Në total, në vitin 1961 parashikohej që qyteti i ri të kishte 1270 apartamente në të cilat do të strehoheshin banorët e qytetit të vjetër dhe banorët e disa fshatrave që prekeshin nga krijimi i Liqenit të Hidrocentralit të Fierzës.

Kostoja e apartamenteve për Kukësin e ri do të rezultonte më e lartë se kudo në Shqipëri për faktin se kërkohej që ato të ndërtoheshin me sipërfaqe më të madhe për shkak se familjet e Kukësit ishin familje të mëdha. Ndaj apartamentet e reja ishin me 2 ose 3 dhoma, plus kuzhinë. Po ashtu, për shkak të kushteve klimaterike të zonës ato duhej të ndërtoheshin me dritare dyfish dhe me mure me trashësi 38 centimetra.

Gjatë viteve ’60 në qytetin e Kukësit të vjetër nis një fushatë informimi lidhur me përfitimet që do të kishte vendi nga ndërtimi i hidrocentraleve, me qëllim që banorët të bindeshin që të shpërnguleshin.

Në vitin 1969 u miratuan edhe kriteret bazë dhe u aprovuan projektet e qytetit të ri të Kukësit. Paralelisht nisi ndërtimi i apartamenteve të reja dhe i godinave të tjera në qytetin e ri ndërsa në qytetin e vjetër dhe në fshatra nisi procesi gradual i shpërnguljes.

Për ndërtimin e qytetit të ri të Kukësit u ngarkuan një serë ndërmarrjes të vendit.

Për ndërtimin e apartamenteve u angazhuan Ndërmarrja e Ndërtimit e Kukësit, sëbahsku me ndërmarrjet e ndërtimit të Lezhës, Krujës dhe Shkodrës. Këto të fundit ndërtuan përkatësisht nga 240 apartamente.

Për qytetin e ri duhej që të ndërtoheshin edhe dy urat e mëdha mbi lumin Drin dhe rrugët Kalimash-Morinë dhe Kulla e Lumës-Qafa e Toblit me gjatësi 41 kilometra. Për ndërtimin e këtyre veprave u angazhuan Kantieri i Rruga-Urave Tiranë dhe i Rruga-Urave Elbasan.

Krahas ndërtimit të banesave në Kukësin e ri duheshin ndërtuar dhe shumë objekte social-kulturore dhe ekonomike si ujësjellësi, punishtja e frutave, fabrika e miellit, frigoriferi, ndërmarrja e përpunim drurit, oficina mekanike, parku automobilistik, spitali, hotel restoranti, dy shkolla 8 vjeçare dhe konvikti, dy çerdhe dhe një kopësht, shtëpia e pionerit, dhe shumë ndërtesa të tjera të administratës.

Po ashtu duheshin ndërtuar Kinemaja, godina e Postë Telegraf Telefonëve, qendra sanitare, muzeu, Pallati i Kulturës etj.

Në procesin e ndërtimit të qytetit u përfshinë dhe të rinjtë dhe pensionistët në formën e mobilizimeve vullnetare, kryesisht për sistemimin e rrugëve të qytetit që më vonë do të shtroheshin me asfalt.

Procesi i ndërtimit të qytetit të ri ishte një proces i mundimshëm, për vetë faktin se terreni ishte i vështirë dhe procesi u përball me vështirësi të shumta. Një  shkresë e vitit 1977 dëshmon se ritmet e shpërnguljes së banorëve ishin shumë të ngadalta.

Banorët e qytetit të ri të Kukësit

Qyteti i ri i Kukësit ishte projektuar fillimisht që të banohej vetëm nga ata që prekeshin nga përmbytja që shkaktonte liqeni i Fierzës. Në këtë qytet do të strehoheshin banorët e qytetit të vjetër dhe banorët e dy fshatrave që përmbyteshin plotësisht.

Ndërkohë për një pjesë e fshatrave që prekeshin pjesërisht u shpërngulën, përmes një procesi spostimi të fshatit, ku u ndërtuan apartamente të reja dhe në to.

I gjithë procesi i shpërnguljes zgjati disa vite, kohë në të cilët zhvillohej jeta paralelisht në qytetin e ri dhe në qytetin e vjetër të Kukësit.

Në vitin 1972, një urdhëresë pengonte strehimin në apartamentet e reja, të banorëve të fshatrave që nuk prekeshin nga përmbytja, por që donin që të jetonin në qytet. Kjo urdhëresë u kërkua të shfuqizohej në vitin 1997, ku u pranua që në qytetin e ri të Kukësit, të vinin edhe banorë të tjerë.

Por vendimi u refuzua nga autoritetet e kohës duke e konsideruar se nuk ishte e nevojshme për qytetin e ri transferimi i 260 punonjësve sëbashku me familjet e tyre që vinin nga fshatrat e Kukësit por që punonin në qytetin e ri.

Në këtë mënyrë, në qytetin e ri të Kukësit u vendosën fillimisht vetëm familjet që u prekën nga përmbytja që solli liqeni i hidrocentralit të Fierzës.

I gjithë procesi i transferimit të popullsisë, që shkonte paralel me ecurinë e ndërtimit, zgjati nga viti 1965 deri në vitin 1978.

Kukësi i vjetër u përmbyt nga ujërat e liqenit të Fierzës, dhe gjurma e tij del në pah sa herë që bie niveli i liqenit të hidrocentralit të Fierzës, apo ‘Liqeni i Dritës’ sikurse ishte emërtuar dikur. (SCAN)

6 milionë hebrenj mendohet të kenë shfarosur nazistët gjermanë gjatë Luftës së Dytë Botërore:

Një pakicë e vogël arriti të gjente shpëtim në Shqipëri.

Ambasadori gjerman, Bernd Borchardt, shpjegon sfondin.

Deutsche Welle: Zoti Ambasador, Shqipëria konsiderohet i vetmi vend europian që pas Luftës së Dytë Botërore kishte më shumë hebrenj se para Luftës së Dytë Botërore. Nga erdhën këta hebrenj?

Bernd Borchardt: Sipas të dhënave nga Shqipëria, në vitin 1937 kishte 191 hebrenj, ndërsa pas Luftës, ishin rreth 2280. Ekziston një listë nga Ministria e Jashtme gjermane me emrat e 85 familjeve hebreje nga Gjermania e atëhershme, ku përfshihej edhe Austria. Një numër i madh vinte edhe nga ish-Jugosllavia, Serbia dhe nga ajo që sot quhet Maqedonia e Veriut, por dhe shumë nga Kosova.

Deutsche Welle: Si ndodhi, që hebrenjtë zbuluan Shqipërinë si vend shpëtimi?

Bernd Borchardt: Sipas informacioneve të të birit, Mbreti Ahmet Zog i kishte porositur konsullatat dhe ambasadat qysh në vitin 1938, pas pogromit kundër hebrenjve në të ashtuquajturën Nata e Kristaltë, që të gjithë hebrenve që kërkonin viza në përfaqësitë diplomatike të Shqipërisë në Europë t’u jepeshin viza. Në këtë mënyrë mendohet të kenë mbërritur rreth 400 hebrenj në Shqipëri. Por shumica e tyre vijuan udhëtimin e tyre në Palestinë, në SHBA, e deri në Amerikën e Jugut.

Deutsche Welle: Megjithatë hebrenjtë nuk u denoncuan as pas ikjes së Zogut, e as pas ardhjes së Gjermanëve. Si e shpjegoni ju këtë? 

Bernd Borchardt: E veçanta e Shqipërisë është se nuk ishin vetëm njerëzit që ndihmuan e strehuan hebrenjtë, por edhe qeveria shqiptare, e cila refuzoi t’i dorëzonte nazistëve listat e hebrenjve. Edhe kur italianët kapitulluan, në vjeshtën e  vitit 1943, kishte një udhëzim të firmosur nga Ministri i Brendshëm, që kur të vijnë hebrenj nga jashtë, atyre t’u jepen pasaporta shqiptare me emrat që dëshirojnë ata.

Deutsche Welle: Gjermanët e dinin se në Shqipëri kishte hebrenj, përse nuk ushtruan presion ndaj qeverisë kolaboracioniste të asaj kohe? 

Bernd Borchardt: Unë kam gjetur një shënim në Arkivat e Ministrisë së Jashtme gjermane, ku thuhet se, në shtatorin e vitit 1943, gjatë një takimi mes përfaqësuesve të lartë të Gestapos dhe Ministrisë së Jashmte Gjermane ishte marrë vendimi që Shqipërisë të mos i bëhej presion për deportimin e hebrenjve, sepse shpresonin që Shqipëria të mbetej vend besnik. Por kjo politikë u ndryshua në pranverën e vitit 1944, kur u bë e qartë se Gjermania do të tërhiqej nga Ballkani. Aty gjermanët filluan t’i kërkonin vetë hebrenjtë në Shqipëri.

Deutsche Welle: Dhe dy familie u deportuan? 

Bernd Borchardt: Po, dy familje u deportuan, prej të cilave mbijetoi vetëm njëra. Sipas hulumtimeve tona, njëra prej këtyre familjeve u tradhëtua nga një shqiptar. Familja tjetër ndiehej aq e sigurt në Shqipëri, sa nuk kujdesej fare, dilte hapur në rrugë dhe kështu ra në sy të gjermanëve.

Deutsche Welle: Në Kosovë historia ishte pak më ndryshe, apo jo?

Bernd Borchardt: Po, në Kosovë historia është krejtësisht ndryshe. Edhe aty ka pasur shumë kosovarë që kanë shpëtuar hebrenj. Kanë qenë serbë, shqiptarë, romë. Një grua rome pati fshehur një fëmijë hebre nga Kosova. Në Manastirin e Letnicës janë strehuar disa fëmijë. Por nga shënimet e ushtarëve të Vermahtit ka dëshmi për dëbimin e më shumë se 1000 hebrenjve nga Kosova. Shumica u deportuan në Bergen-Belsen. Një numër i madh u dëgua në Vjenë. Kishte një kamp në qendër të qytetit të Vjenës që quhej “Kampi i shqiptarëve”. Ato ishin viktima të divizionit Skënderbeu. Ka patur afro 600 deportime nga Kosova. Fati i hebrenjve në Kosovë është hulumtuar pak. Ka disa botime përgjithësuese që janë edhe paksa disi romantizuese kombëtare dhe që supozojnë se hebrenjtë në Kosovë mbroheshin njësoj si në Shqipëri, por kjo nuk është e saj. Por ajo që kemi kuptuar ne, është se numri i shqiptarëve që kanë ndihmuar hebrenjtë është shumë i më i lartë se 78 emrat që ndodhen në Yad Vashem.

Bernd Borchardt është ambasador në pension. Ai ka qenë shef i misionit të OSBE-së në Shqipëri, dhe shef i EULEX-it në Kosovë. Borchardt mbështet prej vitesh një projekt të Organizatës së Studentëve Shqiptarë në Gjermani (OASA) për historinë e shpëtimit të hebrenjve në Shqipëri. Projekti synon të vetëdijësojë bijtë e migrantëve shqiptarë në Gjermani për historinë e prejardhjes së tyre

Nuk ka femër që të mos e ketë vënë re faktin se çunat, meshkujt në përgjithësi, ja fusin gjumit menjëherë pas marrëdhënies s*ksuale.

Ky është një fenomen i zakonshëm që ndodh çdo natë në dhomat e gjumit në mbarë botën. Pas s*ksit, burrat bien në gjumë të thellë.

“Ju mund të falënderoni hormonin prolaktinë për përgjumjen tuaj post-koitale mashkullore”,

thotë këshilltari i gjumit për shëndetin e meshkujve W. Christopher Winter.

Dhe trupi juaj e liron këtë hormon sidomos pas or.gazmës.

Gratë nuk prodhojnë shumë hormon të tillë. Oksitocina është gjithashtu një tjetër hormon që pëson rritje gjatë se.ksit,

gjë që mund të zhdukë çdo mendim stresues nga mendja juaj, duke e bërë më të lehtë të relaksoheni dhe të bini në gjumë pas kësaj.

Dhe nëse kryeni marrëdhënie se.ksuale me drita ndezur, ju kështu sinjalizoni orën tuaj të brendshme të trupit çka tregon se është koha për të shkuar në shtrat.

Kur kjo ndodh, melantonina e hormoneve ndez ciklin tuaj të gjumit.

Një grua 47-vjeçare ka tronditur lexuesit me historinë e saj teksa e ka rrëfyer për psikologen e “The Sun”. Ja letra shokuese e gruas:

Prej 1 viti kryej mar/rëdhënie intime me dhëndrin tim. Unë jam 47-vjeç, ndërsa ai është 26 dhe para dy vitesh u martua me vajzën time.

Unë dhe vajza jemi shumë të lidhura pasi e kam rritur e vetme që kur ishte 4 vjeçe sepse u divorcova nga bashkëshorti. Para 2 vitesh ajo u martua me këtë djalë i cili është shumë i mire dhe ata ishin vërtetë një çift i përsosur.

Por jeta jonë ndryshojë rreth një vit më parë, kur një makinë e goditi vajzën time dhe e la të paralizuar në një karrige me rrota.

E prej asaj kohe unë i jam përkushtuar plotësisht, e po ashtu edhe bashkëshorti i saj. Por gjithmonë e kisha vënë re se ai ndihej i nervozuar dhe jo shumë mirë.

Një ditë pasi vajza u shtri për të fjetur, hapa një shishe vere dhe e ftova për një bisedë. Pasi piu pak, më tha hapur se çfarë e shqetësonte.

Ai më tregoi që pas aksidentit ata nuk kishin pasur më marrëdhënie intime dhe kjo e kishte bërë të ndihej jo fort mirë. E dëgjoja dhe e kuptova duke i dhënë të drejtë… Më pas e përqafova, por e gjeta veten pas disa sekondash duke u puthur me të. Dhe pas kësaj pasoi se ksi…

Kjo histori e jona tashmë po shkon një vit, dhe unë mendoj se është diçka e mirë, sepse përveç se ne të dyve na pëlqen seksi, kjo është edhe mënyra për t’u kujdesur për vajzën time dhe për të qëndruar gjithmonë bashkë.

Unë e di që ai e donte shumë atë dhe kjo nuk do të ndodhte kurrë nëse nuk do të kishte pësuar këtë aksident, por tani që ndodhi unë mendoj se është një zgjidhje shumë e mirë sepse kështu do të jemi të dy pranë saj”.

Ja përgjigjja e psikologes: Ti e justifikon veten duke menduar se kjo gjë është në të mirën e saj por a je e sigurt se vajza jote vërtetë e dëshiron këtë gjë?! Unë mendoj se ky është një veprim dhe vendim shumë i gabuar dhe bën mirë që të heqësh dorë prej tij sa më shpejt, edhe nëse ai zgjedh të largohet prej vajzës tënde.

Një grua dyshon se bashkëshorti e trad/hëton e për këtë shkak është bërë një zbulin që gruaja ka bërë së fundmi. Kjo është historia e saj e rrëfyer.

“Mirëmbrëma të gjithëve. Jam një 36-vj/eçare dhe jam lexuese e rregullt e faqes tuaj. Jam nga Shkodra dhe jam e martuar, por fëmijë nuk kam.

Prej vitesh jetoj me burrin në Itali, këtu jemi stabilizuar mirë. Burrin e dua dhe e respektoj shumë.

Por ai mesa duket nuk më do dhe tani kam zbuluar se as nuk më respekton. Burri punon me turne, sepse bën dy punë.

Unë nuk punoj sepse kam një problem shëndetësor që akoma nuk më lejon të dal në punë. Burrin e kam shumë të pashëm, por asnjëherë nuk kam dyshuar se ai më tradhëton.

Deri para një muaji, kohë kur më kanë lindur dyshime të forta se ai më tradhëton. Ishte ora 23:00 një darkë, e bie dera e shtëpisë.

Vjen kolegu i burrit tim dhe e kërkon sepse s’po i përgjigjej në telefon. Kishin një urgjencë tek puna, e duke qenë se burri nuk i hapte telefonin, shoku i tij që punojnë bashkë kishte ardhur ta thërrasë tek shtëpia.

E forta është se mua burri më kishte thënë që në orën 22:00 se atë natë do të ishte turni i tretë.

E imagjinoni tani si u ndjeva unë?I thashë që dyshoj se më tradhëton e tha nuk është ashtu si mendoj unë.

Nuk më jep më shumë shpjegime dhe kemi 1 muaj që zihemi. Çfarë duhet të bëj? Të kthehem tek prindërit në Shqipëri?

Kështu nuk duroj dot sepse ai po përpiqet ta kalojë si pa të keq, e pa asnjë sqarim…”, shkruan ajo.

Për fat të keq, të bësh s.eks gjithë natën nuk është aq e thjeshtë. Kjo pasi periudha qetësuese pas se.ksit e një mashkulli tipik mund të ftohë të gjitha qëllimet e nxehta.

Megjithatë kemi lajme të mira.Me shembujt në vijim, jo vetëm që do të shkurtoni kohën e qetësimit pas aktit, por do mësoni si ta ndizni partneren, gjatë kohës që bëheni gati për t’iu kthyer lojës së se.ksit të shfrenuar,

Fillohet me… ushqimRezultatet e një se.ksi fantastik në një çift të uritur arrihen vetëm nëse keni ngrënë më parë.

Gjithashtu, ngopuni mes seancave, nëse keni planifikuar të bëni se.ks gjithë natën. Kështu që mos kini frikë t’i suleni frigoriferit.

Ndërsa jeni te frigoriferi, shmangni patatet apo bifteekun e mbetur: nuk ka asgjë se.ksi që mund të bëni me atë lloj ushqimmi dhe vetëm sa do të rëndoni veten.
Ajo që ju nevojitet për të mbajtur të ndezur atmosferën, janë ushqime, si: krem i rrahur, banane dhe puding.

Ndërsa e ushqeni, rrëshqisni gishtërinjtë tuaj drejt gojës së saj dhe lëreni t’ju shijojë. Imitimi i se.ksit or.al do ju kthejë mendimet drejt se.ksit dhe ushqimi do t’ju furnizojë sisteemin.

Dhe mos harroni akullin – kaloni një kub mbi buzët, poshtë shpatullave dhe mes gjoksit të saj. Asgjëw nuk do ta ek.sitojë atë më shumë se kaq. Dhe mos u habisni, nëse raundi tjetër i s.eksit zhvillohet në kuzhinë.S.eks gjatë gjithë natës: qëndroni ngjitur njëri-tjetrit.

Shumë distancë pas seksit bën që ajo të ndihet e mënjanuar emocionalisht, gjë që mund të shkatërrojë mundësitë tuaja për të bërë seks gjithë natën.Dush i ngrohtë dhe s.eks oralE kush nuk ndihet i rigjallëruar pas një dushi?

Përfitoni nga periudha qetësuese dhe shkoni të sapunoheni me partneren tuaj. Pastërtia ju ofron të paktën një të mirë, të cilën ju mund të mos e kishit marrë në konsideratë më parë – krijon më pak pengesa.

Habit 28-vjeçarja me deklaratën: S’kam pasur ndonjëherë të dashur e as kam puthur por dua të kem një fëmijë.

28-vjeçarja ka thënë se s’ka pasur fare të dashur dhe se nuk ka put hur fare.

Mirëpo ajo ka vendosur që të bëhet nënë.mm.

Ajo thotë: “Unë gjithmonë kam dashur fëmijë dhe nuk mund ta shoh veten duke mos i pasur.

Kjo është arsyeja pse unë doja të ng rija vezët e mia tani, ndërsa ato janë ende të reja dhe të shëndetshme.

Ajo është në një histori dashurie tashmë me Curtis Pritchard.