Category: Lajme

Gazetari Mustafa Nano ka hequr dorë nga jeta prej diplomati. 6 muaj pasi mori zyrtarisht detyrën si ambasador në Zvicër, flitet se ai ka dhënë dorëheqjen nga detyra.

Gazetari shqiptar në Gjenevë, Nefail Maliqi shkruan në rrjetet sociale se Nano ka dorëzuar dorëheqjen.

“Zvicra mbetet pa ambasador shqiptar. Mustafa Nano ishte ambasador komunikativ dhe i afërt me gazetarët dhe komunitetin shqiptar. Lajmi i fundit nga Berna është se ambasadori shqiptar në Zvicër, Musafa Nano ka dhënë dorëheqjen. Ketë lajm e ka konfirmuar edhe vet ambasadori Nano për gazetën zvicerane LeCanton27.ch”, shkruan ai.

“LeCanton27” shkruan se Nano ka vendosur të largohet. Ai ka thënë se dorëheqja ka ardhur për arsye personale.

“Mustafa Nano duke falënderuar komunitetin shqiptar në Zvicër dhe gazetarët për bashkëpunim ka thënë: “Dorëheqja ime është diçka e natyrës personale”. Zvicra mbetet pa ambasador shqiptar dhe ende nuk dihet se kush do të zëvendësojë Nanon”, shkruan media në fjalë.

Nga ana e qeverisë nuk ka asnjë konfirmim zyrtar. Emërimi i Nanos në këtë post bëri shumë bujë, pasi ai u shkëput nga bota mediatike.

Nano ishte mes shumë personaliteteve që propozoi qeveria në pranverë për emërime në disa seli diplomatike. “Do doja të ishte një moment i veçantë në jetën time. Shpresoj që puna të jetë interesante. Në Zvicër ka një rreth të madh shqiptarësh. Do të mbaj fokus të veçantë te detyra ime. Unë kam vendosur të jem më aktiv se ambasadorët e tjerë në botë. Unë do doja të isha më aktiv. Do doja që roli i ambasadorit të ishte më i madh. Do kuroj marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Zvicrës”, shprehej ai në atë kohë.

Por si duket ka vendosur të mos e vijojë karrierën diplomatike.

Shtrëngimi i duarve nuk kaloi pa u vënë re. Më 19 dhjetor, presidentët turk dhe iranian përshëndetën ngrohtësisht njëri-tjetrin në një samit në Kajro, vetëm dhjetë ditë pas arratisjes për në Moskë të Bashar al-Assad.

Duke mbështetur rebelët që lejuan rënien e presidentit sirian, Recep Tayyip Erdogan, po vendoset tani si lojtari kryesor në formësimin e së ardhmes së fqinjit të tij. 

Përballë kësaj gjendjeje, një vend tjetër fqinj po përgatitet. Sapo ra regjimi i Assadit, Izraeli pushtoi zonën tampon të çmilitarizuar të Golanit, madje duke kryer një inkursion në territorin sirian dhe filloi qindra sulme kundër infrastrukturës ushtarake të vendit.

Objektivi i deklaruar ishte parandalimi që pajisjet e rënda dhe armët kimike të bien në duart e “terroristëve”.

Pasi udhëhoqi ofensivën rebele, lëvizja islamiste Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) doli nga ndarjet e njëpasnjëshme me grupin e Shtetit Islamik (IS) më pas me al-Qaedan, dhe ka shprehur solidaritet me Hamasin në të kaluarën. “Në këtë periudhë të ndjeshme, kur ekziston mundësia e arritjes së paqes dhe stabilitetit që populli sirian ka dëshiruar prej shumë vitesh, Izraeli po demonstron edhe një herë mentalitetin e tij okupator”, tha më pas Ministria e Punëve të Jashtme turke një njoftim për shtyp.

Pika tensioni mes peshave të rënda turke dhe izraelite

Pushteti në Ankara dëshiron të sigurojë që përvoja siriane të jetë një sukses, në aspektin e stabilitetit dhe integrimit rajonal, si dhe si një mjet ndikimi.

“Nëse Izraeli fillon ta shohë strukturën e fuqisë në Siri si një kërcënim për interesat e tij, kjo mund të krijojë një pikë të madhe dallimi me Turqinë”, sugjeron Sinan Ülgen, një studiues në Carnegie Endowment for International Peace.

Sipas shumë vëzhguesve, dhe pavarësisht kërcënimeve, Izraeli do të kishte preferuar një Bashar al-Assad të dobësuar në kufirin e tij, i cili ka mbetur i qetë që nga marrëveshja e shkëputjes së Golanit të nënshkruar në 1974 me babanë e tij.

Kreu i HTS-së, Abou Mohammad al-Jolani, dukej se i dha garanci shtetit hebre për të shuar çdo pretekst.

Ndërsa i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të “veprojë urgjentisht” për të garantuar sovranitetin e Sirisë, ai tha se “përparësitë tona tani janë të përmbushim nevojat thelbësore të popullsisë dhe të punojmë për të arritur një të ardhme më të sigurt dhe të drejtë”.

I djegur nga vlerësimi i gabuar që pati për Hamasin përpara 7 tetorit, Tel Avivi megjithatë nuk duket se dëshiron të tërhiqet, veçanërisht pasi një zgjerim i kontrollit të tij mbi Golan do t’i lejonte kryeministrit Benjamin Netanyahu të kënaqte partnerët e tij të ekstremit të djathtë, shtylla thelbësore e mbajtjes së tij pushtet.

“Për Izraelin, të pasurit e një entiteti kurd më autonom, i cili potencialisht mund të kundërbalancojë fraksionet arabe në Siri, do të ishte gjithashtu i dobishëm”, thotë Sinan Ülgen, ndërsa kreu i diplomacisë izraelite, Gideon Saar, kishte deklaruar më parë se shteti hebraik duhet të konsideronte kurdët, të shtypur nga Irani dhe Turqia, si një “aleat natyror”.

Nga ana e saj, Ankaraja synon të zvogëlojë ndikimin e forcave kurde në Sirinë verilindore në mënyrë që të krijojë një zonë tampon në kufirin e saj dhe të eliminojë një kërcënim që e konsideron ekzistencial.

Kështu, fraksionet pro-turke morën Tell Rifaat, pastaj Manbij përpara përfundimit të një armëpushimi të brishtë nën kujdesin e Shteteve të Bashkuara, aleatë të Forcave Demokratike Siriane (SDF, me shumicë kurde), për të shmangur kapjen e Kobanî.

Ndërsa Uashingtoni po negocion me Ankaranë për të ruajtur të paktën luftën kundër ISIS-it, në të cilën morën pjesë partnerët e tij vendas, duket se për momentin nuk ka gjasa që Izraeli të marrë rrezikun e përfshirjes direkte në Siri me kurdët kundër Turqisë.

Sidomos pasi çështja siriane tani përbën një levë të re ndikimi në rivalitetin rajonal midis Ankarasë dhe Tel Avivit.

Përballë operacioneve izraelite në Siri, të dënuara veçanërisht nga OKB-ja, presidenti turk bëri thirrje më 19 dhjetor për një embargo armësh kundër shtetit hebre, ndërprerjen e marrëdhënieve tregtare me të dhe izolimin e tij ndërkombëtar.

A nuk kishte deklaruar tashmë presidenti turk verën e kaluar se mund të hynte në Izrael siç bëri në Libi dhe Nagorno-Karabakh, duke sugjeruar një ndërhyrje hipotetike ushtarake në mbështetje të Hamasit në Gaza?

Duke u paraqitur si mbrojtës i çështjes palestineze dhe mbrojtës i komunitetit sunit, Recep Tayyip Erdogan, ka denoncuar rregullisht një “gjenocid” në enklavë, ku Ankaraja kishte kërkuar në gusht t’i bashkohet Afrikës së Jugut në ankesën e saj kundër Tel Avivit në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë.

Pavarësisht pozicionit të saj të qartë, Turqia megjithatë është përfshirë javët e fundit në negociatat për një armëpushim, ndërsa liderët e lëvizje palestineze kanë gjetur strehë atje pas njoftimit të Katarit për pezullimin e ndërmjetësimit (rifilluar së fundmi).

Një rol që presidenti turk e kishte shpresuar për një kohë dhe që i jep synimeve të tij neo-osmane një shtrirje krejtësisht tjetër.

Drejt një status quo-je në fushën siriane?

Për të shmangur rrezikimin e fitoreve, a mundet që Ankaraja të pranojë interesat izraelite në zonën e saj të ndikimit sirian?

“Një konfrontim i drejtpërdrejtë duket i pamundur në afat të shkurtër, duke ditur se të dy shtetet kanë prioritete të tjera: Turqia fokusohet në grupet kurde dhe Izraeli në Iran”, argumenton Nebahat Tanr?verdi Ya?ar, analist politik.

Për të, Siria do të mbetet një zonë konkurrence dhe jo konflikti mes dy peshave të rënda të rajonit. “Turqia nuk po kërkon të provokojë një përshkallëzim rajonal”, tha Sinan Ülgen.

Ndryshe nga ajo që bëri Irani me përfaqësuesit e tij, Ankaraja do të përdorë ndikimin e saj mbi filialet e saj për t’i integruar ato në strukturat siriane dhe jo për të sfiduar sigurinë e fqinjëve të Damaskut. Ekzistojnë gjithashtu pika konvergjence midis dy aktorëve.

“Fakti që ndikimi i Iranit dhe Rusisë është zvogëluar në Siri është një zhvillim që si Turqia ashtu edhe Izraeli e kanë mirëpritur”, nënvizon Sinan Ülgen.

Për të konsoliduar këtë avantazh strategjik dhe gjeopolitik, ekziston nevoja për stabilitet politik në Siri, i cili është i dëshirueshëm për të dy aktorët.

Para rënies së regjimit, disa media iraniane madje kishin gjykuar se ofensiva rebele kundër Damaskut ishte pjesë e një plani amerikano-izraelit në të cilin Turqia luajti një rol kryesor.

“Një vakum pushteti mund të përkeqësojë paqëndrueshmërinë në Siri, duke i lejuar grupet ekstremiste si ISIS ose degët e al-Qaedas të vendosen në kufirin e Turqisë dhe Izraelit”, paralajmëron Nebahat Tanr?verdi Ya?ar.

Një skenar që do të sillte rreziqe të mëdha sigurie për të dy vendet.

Faktorët e jashtëm mund të funksionojnë gjithashtu në favor të një status quo-je, nëse jo një marrëveshje.

Shtetet e Bashkuara, nga ana e tyre, mund të shërbejnë për të frenuar ambiciet territoriale izraelite në Golan nëse ato konfirmohen, ndërsa shteti hebre deri më tani ka pretenduar se pushtimi i zonës ishte i përkohshëm.

Mbetet për t’u parë nëse administrata e Donald Trump, e cila mund të vendosë të largojë rreth 2000 trupat amerikane të pranishme aktualisht në Siri, do të dëshirojë të përfshihet mjaftueshëm për të shmangur një përplasje midis aleatit të saj kryesor në rajon dhe një partneri të NATO-s.

Kantautori Pirro Çako rrëfeu ekskluzivisht për Top Channel bashkëpunimin me Parashqevi Simakun në vitin 1988 për këngën “E duam lumturinë”.

Pas suksesit të arritur në atë vit, ai u shpreh se sërish ka tentuar ta kontaktojë këngëtaren, por pa sukses.

Tashmë që ajo është gjetur, Çako kërkoi publikisht një bashkëpunim me artisten disa dekada më pas.

“Jam përpjekur gjithmonë ta kontaktoj Parashqevinë. I kam shkruar, kam kërkuar. Kisha dëshirë të rrija me të, të diskutonim, që pas shumë vitesh të kujtonim të kaluarën. Por nuk e pata këtë mundësi sepse nuk m’u përgjigj asnjëherë. U gëzova shumë që ajo u rishfaq dhe shpresoj që tani gjërat të shkojnë mirë për të. Do të ishte një gjë shumë e bukur që Parashqevia të bënte një performancë, të bënim diçka bashkë nëse ajo do të vendosë vetë”, u shpreh ai.

Ikona e muzikës, Parashqevi Simaku e cila u kthye në qendër të vëmendjes, ajo vijon dhe qëndron pranë biznesmenit Elton Ilirjani.

Pas gjetjes së këngëtares në New York dhe më pas bashkëpunimit të saj me Ilirjanin, artistja u vendos në një dhomë hoteli në Manhattan.

Tashmë, situata e saj duket se po lehtësohet edhe më shumë. Elton Ilirjani ka ndarë një përditësim për këngëtaren në rrjetet e tij sociale ku shkruan se falë ndihmës së një biznesmeni, Simaku do të qëndrojë në një apartament.

“Duke filluar nga data 1 janar 2025, biznesmeni i parë shqiptar është ofruar t’i paguajë qiranë mujore të apartamentit në Manhatan Parashqevi Simakut”. Ilirjani nuk e ka zbuluar emrin e personit që ka marrë përsipër këtë angazhim.

Njoftimi i Elton Ilirjanit

Majkëll Shumaker do të bëhet gjysh. Ish-piloti legjendar i Formula 1 ka marrë këtë lajm, pasi vajza e tij është shtatzënë.

Gina Shumaker u martua tre muaj më parë. Për vajzën që ajo pret shkroi në rrjetet sociale: “Me padurim presim të voglën tonë”.

Në shtator Majkëll Shumaker u përfol se ishte po ashtu i pranishëm në dasmën e vajzës së tij. Dhe pse asgjë nuk u konfirmua sepse mungonte prezenca e mediave.

Ish-presidenti amerikan Bill Clinton është shtruar në një spital të Uashingtonit, pasi ka shfaqur ethe.

Clinton 78 vjeç, është shtruar në Spitalin Universitar MedStar Georgetoën për analiza dhe vëzhgim, raportojnë mediat e huaja.

Angel Urena, zëvendës shefi i kabinetit të presidentit të 42-të të SHBA-ve, tha për mediat amerikane se Clinton është “në gjendje të mirë shpirtërore dhe mirënjohës për kujdesin që po merr në spital”.

Një tjetër burim i afërt me Clinton tha se situata nuk është “urgjente”.

“Ish-presidenti do të bëhet mirë”, shtoi burimi.

Në vitet që kur Clinton ka lënë Shtëpinë e Bardhë, ai ka pasur disa probleme shëndetësore.

Në vitin 2004, iu nënshtrua një operacioni në zemër pasi përjetoi dhimbje të vazhdueshme në gjoks dhe vështirësi në frymëmarrje. Clinton u kthye në spital për një operacion në mushkëri në vitin 2005, dhe në vitin 2010 iu vendosën dy stenta në një arterie koronare.

Në vitin 2021, ish-presidenti u shtrua në spital për gjashtë ditë në Kaliforni, ndërsa po trajtohej për një infeksion që nuk lidhej me COVID-19, në kohën kur pandemia ishte ende në kulmin e saj.

Një ngjarje e paprecedentë është regjistruar mbrëmjen e sotme në Liqenin e Thatë në kryeqytet. Për rreth 40 minuta rruga e Liqenit ka qenë e bllokuar pasi aktorja Egla e Ceno kishte bllokuar qarkullimin sepse një vajzë i kishte thënë “meriton një dru”.

Pavarësisht këmbëguljes dhe lutjeve të qytetarëve të rastit të cilët e kishin të domosdoshme të lëviznin, teksa reshjet e shiut binin papushim, Ceno nuk hapte rrugën duke kërkuar sensibilizim të qytetarëve me të, shkruan Ditarmedia.

Sipas informacioneve, Ceno u konfliktua me vajzën tjetër aty për aty, se kujt i takonte të hapte rrugën e para. Ky konflikt mesa duket, ka përfunduar me kërcënime. Ndërkaq, Ceno ka kryer kallëzim për kanosje.

SHIKO VIDEON KËTU

Në një intervistë për gazetaren e Top Channel Sara Hila, avokati Spartak Ngjela, rrëfen Parashqevi Simakun para dhe pas viteve ’90, e cila është kthyer në vëmendjen e publikut së fundmi pas ‘rigjetjes’ në Nju Jork.

Gjatë intervistës së tij, Ngjela shprehet se ajo u shkatërrua nga xhelozia e partnerit të saj, teksa ndalet dhe te bukuria që kishte Parashqevi Simaku.

Si e keni njohur Parashqevi Simakun dhe si e keni parë ju atë në vitet ’80? Ju atëherë keni qenë një i burgosur politik, por çfarë përfaqësonte Parashqevi Simaku?

Ngjela: Ajo ishte një këngëtare e madhe që kur doli. Qëkur doli krijoi afekt, një këngëtare me vlerë. Ajo ka një repertor muzikor shumë të bukur. Por vjen një moment i caktuar që kërkon më shumë. Ajo donte të ikte nga një mikrobot në një makrobot. Prandaj iku në Amerikë me mendimin që do e fitonte famën e vetë në një makrosistem që ishte Hollywood-i. Këtu jemi brenda psiqikës normale të një njeriu të talentuar, aq më tepër këngëtare. Por atje i ndodhën këto që dihet, ose të paktën këto që kemi parë. Por unë kam përshtypjen që fama dhe bukuria e saj, çdo burrë do ta shtetëzonte, nëse nuk do të ishte tolerant, në kuptim të qytetërimit të lartë. Këto kur kanë ndodhur, në raste të rralla dhe në fisnikërinë e lartë që ishte shumë e kulturuar dhe e njihte mirë fenomenin e dashurisë, vetë jetës së fisnikërisë në kuptimin e mirëqenës, imagjino ç’mund të ndodhë në qytetërimin tonë që vjen nga varfëria në pasuri. Këngëtarja vjen nga një e varfër dhe bëhet e pasur. Por a do ta lejojnë? Por një këngëtare e bukur, që ka zë të shkëlqyer dhe talent? A do të ketë rreziqe? Po, ka rreziqe. Nga kush? Nga burri i saj. E gjithë tragjedia nga i shoqi i erdhi, pavarësisht se u ndanë, nuk ka rëndësi. Këtë e gjetën duke lypur.

Do të doja të ndaleshim dhe njëherë te vitet ’80, kur ajo ishte në kulmin e karrierës së saj? A kishte ajo diçka ndryshe nga arti i atëhershëm i socializmit?

Ngjela: Po, kishte afektin emocional në skenë, e kishte ndryshe nga koha. Por koha e lejoi, se kjo ishte e mençur dhe i vërtiti këta aktorët e mëdhenj që drejtonin Shqipërinë. I vërtiti. Me çfarë? Edhe me talentin, edhe me bukurinë e saj, sa sot gënjejnë, shpifin. Jo e dashuronin, jo e merrnin, siç e kanë shqiptarët. Kjo diti të manovronte, pastaj nuk kishte shumë kohë të gjatë me komunistët, sepse ra komunizmi dhe ajo iku. Po të kishte qëndruar këtu do të ishte më mirë. Ajo iku në SHBA dhe pastaj e dini si i ndodhën ato gjërat, deri sa e gjetën duke lypur, të paktën siç thonë. Në fillim nuk fola, sepse pa e ditur çfarë ndodhi nuk mund të krijoj fantazi. Por tani që po dalin faktet, këto po përmendim. Po përse po i përmendim? Sepse ka një specifik të veçantë një person publik, sidomos një grua e bukur. Kur një grua e bukur e talentuar si këngëtare që del në skenë dhe ka pushtuar ekranet, krijon personalitetin e saj shumëdimensional në një shoqëri. Çdo të thotë shumëdimensional? Po të donte të hidhte kandidaturën për deputete dilte. Po të donte të krijonte një diçka tjetër që i duhej miratimi i shoqërisë e bënte.

Aq shumë publiku e donte?

Ngjela: Aq shumë publiku e donte. Por nuk është rast unik në botë. Kudo ndodhin këto. Kjo ndodhi në Shqipëri sepse ishte këngëtare shqiptare.

Ndërkohë empatia e publikut sot, empatia e shoqërisë sot sipas jush është një nostalgji për shkëlqimin e saj atë kohë, apo është më shumë një kuriozitet për dramën personale që ajo po përjeton sot?

Ngjela: Jo, këtu është drama që e ka kthyer në një film, ose në një dramë teatrale. Është një figurë publike që ka kaluar një tragjedi, ose një dramë. Njerëzit e lidhin dramën dhe figurën e bukur. Pyetja bëhet, po të ishte e shëmtuar, a do të kishte këtë afekt? Jo. Prapë do kishte sepse nuk mund të jesh këngëtare e njohur pa pasur zë të bukur dhe talent. Ajo do kishte vetëm talentin muzikor dhe aktorial, por nuk do ishte e bukur. Por duhet të kemi parasysh një gjë, jeta jonë është një fenomen estetik. Është e provuar nga estetët e mëdhenj të filozofisë aktuale. Është një fenomen estetik jeta. Fenomen estetik është që të gjithë të pririen drejt së bukurës dhe koncepti i të bukurës nuk ka ardhur nga natyra, ka ardhur nga gruaja. Bukuria e gruas ka krijuar këtë koncept të bukur, i cili vjen duke analizuar natyrën.

Si e shpjegoni ju ndjeshmërinë dhe debatin në të cilin është përfshirë shoqëria shqiptare për Parashqevinë?

Ngjela: Nuk është negativ. Nuk kanë folur keq. Ka disa që duhet të kenë një konflikt të brendshëm me të, kushedi se pse, që kanë folur dhe kanë krijuar edhe fenomene erotike, që s’ka ç’i duhet njerëzve me jetën personale të një individi. Kjo tregon që s’ka qytetërim. Askush nuk di nëse është e vërtet ose nuk është e vërtet. Janë fjalë që sot në Shqipëri qarkullojnë gjithmonë për vajzën e bukur, ose gruan e bukur, e cila ka dhe impakt të madh shoqëror. Këto janë fjalët që i mban psikologjia popullore që ende në Shqipëri është jashtë qytetërimit të lartë.

Është rasti i një ikone të muzikës shqiptare që qëndron në rrugët e Nju Jorkut. Gjithë këtë rrugëtimin nga shkëlqimi te rënia e saj dhe ndjeshmërinë e publikut ju si e shihni.

Ngjela: Largimi nga atdheu. Nuk iket nga qendra e gravitetit. Këtu je në qendrën e gravitetit. Atje je satelit. S’është qendra jote e gravitetit ajo. Prandaj ka dështuar. Për një artiste të madhe karakteri ndërkombëtar i famës është diçka e madhe. Nuk mund të zgjatem më shumë këtu se do biem në analizën erotike të psikanalizës moderne, të cilës nuk u pëlqen njerëzve. Por kjo ndodh që ajo dashurohet nga të tërë, por askush nuk e di pse. Një aktore, ose një këngëtare e bukur, me zë të bukur, me gjeste aktoriale të mëdha dhe më këngë të bukur, askush nuk di ta cilësojë nëse është bukuria e këngës apo bukuria e gruas ajo që është kryesorja. Jo, konvergojnë të gjitha ato që thamë në një pikë. Ajo krijon simpati dhe famë kombëtare ose ndërkombëtare. Konvergojnë në një pikë, nuk ngelen të shpërndara. Kjo është psiqika jonë për të bukurën. Për ta marrë më saktë. Një portret ose një pikturë e një vajze të bukur, vjen e krijon bukuri në të gjitha aspektet, krijon unitet në të gjitha aspektet, te balli, te sytë, te mjekra, te mollëzat, te flokët etj. por nuk janë të sakta. Aftësia jonë estetike, do me thënë e njeriut, te gjitha këto i konvergon në një pikë dhe i thotë i ose e bukur. Por ajo esencialisht të jep efekt shpirtëror.

Për ju, drama e Parashqevi Simakut u shkaktua nga emigrimi dhe njëkohësisht dhe nga familja kur ju folët për bashkëshortin?

Ngjela: Nuk e di si është e vërteta, por si ngjarje që e kam unë nga profesioni, është xhelozia e burrit në mes. Nuk e dimë si është e vërteta, por po ta marrim si një rast abstrakt, jo konkret, ai shkrimtari që do ta shkruajë do të thotë që gjithçka erdhi nga xhelozia e burrit. Janë tre bukuri të mëdha. Bukuria e zërit, bukuria e muzikës dhe bukuria e këngëtares që krijojnë afektin e sallës, ose të një shoqërie të tërë që e sheh në televizion. Po burri? Nuk e pranon. Në 90% të rasteve nuk e pranon, por në 90% e duron, kurse në 10% të rasteve nuk e durojnë dhe kalojnë në dhunë dhe në krim.

Si e shikoni ju të gjithë mënyrën se si ajo është trajtuar në rrjetet sociale dhe a mendoni se ka një detyrim shoqëria dhe shteti për rehabilitimin e saj?

Ngjela: Ata që kam parë unë, ata që janë xhelozë ndaj saj, ndoshta dhe që e kanë njohur nga afër, por kanë impaktin e xhelozisë, ata e kritikojnë. Por me aq sa kam kuptuar unë është mllef, nuk është realitet. Psikologjia popullore në Shqipëri ka qenë që një vajzë e bukur që vishet në mënyrë sensuale, e pashme dhe seksi, thonë me vete kjo është k*rvë. Kjo është injorancë. Kjo mund të jetë një moment tragjik i një këngëtare të madhe siç është Simaku, prandaj është bërë fenomen shoqëror. Psikika jonë, çdo ngjarje që i ndodh një figure publike që njihet, fillon të thuhet e stërthuhet si një film. Secili e ndërton sikur ka parë një film, ose një dramë në teatër. Kjo është natyra mediokër e estetikës popullore. Nuk është ajo e estetikës së lartë. Por kjo ekziston. Pastaj e hiperbolizon, sepse sa më shumë e ngre… Ngrihet në dy drejtime, pozitiv ose negativ. Ai nuk e ka fare me këngëtaren, ai që e thotë nuk ka lidhje me këngëtaren, ka lidhje me konfliktet e tij të brendshme. Kjo krijon atë pakënaqësinë shoqërore për figurën e një personaliteti. Por për këtë nuk kanë thënë gjëra negative, të paktën unë nuk kam parë.

Gazetari Eni Ferhati tha në një intervistë në një emision televiziv se pritet që në Janar do të kemi zhvillime të reja në drejtësi.

Ai tha se pasi të vijnë infromacionet e reja lidhur me dosjen e Sky ECC, mund të kemi dosje të reja penale, ndërsa shtoi se tashmë janë marrë nën hetim nga SPAK ngjarje shumë të rënda.

“Ajo që më ka bërë përshtypje është dosja e fundit, ajo e organizatës kriminale të Suel Çelës, sa i takon mënyrës se si kjo organizatë e ushtronte influencën e saj në territor edhe sa i takon komunikime që më pas janë zbardhur nga njerëz të drejtësisë.

Ajo që mua më pëlqen në strategjinë e prokurorisë së Posaçme, janë hetimet që SPAK po u bën tenderave publik.

Abuzimi më i madh me fondet e taksapaguesve shqiptarë janë te tenderat dhe prokuroria e Posaçme një punë të mirë po e ushtron pikërisht te ankandet publike. Këtu kemi parë çudira nga më të ndryshme se si bëhet kopsitja e letrave për të favorizuar një kompani të caktuar. Kjo ka bërë që institucionet të jenë më të kujdesshme me ushtrimin e detyrave të tyre.

Unë besoj se në janar, me ardhjen e informacioneve të tjera nga Sky, ndërkohë keni edhe Matrix në horizont që nuk dihet nëse do të hetohet njësoj. Do kemi dosje të tjera penale. Ka ngjarje të tjera shumë të rënda të cilat janë marr tashmë nga SPAK, siç është edhe masakra e fundit e Dobraçit për të cilën janë lëshuar edhe disa masa sigurie”,-tha Ferhati.

Tradita e Top Channel vazhdon… dhe këtë vit me një surprizë të madhe për të gjithë shqiptarët.

Këngëtarja e madhe shqiptare, Parashqevi Simaku i rikthehet muzikës disa dekada më pas pikërisht në ekranin më të madh shqiptar, Top Channel.

“E duam lumturinë” kjo është kënga e përzgjedhur për 2024 nga Top Media.

Kënga nis me këngëtaren Parashqevi Simaku dhe më pas vijon me personazhet më të dashur të ekranit, që i shikojmë çdo ditë përmes projekteve.

Në këtë këngë ku në thelb janë fëmijët dhe lumturia, vogëlushët nuk munguan, ku kori i tyre me zërin e brishtë i dha ngjyra të tjera kësaj tradite.