Në Forumin e parë të Investimeve BE-Ballkani Perëndimor janë shpalosur disa projekte, të cilat me garancinë e Bashkimit Europian mund të implementohen nga disa biznese, në Ballkanin Perëndimor, duke i sjellë këtij rajoni 4 miliardë euro.
Dy janë investimet e drejtëpërdrejta që pritet të ndodhin në Shqipëri. Ato fokusohen në fushën e Energjisë së Rinovueshme dhe Industrisë së qëndrueshme.
1. CWP Europe – Ferma diellore dhe sistem magazinimi baterish në Mal të Zi dhe ferma ere në Shqipëri
Ndërtim i një ferme ere prej 600 MË në Shqipëri dhe një ferme diellore + sistem magazinimi baterish prej 400 MË në Mal të Zi.
Do të kontribuojë në sigurinë energjetike, përdorimin e kabllit HVDC nënujë që lidh me Italinë, reduktimin e emetimeve të CO₂ me rreth 800 mijë tonë në vit, dhe krijimin e mijëra vendeve pune jeshile.
2. Titan Cement Group – Zgjidhje Waste to Heat” në Shqipëri
Investim prej 53 milionë eurosh për projekte që shndërrojnë mbeturinat industriale dhe komunale në biokarburant/refuse-derived fuel dhe nxehtësi.
Synon shkurtime të mëdha të emetimeve të CO₂, zvogëlimin e përdorimit të lëndëve djegëse fosile, dhe promovimin e ekonomisë cirkulare.
Trajneri i Kombëtares shqiptare, Silvinjo, është shfaqur sot para mediave për të prezantuar të rejat e fundit nga kampi kuqezi para ndeshjes miqësore ndaj Jordanisë. Ai ka folur për sfidën ndaj Serbisë, por edhe për përballjen me Jordaninë dhe ndryshimet që priten në ekip për këtë duel.
“Ndryshime? Nesër do të bëjmë pak nga gjithçka. Nuk është e thjeshtë. Nuk besoj te miqësoret, luajnë të gjithë për të fituar dhe nuk besoj se duhen futur 11 lojtarë që nuk kanë qenë kurrë bashkë. Sepse pastaj paraqitja nuk është, është e vështirë që të vlerësosh lojtarët. Por punojmë që sot, nesër e caktojmë 11-shen. Megjithatë nesër mund të shkojnë në fushë të gjithë, duhet ekuilibruar një skuadër që bën mirë, dhe vlerësojmë lojtarët që janë me ne. Ka lojtarë që kanë shumë muaj këtu dhe nuk kanë luajtur titullarë, ne vlerësojmë të gjitha, nxemjen, ushtrimet, padyshim më e rëndësishme është ndeshja. Cake dhe Gripshi janë lojtarë me personalitet. Tani nuk e di ende, nesër do të jetë një miks i gjithçkaje.
Kthimi pas ndeshjes ishte i vështirë, erdhëm në 4, kishte shumë njerëz në aeroport, e dija që nuk ishte ndeshje normale, e bukur. Lojtarët ishin të aftë, ndihmoi eksperienca e Europianit të menaxhonim ndeshjen ndaj Serbisë. Llogaritë tona janë ndeshjet tona, kemi dy ndeshje të rëndësishme në nëntor. Të lumtur po. Për herë të parë Shqipëria shkon të luajë dy ndeshjet e fundit me shanse që të luajë në play-off, është e bukur. Ndeshja e radhës është shumë e rëndësishme, llogaritë janë për ndeshjet tona.
Sa e ndjeni veten shqiptar dhe a keni mesazh për tifozët? Pas kualifikimit në Europian, ndihesha 7. Pas kësaj fitore, ndihem 8 e gjysmë, gati 9. Në të dyja ndeshjet kemi bërë mirë, në fushë luhet futboll. Ndihem 8 e gjysmë shqiptar. Jam relativisht inteligjent. E kuptoj rëndësinë e ndeshjes, për tifozët dhe për të gjithë. Mesazh për 24 lojtarët, që mund të jetë secili në fushë apo pankinë. Unë nuk besoj në miqësore, mendoj për hapin tjetër që është i rëndësishëm dhe vjen në nëntor. Përsa i përket tifozëve, ta mbështesin Kombëtaren sepse lufton me zemër, gjak dhe shpirt. Mund të humbasësh, por asnjëherë nuk i ka munguar gjaku, shpirti dhe zemra. E dimë që nuk ka rrugë tjetër, përveçse të ecim përpara. Kërkojmë suportin e tifozëve.
Urimi më i bukur? Shumë komplimente dhe urime. Të gjitha të rëndësishme. Por 10 ditë më parë kam pasur bisedë telefonike me video, ishin bashkë edhe stafi afër me Roberto Mançinin. Pas ndeshjes me Serbinë më ka shkruar bravo Silvio ke bërë shumë mirë, por sigurisht të gjitha mesazhet janë të rëndësishme.
Play-off? Duhet të jem i sinqertë, nuk kam parë asnjë kundërshtar që na shfaqet përpara për play-off. E njoh veten shumë mirë, koka është kthyer te kjo gjë e rëndësishme në nëntor. Kemi ndeshje në nëntor, i kam thënë djemve që nga e nesërmja nuk e shoh si miqësore, por si mundësi. Ekipi Kombëtar është këtu dhe koka është te hapi i radhës në kualifikueset e nëntorit. Jo, nuk kam parë asgjë për më para.
Kërkohej largimi dhe tani jo? Unë kam pasur një jetë futbollisti 15-vjeçare. Si trajner për 5-6 vite. Ne jemi përgatitur, unë e thashë shembullin e Rei Manajt, e njoh që nga 2014. E kam njohur te Interi, është golashënuesi më i mirë i Kombëtares tonë tani, i cili ka respektin e të gjithëve dhe një ditë nuk shënon. Pra nuk shërben. Shënon, pra shërben. Por ne jemi mësuar me këtë vlerësim, është jeta, nuk ndryshon. Jam mësuar, si lojtar vlen apo nuk vlen, edhe si trajner vlen dhe nuk vlen. Unë e kam thënë që mendoj vetë për të ardhmen. Nuk kam asnjë problem. Nuk flitet për këto gjëra, kemi shumë gjëra të rëndësishme, duhet të jemi inteligjentë. Flasim për ndeshjen ndaj Letonisë që ishte shumë e rëndësishme, pastaj Serbia, pastaj kemi të rëndësishme në nëntor. Nuk flasim për këtë, nuk ka asnjë problem”, tha Silvinjo para mediave.
Në veri të Magdeburgut, në Saksoni-Anhalt, Bundeswehr fsheh një nga “gurët e çmuar” më të vlefshëm të saj: një qytet të tërë të rremë, një kamp gjigant stërvitor ushtarak që vetë ushtria gjermane e përshkruan si “më modernin në Evropë”. Quhet Stullenstadt, dhe sipas një hetimi të detajuar të Der Spiegel, ky projekt kontribuoi në ringjalljen e ambicieve të Vladimir Putinit në mesin e viteve 2000 dhe në nxitjen e një bashkëpunimi ushtarak midis Berlinit dhe Moskës, i cili u ndërpre vetëm në vitin 2014.
Në atë periudhë kishin lindur kontrata miliardëshe, bashkëpunime të ngushta mes drejtuesve të forcave të armatosura të të dy vendeve, madje ishte planifikuar edhe një stërvitje e përbashkët ruso-gjermane në Shën Petersburg. Fantazma e Rapallos, e paktit Hitler-Stalin, të cilën shumë nga ata që ishin në dijeni të fakteve e përmendnin në ato vite të çmendura, u zhduk vetëm kur Putini përpiu një copë të Ukrainës – Krimenë – dhe mbushi një tjetër – Donbasin – me “njerëzit e tij të gjelbër”, milicitë e tij vdekjeprurëse.
Gjithçka nis në vitin 2008, një vit vendimtar për Rusinë dhe Evropën. Në samitin e NATO-s në Bukuresht, kancelarja gjermane Angela Merkel kundërshton me vendosmëri propozimin e presidentit amerikan George W. Bush për t’i lejuar Ukrainës dhe Gjeorgjisë hyrjen në Aleancën Atlantike. Përgjigjja e Vladimir Putinit nuk vonon dhe është një shuplakë për Merkelin, e cila mendonte se e kishte qetësuar me “jo-në” e saj ndaj propozimit të Bushit. Pak më vonë, trupat ruse pushtojnë Gjeorgjinë.
Por sipas Der Spiegel, ka edhe më shumë: gjatë ofensivës në Osetinë e Jugut dhe Abkhazinë, Putini kupton se ushtria e tij është në një gjendje të mjerueshme. Pikërisht atëherë, Kremlini nis të ushtrojë presion për një bashkëpunim ushtarak me Gjermaninë. Dhe njerëzit e Merkelit dhe ish-kancelarit Gerhard Schröder e pranojnë këtë me entuziazëm.
Synimet imperialiste të Putinit ishin tashmë krejtësisht të qarta në atë moment. Megjithatë, Berlini angazhohet të ndërtojë plot tetë qendra stërvitjeje si Stullenstadt në Rusi. Një kontratë me vlerë një miliard euro, e besuar gjigantit të industrisë së armëve Rheinmetall. Angazhimi i Gjermanisë ishte që qytetet e rreme për qëllime ushtarake të përfundonin deri në vitin 2020. Që nga ajo kohë nis një shkëmbim intensiv vizitash, nënshkrimesh kontratash dhe planesh për të ndërlidhur sistemet e komandës ushtarake të dy vendeve – diçka që zakonisht ndodh vetëm mes partnerëve të NATO-s. Në Strausberg, për shembull, ku “Kommando Heer” përfshin oficerë francezë, amerikanë dhe britanikë, ishte parashikuar që t’i shtohej edhe një oficer rus.
Në këtë pikë bëhet e qartë se gjermanët e kishin të vështirë të përvetësonin mësimin e pakteve famëkeqe si Rapallo apo Molotov-Ribbentrop, të aleancave politike e ushtarake me Moskën. Kulmi i kësaj aleance të re me Rusinë është planifikimi i një stërvitjeje të përbashkët ushtarake ruso-gjermane, të quajtur “Kamenka”, në Shën Petersburg, mes korrikut dhe gushtit të 2013. Aleatët e NATO-s në krahun lindor informohen – dhe reagimi i tyre është i pabesueshëm dhe i furishëm. Baltikët, finlandezët dhe polakët, ende me kujtimet e dhimbshme nga përvojat e tyre me Bashkimin Sovjetik të Stalinit dhe Gjermaninë naziste, nuk u besojnë veshëve. Gjermanët vazhduan përpara dhe tërhiqen vetëm kur agjencia Ria Novosti bën publike stërvitjen e ardhshme, në fillim të vitit 2013. Por Berlini nuk e anullon stërvitjen: thjesht e shtyn për në vitin 2014 – vitin kur Rusia anekson Krimenë dhe fillon pushtimin e Donbasit me milicitë e saj. Pikërisht në atë vit, shefi i shtabit të ushtrisë ruse Valery Gerasimov – strategu i pushtimit të Ukrainës – mban në Akademinë Ushtarake fjalimin famëkeq ku shpjegon se lufta ka ndryshuar: “Nuk ka më nevojë të shpallet,” – thotë ai – “sepse të njëjtat objektiva mund të arrihen përmes një fushate të gjerë dezinformimi dhe masash politike, ekonomike, humanitare dhe të tjera joushtarake.”
Kur Putini pushton Krimenë, Gjermania më në fund tërhiqet dhe ndërpret kontratat, bashkëpunimet dhe planet ushtarake të përbashkëta me Moskën. Por, sipas Der Spiegel, zyrtarë ende ndiejnë një dridhje që u përshkon shpinën kur mendojnë për vitin 2014. Ata torturohen nga mendimi se nëse Gjermania do të kishte filluar stërvitjen e ushtarëve dhe oficerëve rusë në ato vite, do të kishte qenë indirekt bashkëpunëtore në pushtimin e Ukrainës në vitin 2022./La Repubblica
Nëse ka një destinacion që definitivisht nuk do të jetë në listën e dëshirave të askujt në të ardhmen e afërt, ai është një qytet minierash i ngjashëm me një lagje të varfër në Amerikën e Jugut.
La Rinconada në Peru është famëkeqe për shkallën e lartë të krimit, duke përfshirë vrasjen dhe trafikimin, si dhe për varfërinë shkatërruese dhe ndotjen vdekjeprurëse.
Është gjithashtu jashtëzakonisht e vështirë të marrësh frymë atje për shkak të lartësisë prej 5,100 m mbi nivelin e detit. Por, kjo nuk e dekurajoi një udhëtar, i cili ndau përvojat e tij me ndjekësit në rrjete sociale dhe e quajti qytetin gjënë më të afërt me ferrin që ka hasur ndonjëherë.
La Rinconada shpesh quhet ‘qyteti i paligjshëm i Perusë’ dhe ‘Zazza Italiani’ e zbuloi saktësisht arsyen kur me guxim, u nis për në qytetin e minierave të arit në Amerikën e Jugut.
Ai udhëtoi nga qyteti i afërt i Juliacas me minibus për të bërë atë që e quajti “një nga udhëtimet më sfiduese të jetës”. Kur mbërriti, po binte borë dhe ai e përshkroi të ftohtin ekstrem si “shkatërrues”.
Ai pa fëmijë nëpër rrugë dhe më vonë zbuloi se më pak se 30% ndjekin shkollën sepse detyrohen të punojnë që në moshë shumë të vogël. Për shkak të lartësisë mbidetare, ai vizitoi qendrën bazike shëndetësore për të parë nëse mund të marrë ndihmë.
Kjo ka bërë që qyteti të jetë kryeqyteti global i sëmundjes kronike malore (CMS). Të paktën një në katër banorë vlerësohet se vuan nga kjo gjendje. Nëse nuk trajtohet, mund të çojë në dështim të zemrës dhe vdekje.
I veshur me një jelek antiplumb për mbrojtje nga armët, si dhe nga i ftohti, ai guxon të dalë përsëri në rrugë, për të folur me vendasit. Ka pak sistem hidraulik ose kanalizime, por ka shumë tualete publike në rrugë.
Nëpër rrugë ka shishe alkooli e mbeturina. Duke kuptuar se po tërheq vëmendje dhe duke besuar se po e ndjekin, ai kërkon ndihmë në stacionin lokal të policisë. Dy oficerë e shoqërojnë atë në një turne jashtë qendrës kryesore dhe në zonat më të rrezikshme.
Ai zbulon se krimet më të zakonshme në qytet janë grabitjet e armatosura dhe sulmet. Policët thonë se ka një çështje territoriale brenda minierës ku ndodhin përplasje dhe mosmarrëveshje për kontrollin. Një oficer shpjegon se kriminelët paraqiten si minatorë, grabitin këmbësorët dhe vjedhin sende që punëtorët fitojnë në miniera pastaj largohen dhe fshihen diku tjetër.
Ata diskutojnë gjithashtu çështjen e alkoolit dhe thonë se është zakon të pish shumë atje. Çuditërisht, ata pretendojnë se legjenda lokale thotë se nëse gjejnë ar në miniera, duhet ta shpenzojnë për ves pra alkool, duhan, prostitucion.
Kompanitë private të sigurisë janë të autorizuara të mbajnë armë zjarri, por ka edhe kriminelë që mbajnë armë gjithashtu. Ata hasin një tabelë ku shkruhet, “qëlloni për të vrarë, mos u ndalni” dhe Zazza informohet se ka snajperë të vendosur të cilët do t’ju vrasin nëse qëndroni shumë gjatë.
Juristja Eni Çobani ka detajuar historinë e ndërlikuar ligjore të pronës që shkaktoi vrasjen e gjyqtarit të Apelit, Astrit Kalaja, duke shpjeguar zanafillën e konfliktit dhe vargun e vendimeve që çuan në aktin ekstrem.
Gjithë ngjarja tragjike e ekzekutimit të gjyqtarit Astrit Kalaja nga Elvis Shkambi, babai dhe xhaxhai i të cilit janë pronarët e kontestuar, ndodhi për shkak të vendimeve ligjore për pronësinë e një godine në Shkodër.
Në emisionin “E Diela Shqiptare”, Ardit Gjebrea fillimisht i shprehu ngushëllime familjes Kalaja, ndërsa pyeti Eni Çobanin se çfarë e çoi familjen Shkambi deri në këtë akt ekstrem.
Çobani filloi shpjegimin duke treguar zanafillën e problemit: “Ku fillon historia? Me këshillin bashkiak të qytetit Shkodër të vitit 1992 ku i jepen disa ambiente të Shkollës së Ulët të Ndërtimit këtyre qytetarëve të cilët banojnë akoma sot në këtë ndërtim.”
Ajo shtoi se kontrata e qirasë e lidhur atëherë ishte vetëm për “6 muaj deri në 12 muaj” por, “I kemi akoma sot, pas 33 vitesh.”
Në vijim, Çobani detajoi procesin e pronësisë:
Përpjekjet për pronësi (1994-2002): Ajo shpjegoi se në vitin 1994, gjyshi i Elvisit, Binak Shkambi Pjetraj, u njoh pronar me vërtetim të faktit juridik nga Gjykata e Shkodrës. Në vitin 1996, Komisioni i Kthimit të Pronave i njohu familjes 18 mijë e ca metra katrorë (nga 66 mijë që pretendonin). Në vitin 2002, Mark Shkambi (babai i Gjonit) fitoi përfundimisht të drejtën e parablerjes për objektet shtetërore, dhe ky vendim nuk u apelua.
Blerja dhe ekzekutimi: Në vitin 2012, Gjon Shkambi bleu godinën me çmimin “160 milionë të vjetra” nga Ministria e Financave dhe Bashkia Shkodër dhe mori certifikatën ligjore të pronarit, e cila megjithatë “nuk u vu kurrë në ekzekutim”.
Kthesa fatale (2021-2025): Vëmendja u kthye te gjyqtari Astrit Kalaja. Çobani theksoi se në vitin 2021, i ndjeri z. Astrit Kalaja si relator në Gjykatën e Apelit, rrëzoi kërkesën e Pal Shkëmbit (xhaxhait të Gjonit) dhe “nuk ka njohur përfundimisht familjen Shkëmbi” për themelin e pronës.
Kontradiktat me dokumentet: Juristja zbuloi një detaj tronditës: “Dokumentet sot të familjes Shkambi janë djegur! Janë zhdukur! Nuk gjenden!” Ajo shtoi se “Pala e banorëve të godinës” pretendon se dokumentet janë falsifikuar, ndërsa ajo vetë ka kërkuar dokumentacionin në Arkivin Qendror Shqiptar ku “nuk rezulton, nuk njihet emri Binak Shkamb Pjetraj.”
Vendimmarrja e fundit e Astrit Kalasë bëri që çështja të rikthehej sërish për rigjykim në Gjykatën e Shkallës së Parë Shkodër, një situatë që, sipas Çobanit, “çoi në atë humbje logjike të një djali 30-vjeçar sikundër ishte Elvis Shkambi”.
Çobani e përmbylli shpjegimin e saj me një apel ndaj institucioneve: “o Gjon Shkambi është pronar, ose banorët janë të ligjshëm në godinën ku rrinë dhe këtë përfundim do ta japë sërish shteti!”
Ajo ngriti pyetjen e fundit: “Kemi një bashki e cila akoma sot pretendon që ka njerëz në një godinë shtetërore, duhet t’u marrë qira dhe unë nuk e di ata njerëz paguajnë qira apo jo.”
Policia ka ndërmarrë një operacion pasditen e sotme në qytetin e Elbasanit, ku sipas burimeve janë shoqëruar mbi 10 persona të dyshuar për lidhje me botën e krimit, dhe janë sekuestruar disa armë zjarri.
Operacioni është zhvilluar në një prej lokaleve të njohura në aksin rrugor Elbasan-ish-Metalurgjik, në fshatin Katund i Ri.
Një prej personave që është shoqëruar nga policia është dhe biznesmeni Bujar Muça, i cili është pronari i kompanisë “Delta Group”.
Muça është një emër i njohur për publikun, pasi në vitin 2017 ka kandiduar për deputet nën logon e PDIU-së në zgjedhjet e përgjithshme ku fitoi mandatin, për dha dorëheqjen disa muaj pas zgjedhjeve për arsye personale.
Deri më tani autoritetet nuk kanë dhënë detaje rreth personave të shoqëruar apo akuzat që rëndojnë ndaj tyre. Ky aksion i sotëm konsiderohet i rëndësishëm, pasi raportohet se janë shoqëruar persona me rrezikshmëri të lartë.
Elbasani njihet si një prej qyteteve me prezencë kriminale në vendin tonë, pasi atje kanë bazat disa grupe kriminale.
Aleksandar Mitroviç ishte një nga protagonistët e ndeshjes të së shtunës ndaj Shqipërisë dhe në fushën e lojës nuk mundi të bënte asgjë përballë kuqezinjve.
Tashmë kapiteni i Serbisë ka pranuar se humbja në Leskovac do të ishte një mësim i mirë që do të kujtohej gjatë. Megjithatë, para ndeshjes me Andorrën, ai ka deklaruar se ekipi do bënte maksimumin për të fituar të tre ndeshjet e mbetura, pasi kishte besim se Shqipëria do të bënte një hap të gabuar në sfidat e nëntorit.
“Një rezultat i vështirë dhe i dhimbshëm është lënë pas! Për ekipin dhe të gjithë kombin. Pas një humbjeje, gjithmonë dëshiron të rikuperohesh me një rezultat të mirë, sa më shpejt të jetë e mundur. Kjo është arsyeja pse kemi një ndeshje të rëndësishme përpara, asgjë nuk varet nga ne tani. Duhet të regjistrojmë tre fitore në tre ndeshjet e fundit dhe shpresojmë që pjesa tjetër e rezultateve të shkojë në favorin tonë.
Unë besoj se edhe Shqipëria do të gabojë! Gjëja më e rëndësishme për ne është ndeshja e parë, kundër Andorrës, duhet të fitojmë.
Po bëhet çdo ditë më e vështirë! Për fat të mirë, sfida të reja vijnë çdo ditë. Ndeshja me Shqipërinë do të na lëndojë për një kohë të gjatë, një mësim i madh, për fat të keq, ishte edhe për futbollistët e rinj, debutuesit. Pas ndeshjes me Andorrën, do të mendojmë më hollësisht për atë që na ndodhi të shtunën. Është e thjeshtë, duhet të jetë kështu!
Jam këtu për të ndihmuar trajnerin, sa më shumë që të mundem. Gjëja më e rëndësishme është të ngremë nivelin e ekipit, loja në Andorra, pavarësisht se si tingëllon, për ne është një çështje ‘të jesh apo të mos jesh’. Tani, pavarësisht nëse shënoj tregolësh, një gol apo diçka tjetër, gjëja më e rëndësishme është fitorja”, ishin fjalët e kapitenit të Serbisë para mediave.
Shqipëria fitojë kundër Serbisë dhe sipas të gjitha gjasave, vendi i dytë është një histori e mbyllur. Mjafton që Shqipëria të fitojë kundër Andorës dhe Serbia të mos fitojë në transfertë në Angli, në mënyrë që të mbyllen edhe matematikisht llogaritë.
Në rast fitore të Serbisë në tokën e Anglisë, atëherë Shqipëria është e detyruar për të marrë të paktën 1 pikë kundër Anglisë që të marrë vendin e dytë. Por siç duket vendi i dytë na përket ne, por çfarë na ndalon nga Botërori?
Pas vendit të dytë, Shqipëria shkon në Play Off. Atje janë 12 ekipe që do të ndahen në 3 turne dhe fituesi i çdo turneu shkon në Botëror. Një faqe e huaj e specializuar në këtë pjesë ka ndarë vazot në bazë të rezultateve të tanishme, por edhe në një llogjikë sportive në grupet që janë në barazim pikësh ose afër. Pra përshembull në grupin e Kosovës është marrë Suedia si fituese e vendit të dytë dhe jo Kosova.
Dhe në bazë të kësaj ndarje, vazot janë të tilla:
Vazo e parë/ Italia, Turqia, Ukrainë, Uellsi
Vazo e dytë/ Polonia, Skocia, Hungaria, Çekia
Vazo e tretë/ Rumania, Sllovenia, Sllovakia, Shqipëria
Vazo e katërt/ Suedia, Maqedonia, Irlanda, Moldavi ( Nga Liga e Kombeve)
Sipas rregullit, në gjysmëfinale një ekip i Vazos së Tretë do të ndeshet me një ekip të Vazos së Dytë. Pra Shqipëria do të përballet me një mes këtyre katër ekipeve, Poloni, Skoci, Hungari dhe Çeki. Ndeshjet janë me një takim dhe jo sistem vajtje-ardhje dhe nuk do të luhet në Air Albania, por në transfertë, për shkak të pikëve në FIFA, raporton SporEkspres.
Ndërkohë në finale, do të hidhet një short për stadiumin. Pra nëse vemi në finale, me fat mund ta luajmë në Air Albania. Në finale Shqipëria do të përballet me fituesin e ciftit të saj ku vazo e parë ndeshet me vazon e katërt. Duke parë se vazo e parë ka cilësi më të mirë, kundërshtarët e mundshëm për ne do të ishin Italia, Turqia, Ukraina dhe Uellsi.
E thënë ndryshe, 12 kombëtare shkojnë në “play-off” nga të cilat vetëm 3 sigurojnë një vend për Kupën e Botës.
Ish-deputeti i Partisë Demokratike, Lefter Maliqi, ka reaguar ashpër ndaj kundërshtarëve të tij politikë, duke i cilësuar si të paaftë, të cilët, sipas tij, përpiqen të përfitojnë padrejtësisht përmes intrigave dhe servilizmit.
Përmes një mesazhi në rrjete sociale, Maliqi thekson se “i drejti zhytet, por nuk mbytet”, ndërsa shton se “të paaftët kërkojnë me çdo kusht të mbysin të aftin me servilizma, miqësi, intriga dhe joshje” Më tej ai i paralajmëron se çdo përfitim i padrejtë, do të marrë ndëshkimin e merituar.
Reagimi i Maliqit
I drejti zhytet por nuk mbytet! 💪 Të paaftët kërkojnë me çdo kusht të mbysin të aftin. Të paaftët me servilizma, miqësi, intriga dhe joshje përfitojnë padrejtësisht mbi të aftët dhe nuk ndalen duke e luftuar me çdo skemë e ligësi të aftët.
Por megjithëse të paaftët kanë pushtet të pamerituar me djersën e mundin e të aftit, është e sigurt që s’do ja dalin! Nga hundët do ju dalë çdo pabesi, intrigë, çdo përfitim i padrejtë dhe keqpërdorim. Çdo gjë i lihet Zotit! Lër të përpiqen me djallëzitë e tyre dhe me zemërligësitë, se do ju vij dita e ndëshkimit dhe turpërimit. Nuk u shuaka kjo farë e keqe në shoqëri, politikë e kudo!
Dragan Stojkoviç pësoi turpërimin më të madh të karrierës së tij sportive të shtunën në darkë, kur tifozët e detyruan të jepte dorëheqjen si trajner i Serbisë gjatë ndeshjes ndaj Shqipërisë.
Koret kundër tij bënë që “Piksi” të çohej në këmbë, të ngrinte duart lart e përshëndetej me turmën, duke lënë zëvendësin që të drejtonte ekipin në minutat e fundit. Ai konfirmoi dorëheqjen pak minuta pas sfidës dhe braktisi ekipin e Serbisë para se të udhëtonte drejt Andorrës për ndeshjen e radhës.
Ky veprim që është mirëpritur nga tifozët serbë, por që nuk ka kaluar pa kritika. Dhe një nga njerëzit që e ka kritikuar gjithmonë, ish-futbollisti Rade Bogdanoviç, ka lëshuar “bombën” e radhës duke zbuluar një shumë marramendëse që Stojkoviç ka fituar në vitet e tij në drejtimin e Serbisë.
“Mbërritja e tij solli një ringjallje që zgjati pak. Askush i gjallë në këtë tokë nuk do të lejonte atë të merrte një rrogë prej 11 milionë eurosh nga Federata për 4 vite e gjysmë pa arritur rezultate. Ai ishte shumë me fat që disa njerëz mendonin se mund ta bënte një gjë të tillë, tani kemi përpara një kapitull të ri. Ne kemi një trajner i cili nuk pranonte kritika, por që duhet të kuptojë se rroga e të cilit ishte sa e 70 kirurgëve më të mirë. Kjo është arsyeja pse ai duhet të jetë i hapur edhe ndaj kritikave”, tha Bogdanoviç, i cili e ka sulmuar gjithmonë publikisht Stojkoviç.
Në mediat serbe shpjegohet se Stojkoviç kishte një rrogë fikse prej 1,4 milionë eurosh në vit, por me bonuse të rëndësishme që mendohet se kanë çuar në shifrën marramendëse të 11 milionë eurove të fituara nga ai në këto vite në drejtim.
