Author: admin

Kryegjyshi Botëror i Bektashinjve, Haxhi Dede Edmond Brahimaj, ka reaguar në lidhje me lajmin e krijimit të një mikroshteti si ai i Vatikanit në Tiranë.

Kryeministri Edi Rama tha në “New York Times” se mikro-shteti do jetë rreth 11 hektarë dhe do të ketë pasaportën e tij, por Baba Mondi thotë se nisma është plotësisht e ideuar dhe propozuar nga shefi i qeverisë shqiptare dhe se bektashinjtë nuk kanë kërkuar krijimin e një shteti mysliman.

“Lajmi se Shqipëria mund t’i japë sovranitet Urdhrit Bektashi për pavarësi territorial na ka befasuar. Ne nuk e kemi kërkuar dhe nuk pretendojmë të krijojmë një shtet mysliman. Nisma është tërësisht e kryeministrit Rama. Nuk jemi pyetur, mbi ato që Kryeministri ka deklaruar në ‘New York Times’”, tha Baba Mondi për A2CNN.

Sakaq, gazeta amerikane shkruante se bëhet fjalë për një enklavë sipas modelit të Vatikanit, por katër herë më e vogël, çka do të thotë se Shteti Sovran i Urdhrit Bektashi do jetë shteti më i vogël në botë.

Ndërkohë mësohet se një ekip ekspertësh ligjorë, përfshirë juristë ndërkombëtarë, po hartojnë legjislacionin përkatës.

“Deri më tani, Edi Rama, një katolik jopraktikant, tha se vetëm disa nga ndihmësit e tij më të afërt e dinë për planin dhe aleatët e NATO-s si Shtetet e Bashkuara nuk janë konsultuar”, thekson gazeta.

Roberto Saviano – Corriere della Sera

Në qytetin burmez të Lashio-s, i goditur nga musonet energjike subtropikale dhe gjithashtu nga një regjim, bëmat e të cilit njihen mirë në lajme, është një kishë e vogël e krishterë e ndërtuar në majë të një kodre. Në hyrje të saj, e varur nga dy trarë druri, varet një granatë. E gërryer nga koha, e ndryshkur, por ende krejtësisht e dallueshme, që nga themelimi i kësaj shtëpie të Zotit në vitin 1971, ka kryer funksionin e kambanës së kishës, kambanës për vizitorët dhe daulles për fshatin që ngrihej rreth saj.

Çfarë imazhi është ai, ai i një kishe që ka një granatë të vjetër si duartrokitëse? Është një imazh besimi, sigurisht. Të një besimi që është vetëm pjesërisht fetar, siç do ta zbulojmë. Besimi në rilindjen e një populli, në shpëtimin e tij, në fatin e tij. Është një imazh dhune, mbi të gjitha dyshimi. Një dhunë me të cilën janë mësuar shumë nga banorët e atyre pjesëve të globit që përshkojnë Kinën, Birmaninë dhe Tajlandën dhe që shpesh kanë qenë protagonistë në të kaluarën e largët (por jo shumë të largët). Është imazhi i një përjashtimi nga kanuni, nga rregullat të cilave u nënshtrohen objektet e kultit.

Mund të vini bast se çdo prift do të kundërshtonte nëse një nga besimtarët e tij propozonte të përdorte një relike lufte si zile. Por njeriu që e ndërtoi atë kishë nuk është një prift. Ai nuk është as prift, po ta shikoni me vëmendje. Dhe njerëzit për të cilët ai e ndërtoi, të grupit etnik Wa si ai, gjithashtu përmbysën rregullat dhe ligjet si domino.

Të detyruar nga historia, ndonjëherë. Të uritur për pushtet dhe para, herë të tjera. Për lajmet lokale, veçanërisht ato të bëra në SHBA, shteti Wa – i vendosur në dy zona jo të afërta, një kompromis gjeopolitik i lindur nga trazirat e pandërprera, migrimet dhe luftërat – nuk është gjë tjetër veçse një kartel trafiku droge.

Prerëse koke të pamëshirshme. Hierarkët e korruptuar. Pastrues parash të pista. Shitësit me shumicë të pashembullt të opiumit dhe heroinës, së pari dhe më pas të metamfetaminës. Helmuesit e botës. Të poshtër. Llum.

Por historia është shumë më komplekse. Historia është gjithnjë e më komplekse. Arsyet pse Wa-t janë bërë në dekadat e fundit, dhe për një kohë të gjatë, eksportuesit më të mëdhenj të heroinës në botë janë të shumta.

Por nëse pyetja do të merrte përgjigje: falë Shteteve të Bashkuara dhe CIA-s, nuk do të gaboni. Sigurisht, do të kuptohej vetëm një pjesë e së vërtetës, do të preferohej një element i pikturës sesa tërësia e larmishme e saj.

Por do të ishte një element shumë i madh. Që nga Lufta e Ftohtë, amerikanët kanë shkuar vërdallë duke armatosur njerëz, ushtarë prokurë, të cilët, në qëllimet e klientit të pasur, duhet të godasin armikun komunist, por që në realitet bëjnë çfarë të duan.

Ata i shpëtojnë kontrollit të supozuar. Ata përqafojnë arsyet që i konsiderojnë më të denjë.

Ata rebelohen kundër një agjencie që rregullisht – me një rregullsi të frikshme, thuajse sikur të mos mësonte kurrë nga gabimet e saj – i trajton ata si idiotë malësorë, njerëz të thjeshtë grindavec, budallenj analfabetë.

Epo, duke lënë mënjanë etikën, problemi është se me të njëjtën rregullsi të frikshme, agjencia mbush thesin. Budallai rezulton të jetë shumë më pak budalla se ai që donte ta kontrollonte.

Kjo është pikërisht ajo që ndodhi me Wa-n, Shan-in, të Mërguarit, me ata që nga një ditë në tjetrën panë pushkë automatike të binin si shi nga qielli, fjalë për fjalë: kuti të tëra të varura në re, të lidhura me parashutat amerikane duke zbarkuar në fshatra dhe kampe të improvizuara ose në një pyll të dendur, në një kodër të papërshkueshme, në mes të një lugine.

Të goditur, shumë prej tyre, nga Kina maoiste, refraktare ndaj çdo hipoteze të adhurimit fetar, të persekutuar, të ndjekur deri në majat e maleve, brenda xhunglës më të trashë, këta burra dhe këto gra, këta fëmijë këmbëzbathur dhe të rraskapitur, dëshmuan një “rrebesh pushkësh”.

Avionët përshkuan qiellin duke u dhënë atyre armë dhe municione. Merrini dhe përdorini të gjitha. Mjaftojnë që ti dërgosh komunistët në shtëpi, me bekimin e mikut tonë amerikan.

Dhe pikërisht me bekimin e CIA-s, shumë nga këta të pafat, të shkelmuar si tullumbace të shfryrë nga një cep i Birmanisë në tjetrin, në fakt i morën ato pushkë.

Ata janë bërë komandant lufte. Trafikantë të armatosur të atij opiumi, që sipas traditës shekullore, është produkt natyral i tokave të tyre malore, të ftohta dhe alkaline, toka të cilat, për më tepër, nuk ofrojnë asgjë tjetër ku njeriu mund të sigurojë jetesën.

Nga fermerët e lulekuqes tek kartelet e mbrapshta të heroinës sa hap e mbyll sytë.

Është ëndrra që thyhet, në të vërtetë: është një ëndërr e dyfishtë, për t’u kuptuar jo në kuptimin Schnitzler-ian, por pikërisht si një ekskursion i dyfishtë ëndrrash i dy vendeve të fjetura në jastëkun e utopisë.

Kina dhe Shtetet e Bashkuara zgjohen së bashku, në të njëjtin moment, si dy binjakë kaq të ndryshëm, por shumë të njëjtë. Duke i shkarë syve të tij – por vetëm për një çast – velloja e Maja-s, dragoi maoist e gjen veten të ngathët, si dhe mizor: si mund të kishte menduar një transferim besimtarësh nga Kisha e Zotit tonë në atë vend?

Në anën tjetër të botës: si mund të mendonin amerikanët që mjaftonte të hidhnin një ngarkesë pushkësh, disa ilaçe, një grusht parash ndaj një grupi njerëzish të pakënaqur për t’i mbajtur ata për gjithë jetën?

Kush u garantoi strategëve perëndimorë se këta njerëz, sapo të merrnin armët, nuk do ta kthenin kundër dashamirësve të tyre të vrazhdë, të pasaktë dhe zemërgjerë?

Epo, nëse një imazh mund të jetë i dobishëm për ne për të përmbledhur temën qendrore të këtij vëllimi, atëherë ai do të jetë ai i një bombe me shenjat e ndërtimit dhe logon e një Kine të sklerotizuar nga komunizmi.

Por një bombë duhet të aktivizohet për të shpërthyer.

Dhe cila është dora që aktivizon pajisjen? Çfarë pasaporte ka bombarduesi?

Njëlloj si ata që armatosën talebanët dhe muxhahedinët në Afganistan kundër Rusisë; njëlloj si ata që vërshuan armë dhe para në një sërë vendesh latine, pa u shqetësuar shumë nëse ishin forca qeveritare, rebele, fashistë, trafikantë droge apo çfarëdo tjetër.

Skenari tani është një kanun; herë pas here ndryshon vetëm kush e grumbullon eksplozivin, por gjurmët në abetare janë pa ndryshim.

Ashtu si në këtë histori, e cila gjithsesi ofron një gamë të re kromatike, nuanca të paprecedenta, përzierje sensacionale që në shtëpinë tonë, në kolltukun tonë, në rrugët tona, na projektojnë jehona që nuk janë veçse të zbehura, sado i largët të duket burimi.

Pika qendrore e tij është në Banna, në anën kineze të kufirit me Birmaninë, në një mision të krishterë të udhëhequr nga pastori William Marcus Young, i mbiquajtur “Njeriu-Zot” nga Wa-t dhe Lahu-t.

Ky i fundit, është përgjegjës, si për konvertimin e fesë së tyre ashtu edhe për krijimin e alfabetit, pasi vendasit nuk zotërojnë një gjuhë të shkruar.

Jeremiah, Moisiu, Pjetri: këta janë emrat e të sapolindurve brenda misionit, për t’u gjurmuar, sipas pastorit, në një jetë etike larg alkoolit, opiumit dhe prerjeve të kokës, të cilave u janë caktuar disa grupe në majat më të larta.

Mes të sapolindurve, në vitin 1944, është edhe Sauli – i quajtur sipas mbretit të parë të Izraelit, ai që bashkon fiset e shpërndara – i cili më vonë do të bëhet Saw Lu, një i krishterë i zjarrtë, ndërtues i një kishe në të cilën mund të aksesohet duke trokitur me granatë.

Ngjarjet e këtij libri, mbresëlënëse në përmbajtje dhe ambicie, shpalosen nëpër pyje të lagështa dhe të pabesa që janë të populluara nga personazhe, emrat e të cilëve, në raste të caktuara, kërcejnë deri te lajmet lokale dhe ndonjëherë tek-tuk mbështesin raportimet e DEA-s Amerikane, për Wei Xuegang dhe Bao Youxiang, politikanë, trafikantë droge, apo të dyja?

Khun Sa, gjenerali Lee Wen-huan, Zhao Nyi Lai, por edhe krerët e fiseve si Mjeshtri i Krijimit – i cili sipas milicëve zotëron dhuntinë e levitacionit – Princi Mahasang, së bashku me homologun e tij amerikan – DEA dhe ata të CIA-s, presidentët, zyrtarët diplomatikë – mik, armik, komplotist, mbështetës, tradhtar, sipas rastit, dhe të aftë për të kaluar nga një rol në tjetrin me një kërcitje gishtash.

Janë pyje ku nuk mungojnë befasitë, sepse shpesh xhuxhët i shndërrojnë në gjigantë, fiset në ushtri, fatkeqit në fatkeqësi.

Është një pyll shumë i rrezikshëm, ai për të cilin do të lexoni, i populluar nga gjarpërinj dhe bisha të egra, i ruajtur nga milici dhe kontrabandistë të armatosur, i mbushur me kasolle ku opiumi shndërrohet në heroinë, laboratorë ku gatuhet metamfetaminë dhe ku plantacione të lashta, me lulekuqe të mbijetuara ende i qëndrojnë provës së kohës dhe luftës së SHBA-ve kundër drogës.

Dhe na bën të buzëqeshim sesi autori përdor termin “fis” për të përshkruar jo grupet që jetonin brenda tij dhe që sot, në shumë raste, banojnë në qytetet përreth, por agjencitë me origjinë Atlantike, grindjet e brendshme të të cilëve kanë shkaktuar trazira të mëdha, siklet të konsiderueshëm dhe, padiskutim, numrin më të madh të viktimave në atë zonë gjeografike të quajtur Trekëndëshi i Artë, i cili, megjithatë, shpesh përpiqet të sigurojë edhe energji elektrike.

Duke e pabesueshme, por një mi është bërë shkak që një avion i “Scandinavian Airlines” që fluturonte nga kryeqyteti norvegjez Oslo drejt Malagës në Spanjë, të bënte ulje emergjente në Danimarkë.

Njëri prej pasagjerëve në bord gjeti një mi të gjallë brenda vaktit të ushqimit që do konsumonte dhe avioni u detyruar të ulet në aeroportin e Kopenhagen.

“Fluturimi në fjalë u devijua në përputhje me procedurat e kompanisë, pasi miu në bord përbënte një rrezik sigurie”, tha zëdhënësi i SAS, Austin Schmidt për agjencinë franceze të lajmeve AFP.

Pasagjerët u dërguan më vonë në Malaga me një avion tjetër, ndërsa një prej tyre që e përjetoi incidentin tha për medias se miu doli nga kutia e ushqimit që po hapej nga gruaja e ulur pranë tij në fluturim.

Borestad tha se situata ishte shumë e qetë dhe se pasagjerët e tjerë “nuk ishin aspak të stresuar”.

Por, linjat ajrore zakonisht kanë kufizime të rrepta për brejtësit në avionë, pasi duan që t’i parandalojnë ata të depërtojnë në kabllot elektrike.

“Kjo është diçka që ndodh jashtëzakonisht rrallë. Ne kemi vendosur procedura për situata të tilla, të cilat përfshijnë gjithashtu një rishikim me furnitorët tanë për të siguruar që kjo të mos ndodhë më”, shtoi më tej Schmidt.

Aktorja e njohur Julia Iliriani ka rrëfyer në “S’e Luan Topi” betejën e rëndë me kancerin dhe momentin kur kuptoi se vuante nga melanoma.

Julia tregon ka arritur ta luftojë këtë sëmundje të rëndë, por i duhet ta mbajë në monitorim gjithë jetën, për t’u mos u shfaqur sërish.

“Më është ftohur trupi dhe jam ngrirë kur më marrin në telefon nga spitali dhe diagnostikohem me sëmundjen më të keqe, që ishte. Më thonë që duhet të bësh një analizë me mjekun sepse analizat nuk kanë dalë mirë.Ka qenë një melanomë shumë e avancuar dhe e egër. Kam ngrirë, nuk arrija të kuptoja as se ku isha, as se çfarë po ndodhte. Në kokë të vërshojnë një mijë gjëra që nuk është frika ndaj vdekjes. Aty e kuptova që nuk ishte frika ndaj vdekjes, e para ishte për vajzën, ‘çfarë do ndodhë, kujt do t’ia lë?’, mendimi i dytë më vinte për prindërit, nuk është normale të iki fëmija para prindit.

Nuk dija si ta menaxhoja, nuk doja të bija në dëshpërim. Mjeku më tha që duhet të futesh me urgjencë në sallë operacioni. I thash jo, ‘më duhet të takoj prindërit’, por nuk u tregova asgjë. I thashë ‘do iki dhe do lë orar pas pushimeve’. Imë motër i tregoi.

Sot mendoj që jam mirë, jam akoma në monitorim dhe do jem gjithë jetën time. U bënë fiks 5 vjet, shpresoj të bëj 10 vjet pa asnjë lloj rikthimi”, rrëfeu aktorja.

Mediat ndërkombëtare vijojnë t’i japin jehonë turizmit në Shqipëri

Mediat ndërkombëtare vijojnë t’i japin jehonë turizmit në Shqipëri. Sipas një hulumtimi të ri nga Dubai Tours & Tickets, Shqipëria e Europës Juglindore është ndër destinacionet më të kërkuara për udhëtarët në Mbretërinë e Bashkuar, shkruan e përdishmja britanike ‘Express’.

Ekspertët e udhëtimeve analizuan të dhënat e kërkimit në Google të britanikëve për 250 vende gjatë 12 muajve të fundit. Ata përdorën shtatë terma të njohur kërkimi, duke përfshirë “pushime”, “fluturime” dhe “udhëtime” për të zbuluar se ku po mendojnë ti kalojmë pushimet britanikët.

Shqipëria grumbullon mesatarisht 54,929 kërkime mujore. “Holiday Albania” përbën mesatarisht 37,583 nga këto kërkime mujore, duke lënë pas Spanjën, Portugalinë dhe Islandën.Por përse ky interes për të vizituar Shqipërinë?

Një birrë kushton rreth 1,07 deri në 2,10 paund dhe një kafe afërsisht 1,50 paund, ndërsa produktet ushqimore janë rreth 40 për qind më të lira se në Mbretërinë e Bashkuar.

Është vetëm 3 orë larg nga Britania e Madhe, kështu që përse mos të jetë destinacioni juaj i radhës.

Përgjatë rivierës shqiptare, Ksamili i bukur po shkakton bujë në mesin e influencuesve, ku shumë e quajnë ‘Maldivet e Europës’ për shkak të popullaritetit në rritje në mediat sociale, kështu që shkoni shpejt nëse dëshironi ta vizitoni përpara se të bëhet po aq popullor sa Maldivet, shkruan Express.

Magdalena Petrusic nga Dubai Tours & Tickets tha se fuqia e mediave sociale ka të ngjarë t’i ekspozojë britanikët në disa destinacione që nuk do t’i kishin menduar kurrë, të cilat jo domosdoshmërisht janë të kushtueshme.

Shkencëtarët vërejnë me shqetësim se dallgët oqeanike po rriten, duke u bërë më ekstreme dhe komplekse nga sa është imagjinuar ndonjëherë më parë.

Një studim i ri, i publikuar në revistën Nature, del në përfundimin se në kushte specifike, ku dallgët takohen nga drejtime të ndryshme, ato mund të arrijnë lartësi katër herë mbi atë që mendohej deri tani. Është supozuar shpesh se dallgët janë dy-dimensionale dhe kuptimi i thyerjes së dallgëve deri më tani është bazuar në këto supozime. Megjithatë, në oqean, dallgët mund të udhëtojnë në shumë drejtime dhe rrallë përputhen me këtë model të thjeshtuar.

Një ekip studiuesish, përfshirë Dr. Samuel Draycott nga Universiteti i Mançesterit dhe Dr. Mark McAllister nga Universiteti i Oksfordit, kanë zbuluar se dallgët tre-dimensionale, të cilat kanë lëvizje më komplekse dhe shumë drejtimshe, mund të jenë dyfish më të pjerrëta përpara se të thyhen krahasuar me dallgët konvencionale dy-dimensionale, dhe, për habi, ato vazhdojnë të rriten edhe më pjerrët edhe pasi ka ndodhur thyerja.

Zbulimi mund të ndikohë mbi mënyrën sesi projektohen strukturat në det të hapur, parashikimin e motit dhe modelimin e klimës, ndërsa gjithashtu ndikojnë në kuptimin tonë themelor të disa proceseve oqeanike. Profesori Ton van den Bremer, studiues në TU Delft, thotë se fenomeni është i paprecedent, “njëherë që një dallgë konvencionale thyhet, ajo formon një majë të ‘bardhë’ dhe nuk ka kthim prapa. Por, kur një dallgë me shpërndarje të gjerë drejtimi thyhet, ajo mund të vazhdojë të rritet”.

Dallgët tre-dimensionale ndodhin për shkak të përhapjes së dallgëve në drejtime të ndryshme. Forma ekstreme e kësaj është kur sistemet e dallgëve “kryqëzohen,” gjë që ndodh kur sistemet e dallgëve takohen ose kur erërat ndryshojnë papritur drejtimin, siç ndodh gjatë një uragani. Sa më të shpërndara të jenë drejtimet e këtyre dallgëve, aq më të mëdha mund të bëhen.

Ndodhet rreth 30 kilometra nga Sao Paulo, në Brazil, dhe ka një sipërfaqe prej rreth 430 000 metra katrorë. Quhet Queimada Grande dhe nuk ka asnjë qenie të vetme njerëzore që jeton në të. Është një nga vendet më të rrezikshme në botë dhe nuk është për t’u habitur, pasi ky ishull është i banuar nga më shumë se 15 000 gjarpërinj, shkruan A2.

Në fund të shekullit XX atje jetonte një person i cili ishte përgjegjës për mirëmbajtjen e farit, por ai u largua përfundimisht nga zona dhe fari u zëvendësua nga një që funksiononte automatikisht. Ky vend, i quajtur edhe ishulli Kobra, është shtëpia e një prej specieve më helmuese të nepërkave që ekziston: Bothrops insularis ose gjarpëri me kokë të artë.

Ky gjarpër mund të jetë deri në 1,2 metra i gjatë dhe ushqehet me zogj dhe zvarranikë të vegjël. Për më tepër, në kushte ekstreme mund të zgjedhë edhe të ushqehet me gjarpërinj të tjerë si ai. Për shkak të vendndodhjes së izoluar në të cilën jeton, konsiderohet si një specie e rrezikuar.

Helmi i Bothrops insularis është deri në pesë herë më i fuqishëm se ai i Bothrops jararaca dhe mund të shkaktojë efekte të tilla si të vjella, gjakderdhje të zorrëve, nekrozë muskulore dhe hemorragji cerebrale. Për fat të mirë, fakti i të jetuarit vetëm në ishull ka bërë të mundur që të mos ketë raste të dokumentuara të kafshimeve në qenie njerëzore.

Queimada Grande u shpall një zonë me interes ekologjik në mesin e viteve ‘80 dhe vizitat turistike janë rreptësisht të ndaluara nga qeveria braziliane. Të vetmit njerëz që mund të hyjnë janë shkencëtarët, megjithëse atyre u duhet autorizim i veçantë.

Në këtë video nga “National Geographic Brazil” mund të perceptoni bukurinë dhe rrezikun që karakterizon këtë vend.

Federata shqiptare e futbollit po i hap rrugën klubeve shqiptare të blejnë lojtarë të huaj me shumicë.

Në një mbledhje të fundit, komiteti ekzekutiv i FSHF, vendosi që prej janarit 2025 ekipet e Superligës dhe Kategorisë së Parë të mundë të aktivizojnë deri në 7 lojtarë të huaj gjatë një ndeshjeje.

Ndërsa që prej sezonit 2025–2026 mund të aktivizojnë lojtarë të huaj pa kufizim.

Ndërsa për klubet e Kategorisë së Parë do të mbetet në fuqi rregulli me 7 lojtarë.

Gjatë mbledhjes u diskutua dhe u miratuan propozimet për qendërzimin e sistemit VAR dhe propozimi për krijimin e një platforme televizive FSHF–TV.

Pas ndarjes nga Ledri Vula, Sara Hoxha ka marrë një vendim: do shpërngulet në Tiranë.

Ajo ka zbuluar se shtëpia e re është duke u rregulluar.

Sara ka ndarë disa pamje në ‘story’ nga banesa, duke na zbuluar se ajo do jetë shtëpia ku do qëndrojë me vajzën e saj, Poin.

“Okay, dita e djeshme ishte kaq e shkëlqyer por edhe emocionale.

Unë dhe Poi shkuam për të parë atë që shumë shpejt do jetë shtëpia jonë e re. Ky është me të vërtetë një proces kaq emocionues“-shkruan Sara krahas kësaj fotoje.

Teksa të gjithë jemi gjithë sy e veshë se çfarë postojnë yjet në rrjete sociale, kjo ndikon dhe tek numri i tyre i ndjekësve në Instagram.

Teksa ende “Big Brother VIP 3” vijon të jetë në qendër të vëmendjes, le të hedhim një sy se çfarë ka ndodhur me rrjetet sociale të ish-banorëve të shtëpisë më të famshme në Shqipëri.

Fituesja e këtij edicioni, Egla Ceno, rezulton me të njëjtin numër ndjekësish si javën e kaluar dhe ka ende 101K. Sa i përket kundërshtarit të saj në podium, Julian Deda, këtë javë aktori ka humbur 1 mijë ndjekës dhe tani numëron 469K.

Sa i përket finalistes Heidi Baci, njësoj si javën e kaluar, edhe këtë herë edhe ajo nuk ka ndryshuar në numrin e ndjekësve dhe ka sërish 249K ndjekës. Meriton Mjekiqi, finalisti i pestë i ‘reality show-t’, ka fituar plot 26000 ndjekës dhe numëron 402K.

Françeska Murati, gjysmëfinalistja që nuk arriti të prekte dot finalen e madhe, nuk ka ndryshuar në numrin e ndjekësve dhe ka sërish 139K.

Nëse hedhim një sy ish-banoreve të tjera më të komentuara të këtij edicioni, përmendim Roza Latin e cila ka humbur 1 mijë ndjekës nga java e kaluar dhe tani ka 848K, ndërsa Rike Roçin me asnjë ndryshim nga java e kaluar, duke numëruar përkatësisht 185K ndjekës.