Rivëniet nga porta “të gabuara” të Matvei Safonov janë bërë virale. Në të vërtetë nuk bëhej fjalë për gabime të portierit të Paris Saint-Germain në rikthimin e topit në lojë: ajo mënyrë goditjeje dhe drejtimi e trajektores ishte pjesë e një plani të studiuar në detaje për gjysmëfinalen e Champions ndaj Bayern Munich.
Një lëvizje që shumëkush e ka cilësuar si një nga intuitat taktike më gjeniale dhe më kontroverse të Luis Enrique, për të manipuluar pozicionimin e kundërshtarit dhe për të mbipopulluar atë zonë të fushës ku luante një nga futbollistët më të rrezikshëm të gjermanëve: MichaeI Olise, i bllokuar vazhdimisht në një “kafaz” me dy ose tre kundërshtarë (mes tyre edhe Fabian Ruiz, që shpesh e markonte ngushtë) dhe i neutralizuar nga inferioriteti numerik në një hapësirë shumë të ngushtë.
Qëllimi i vërtetë nuk ishte të ruanin menjëherë posedimin e topit, por të krijonin mundësi të favorshme për rikuperimin agresiv të tij, si edhe të neutralizonin një nga pikat e forta të kundërshtarit. Dhe nuk është as hera e parë që trajneri spanjoll propozon ide të ngjashme: në të kaluarën kishte eksperimentuar edhe goditje të fillimit të ndeshjes që dukeshin të çuditshme, të drejtuara qëllimisht drejt vijës fundore kundërshtare për të fituar rivënie anësore të thella.
Plani i PSG: ta godasësh qëllimisht topin jashtë fushe
Në vend që të ndërtonte aksionin nga prapa (zgjedhje e rrezikshme kundër një skuadre si Bayern, që ushtron presion shumë të lartë) apo të kërkonte topa të gjatë drejt sulmuesve, Safonov kishte marrë udhëzime të qarta nga trajneri spanjoll: ta dërgonte topin direkt në anësore dhe sa më larg të ishte e mundur në një zonë të caktuar të gjysmës së fushës së kundërshtarit. Nuk bëhej fjalë për gabime teknike, por për një zgjedhje të qëllimshme për t’ua prishur ritmin gjermanëve, për të orientuar lëvizjet e tyre dhe për t’i tërhequr në një lloj hinke taktike, duke krijuar situata në favor të PSG-së. Objektivi ishte pothuajse gjithmonë i njëjti: krahu i djathtë i bavarezëve, në zonën e Michael Olise.
Dhe jo vetëm kaq. Rivënia anësore kthehej kështu në një lloj goditjeje standarde të dobishme për të organizuar edhe më me zgjuarsi presionin. Krahasuar me një rivënie klasike nga porta, kjo situatë u lejonte francezëve të përgatisnin më mirë markimet, të mbyllnin linjat e pasimit, të sulmonin menjëherë topat e dytë dhe të rikuperonin posedimin në zona të avancuara.
Si funksionoi “truku” i Safonov
Një seri videosh të shpërndara në rrjetet sociale kanë lejuar të analizohet ajo që transmetimi televiziv nuk arriti të tregonte dhe që statistikat e regjistruan si rivënie të pasakta të portierit rus. Strategjia ndërtohej në tri faza shumë të sakta.
*Goditja e orientuar drejt krahut nga Safonov. Shërbente për ta drejtuar topin anash, duke detyruar Bayern Munich të fitonte një rivënie anësore në gjysmën e vet të fushës.
*Dendësi e menjëhershme. Ndërsa topi dilte jashtë, disa lojtarë të PSG-së pozicionoheshin menjëherë në të njëjtën zonë. Shpesh shiheshin njëkohësisht Marquinhos, Vitinha, Fabian Ruiz apo edhe vetë Kvaratskhelia. Rezultati ishte një superioritet numerik i menjëhershëm rreth lojtarit që do të merrte topin.
*Kurthi. Kur Bayern ekzekutonte rivënien anësore, PSG sulmonte menjëherë mbajtësin e topit me presion agresiv dhe hapësira shumë të ngushta. Olise, një nga lojtarët më të rrezikshëm të gjermanëve në duelet një kundër një, dyfishohej ose trefishohej vazhdimisht, pa mundësi për të përshpejtuar, për të kaluar kundërshtarin apo për të shkarkuar topin te një shok skuadre.
Pse kjo strategji u konsiderua gjeniale
Intuita e vërtetë e Luis Enrique nuk ishte ruajtja e posedimit, por krijimi i një lloj “kaosi të organizuar”. Duke e kthyer një rivënie normale nga porta, një situatë të hapur dhe të paparashikueshme, në një rivënie anësore, PSG arrinte të ngadalësonte ritmin e gjermanëve, të organizonte më mirë presionin, të drejtonte lojën në një zonë të caktuar dhe t’u hiqte hapësira lojtarëve më teknikë të kundërshtarit. Me pak fjalë, francezët zgjodhën vetë se ku do të luante Bayern.
Objektivi kryesor ishte neutralizimi i Michael Olise
Një nga objektivat kryesorë taktikë ishte pikërisht Michael Olise. Futbollisti i Bayern është shkatërrues kur merr topin në vrapim ose në hapësira të lira. Me këtë strategji, PSG e detyronte të merrte topin me shpinë nga porta, pranë vijës anësore dhe i rrethuar nga kundërshtarët. Rezultati ishte i dukshëm: shumë pak driblime të suksesshme, shumë pak topa të pastër në gjysmën sulmuese dhe vështirësi të mëdha për të krijuar superioritet numerik, ndërsa PSG rikuperonte topin me përqindje të lartë vetëm pak sekonda pas rivënieve anësore të Bayern Munich