Lajme Flesh

Qeni shqiptar është përmendur nga historianët, natyralistët dhe poetët, qysh kur së pari Europa filloi ngrihej në rëndësi. Atij i vishej një origjinë e mbinatyrshme dhe fuqi e pashtershme.

Thuhet se Diana i ka dhuruar Procris një qen, i cili ishte gjithmonë i sigurt për prenë e tij, bashkë me një shigjetë, e cila nuk dilte kurrë huq dhe që kthehej gjithmonë te pronari i saj. Studiuesit e dikurshëm antikë të prejardhjes së qenve, ia vishnin origjinën e kësaj race të famshme jug-lindjes së Europës, në mënyrë të veçantë Molosisë dhe Spartës,transmeton FishMedia.info.

Mbarështimi i kësaj race shumë të shkëlqyer qensh, tashmë haset shumë dendur në këtë qoshe të Europës, sidomos në Shqipëri, duke qenë në përputhje me përshkrimet ekzistuese të së parëve të vet, autoktonë në të njëjtat vende dhe që duket se nuk pësuar zvetënim.

Ata janë po aq të mëdhenj sa një qen Mastiff. Leshi i tyre i dendur është shumë i gjatë dhe i mëndafshtë, në përgjithësi me nuanca të ndryshme të kafenjta. Bishti i tyre është i gjatë dhe leshtor. Këmbët duken të bëra më shumë për forcë se sa për shpejtësi të madhe, duke qenë më i mbushur dhe më i shkurtër se sa ata të racës Greyhounds. Koka dhe nofullat e tyre janë të zgjatura dhe turiri është me majë.

Deltari Ilir ose Qeni i Sharrit është qen autokton në Trojet Shqiptare, në Ilirinë antike. Ky qen njihet prej shumë kohësh, dhe përmendet në historinë e Ilirisë ku njihet me emrin Qeni Dardan.

Deltari Ilir – Qeni Ilir
Deltari ilir është plot fuqi, i madh, këndrejt, qimegjatë, deltarë i pazëvendësueshëm, dhe ruajtës i mirë. I fuqishëm, me pamje të vendosur, me kokë masive ndërtim të thukët, me këmbë të fuqishme dhe muskulore. Ka shikim të zjarrtë inteligjent dhe është i guximshëm. Ka karakter të pa djallëzuar është i ashpër kur e kërkon nevoja por jo agresiv.

TRUPI
Lartësia: te mashkujt – 67-75 cm ndërsa te bushtrat – 60-70 cm
Pesha: te meshkujt – 40–60 kg ndërsa te bushtrat – 30–45 kg Tek qentë mbi 50% të ekzemplarëve dominon lartësia 70 cm ndërsa te bushtrat 66 cm.

KOKA
Gjatësia e kokës te qentë është 27-32cm mesatarisht 30cm ndërsa te bushtrat 24-29 cm mesatarisht 27cm. Proporcioni kafkë-turi, te qentë 17,4cm : 12,6cm te bushtrat 15,3cm : 11,7cm, raporti 60:40 turiri përbën 2/5 e kokës kurse kafka 3/5 te qentë ndërsa 5/9 te bushtrat.

NGJYRA
Te Deltari ilir kemi disa varietete të ngjyrave ku sipas përqindjes dominojnë:
Ngjyra Vidra apo Tigër me 30%, ngjyrë hiri me të gjitha varietetet 20%, ngjyrë e verdhë me turi të zi 20%, ngjyrë e Bardhë 20%, dhe Kontra maska 10%.

QIMJA: e gjatë
Karakteri
Deltari Ilir eshte i shoqerueshem me njeriun eshte i ashper por kurre agrasiv.
Ne pergjithesi eshte i qete por kur dikush paraqet rrezik per kopene apo per objektin atehere shendrrohet ne nje armik te frikshem . Deltari ilir ndryshe nga racat e tjera qe jane besnik ndaj pronarit si dhe ndaj familjes deltari ilir lidhet dhe e done vetem pronarin gjate gjithe jetes se tij.

Historia
Deltari Ilir ose Qeni i Sharrit është racë autoktone Ilire e krijuar në Gadishullin Ilirik (Ballkanik) para mijëra viteve. Rreth krijimit të kodit gjenetikë të kësaj race ekzistojnë dy teori: E para thotë se kanë prejardhje nga qentë e Kaukazit para 2500 viteve, teori e cila nuk qëndron dhe Teoria e dytë e cila thotë se kanë prejardhje nga doga e Indisë/Tibetit e cila ka ardhur para mijëra viteve në kohën e Lekës (Aleksandri i Madh) në Gadishullin Ilirik në trojet ilire ku është kryqëzuar me qentë vendas dhe janë krijuar Qentë Molos, Plini thoshte se ilirët u dhanë qenj aq të mëdhenj Lekës saqë vrisnin si luanët, e që mundnin luanj, elefantë e dema në stadiume.

Në ato troje ka banuar fisi i njohur ilir Molosët i cili është marrë me bujqësi ekstensive dhe ka kultivuar qen të tillë autoktonë, prej të cilëve e ka prejardhjen dhe ekziston raca autoktone Delari ilir. Në 100 vitet e fundit si në aspektin morfologjik të emërtimit ashtu edhe në atë të karakterit (tipareve) është prezantuar në mënyrë të shtrembëruar para opinionit botëror.

Edhe pse prezantohet se kjo racë është e njëjtë me racën e cila është regjistruar në FCI, së pari me emrin Deltari ilir (Ilirski ovcar) në vitin 1939, pastaj me insistimin e Federatës Kinologjike të Jugosllavisë së atëhershme në vitin 1957 për qëllime të caktuara politike, që neve shqiptarëve të na mohojnë çdo gjë autoktone, është ndryshuar në (Jugosllovenski ovcarski pas Sarplaninac).

Deltari ilir në mënyrë absolute ndryshon si nga aspekti morfologjik ashtu edhe për nga karakteri me “Sarplanincin”, dhe është me rëndësi të themi se Deltari ilir si racë nuk ka qenë asnjëherë i standardizuar. Është e vërtetë se nga ky lloj i qenve janë marrë ekzemplarë dhe janë dërguar nëpër Jugosllavinë e atëhershme dhe nga kinologët e ndryshëm si dhe nga ushtria jugosllave janë bërë eksperimente me ta duke i përzier me raca të tjera dhe e kanë krijuar racën të cilën e njohim dhe është e pranuara në FCI si (Jugoslovenski Ovcarski Pas Sarplaninac), dhe parametrat e standardit të cilat i ka sot “Sarplaninci” nuk përputhen me parametrat e standardit të cilat i ka Deltari ilir, se si dhe ku i kanë marr ato parametra kinologët jugosllavë dhe janë ardhur deri te ai standard i tyre vetëm ata e dinë.

Në Kosovë këtë racë e quajnë Deltar (Qen Dhene)kurse në Shqipëri e kemi një racë të ngjashme por për nga madhësia janë më të vegjël diku nga 65 cm-70 cm reth 45 kg janë qime shkurtër dhe quhen qen stanesh (t’banesh, por janë të pa standardizuar)./FishMedia/

Aurelio Costantini, i njohur dhe si Kostandini i madh, lindi më 27 shkurt 274 dhe vdiq më 22 maj 337. Kostandini ishte një nga figurat më të rëndësishme të perandorisë romake që e riformoi atë, dhe realizoi zyrtarizimin e Krishtërimit.

Është konsideruar si shenjt, i ngjashëm me apostujt e Kishës ortodokse, nga kisha ortodokse lindore dhe nga Kisha katolike.

Konstandini (Flavius Valerius Constantinus ) ishte një nga ilirët e shumtë që arritën të ishin perandorë të Romës. Ai sundoi 31 vjet (306- 337).

Emri i tij i lindjes ishte Flavius Valerius Constantinus. Ishte djali i komandantit ilir Constantinus Chlorus . Në vitin 305 i ati ishte bashkë perandor.

Konstandini qe perandori i parë romak që mbështeti dhe toleroi krishterimin në perandorinë e tij. Shumë legjenda janë krijuar rreth emrit të tij. Ai eliminoi sistematikisht Cezarët e tjerë dhe zhduku tetrarkinë e Dioklecianit. Volteri e ka përkufizuar karakterin e tij në një fjali: “Objektivi kryesor i Konstandinit qe të ishte zot në gjithçka”.

Pa dyshim, ai e ka merituar titullin Konstandini “i Madh” për reformat që bëri në ushtri, në sistemin monetar, si dhe në integritetin e administratës së tij. Kjo ishte, gjithashtu, shprehje e ambicies së tij të pakufishme

Është i pamohueshëm fakti, që ai ka lënë gjurmë të qëndrueshme në histori. Transferimi i kryeqytetit perandorak nga Roma në Kostandinopojë dhe adoptimi i fesë së krishterë, ia ndryshuan rrënjësisht fytyrën perandorisë.

Konstandini u shpall August i Perëndimit, në Jork, në vitin 306, pas vdekjes së babait të tij, njëri nga 4 tetrarkët. Konstandini ishte mbajtur rob nga Galeri, Cezari i Perandorisë Perëndimore, për ta penguar që të trashëgonte funksionin e të atit. Por djali i ri arriti të shpëtonte dhe bëri që të dështonin të gjitha tentativat e ndjekjes, duke vrarë rrugës të gjithë kuajt e trupave perandorake që e ndiqnin.

Konstandini ushtronte pushtetin në Britaninë e Madhe dhe në Gali, por për të qeverisur të gjithë perandorinë, atij iu desh të mundte dy rivalë të fuqishëm. Në vitin 312, Konstandini marshoi mbi Romë që të rrëzonte tiranin Maksenc. Në urën e Milvianit, ai mundi një ushtri shumë më të madhe në numër, të dërguar për të mbrojtur qytetin. Lumi i fryrë shembi urën, duke vrarë mijëra vetë, midis të cilëve edhe Maksencin.

Sipas legjendës, Konstandini u kthye drejt krishterimit, sepse pa në qiell një vizion, që e porositi t’ia besonte fatin e ushtrisë së tij perëndisë së krishterë.

Ai vuri si emblemë mbi mburojat e ushtarëve të tij kryqin që i qe shfaqur në qiell, me moton: “Me këtë shenjë, do të fitosh”. Por, megjithatë, ai e festoi fitoren sipas mënyrës tradicionale romake, me një Hark Triumfi. Sapo Konstandini e ndjeu (pas një pritjeje 9-vjeçare) se zotëronte forcat e nevojshme për të kaluar në sulm, ai e prishi aleancën e tij me Licinin, i cili qeveriste gjysmën tjetër të perandorisë.

Ai e mundi Licinin një herë në Adrianopojë, pastaj e përzuri përfundimisht nga Bizanti në betejën e Krizopolisit.

Dy ndryshimet spektakolare të ndërmarra nga Konstandini qenë ndërtimi i “Romës së Re”, Konstandinopojës, dhe përqafimi i krishterimit prej tij. Zhvendosja e qendrës gravitacionale të perandorisë në Lindje, ishte filluar nga Diokleciani, por qyteti i Bizantit, i zgjedhur nga Konstandini, ishte shumë më tepër strategjik se ai i Nikomedisë, kryeqytetit të Dioklecianit. Mendohet se transferimi i kryeqytetit të perandorisë në Bizant ishte motivuar si nga një ndjenjë fajësie, ashtu edhe nga arsye strategjike.

Në fakt, Roma ishte qyteti ku Konstandini (sipas zhurmës së përhapur) kishte vrarë gruan e tij, Fausta, dhe djalin Krisp. Cilado qoftë arsyeja e zgjedhjes së Konstandinopojës, qyteti u ndërtua me shpejtësi dhe u përurua me bujë të madhe që në vitin 330.

Tani që kanë kaluar shumë kohë, mund të themi se është e qartë se zhvendosja e qendrës gravitacionale të Perandorisë Romake në Lindje shënon perëndimin e qytetërimit tradicional greko-romak. Konstandini ishte shumë bujar kundrejt Kishës, edhe pse dhuratat e tjj, në përgjithësi, rridhnin nga plaçkitja e tempujve paganë.

Kleri nuk paguante taksa, kështu që Kisha grumbulloi pasuri. Konstandini ndërtoi shumë kisha, prej të cilave mund të përmenden bazilika e Shën-Sofisë, në Konstandinopojë, dhe e Shën-Pjetrit, në Romë. Konstandini u mor personalisht me çështjet fetare dhe u bë ndërmjetës i Kuvendit ekumenik të Nikesë, i cili saktësoi parimet themelore të besimit të krishterë modern, duke konfirmuar natyrën hyjnore të Krishtit. Arianizmi, i cili i kundërvihej këtij parimi, u shpall heretik.

Kulti popullor i Mitrës ishte njëri nga kultet që mund të ketë rivalizuar me krishtërimin. Adhuruesit e Mitrës besonin se forcat e të mirës dhe të keqes, të dritës dhe errësirës, ishin vazhdimisht në luftë. Në anën e dritës gjendej perëndia Mitra, që paraqitej duke sakrifikuar demin kryesor të tufës, për të shtuar pjellorinë e tokës me gjakun e tij. Ky kult u përhap shumë në ushtrinë romake.

Krishterimi primitiv u mbrojt me shumë tradita të mëparshme, të cilave u modifikoi temat dhe simbolet. Kështu, dita e 25 dhjetorit, e zgjedhur për të festuar lindjen e Krishtit, përkon me datën e lindjes së Mitrës dhe me datën e solsticit të dimrit, moment ky vendimtar i luftës së diellit kundër errësirës.

Në artin bizantin, kurora e dritës e Krishtit të kujton pa dyshim, rrethin diellor që shoqëronte figurat e Mitrës.

HISTORI NGA JETA E KONSTANDINIT

Konstandini ishte i motivuar, pa dyshim, nga arsye sa politike, aq edhe fetare. Nëna e tij, Helena, u kanonizua pasi kishte zbuluar “kryqin e vërtetë”. Jeta e Konstandinit u bë një temë klasike e artit të krishterë. Madje, emri i tij është lidhur me një pikturë false të Mesjetës (“Dhurata e Konstandinit”), për të justifikuar pushtetin e përkohshëm të papatit. Konstandini shpalli si të paligjshme shumë praktika tradicionale pagane dhe mori pjesë në kryerjen e riteve dhe të festave kristiane, por ai nuk pranoi ta shpallte krishterimin fe zyrtare të perandorisë. Ai ruajti titullin e vet pagan, Pontifex Maximus dhe praktikonte ndonjëherë ritet hyjnore romake.

Me gjithë politikën e tij në favor të krishterimit, Konstandini nuk ishte i krishterë në kuptimin e plotë të fjalës. Ai u pagëzua vetëm në shtratin e vdekjes, nga një prift arian.

Kostandini i madh është një nga perandorët më ndriçues të Romës. Nga që nuk ishte as romak as grek, nuk duan ta cilësojnë si me të madhin, por në fakt ai ishte me i madhi ndër perandorët e Romës, shtetin e të cilës e riorganizoi dhe ndërtoi fitoren përfundimtare të krishterimit në fundin e shekullit të katërt.

Sjellja e Kostandinit në temat fetarë ka pasur shumë diskutime ndërmjet historianëve. Disa prej tyre mendonin se feja për Kostandinin ishte një instrument për të mbretëruar. Historiani zvicerian Jakob Burchart shprehet:”Bëhet fjalë për një njeri gjenial, tek i cili ambicia dhe dëshira për dominim nuk patën qetësi.

Një njeri i tillë mund të konsiderohet dhe fetar, dhe jo”. Por ai dallon bindjen personale me atë të sjellje publike. Gjëja më e rëndësishme është se ai kërkoi unifikimin dhe dakordësinë e Kishës, nevojë e cila vinte nga një dizenjim i saktë politik dhe që ai e konsideronte si uniteti i botës së krishterë, që në fakt ishte e domosdoshme për stabilitetin e fuqisë së perandorisë.

Ai ishte i bindur se forca e tij vinte nga mirësia e Zotit.

Justiniani

Ndërsa Perandoria romake e Perëndimit ishte zhdukur nën sulmin e barbarëve, në fronin e Kostandinopojës shkëlqente Justiniani i parë, i kënduar aq bukur nga Dante Aligieri në kryeveprën “Komedia hyjnore”.

Veprat e këtij perandori janë të mëdha dhe të pavdekshme. Vepra më e madhe është kodifikimi i tagrit romak. Një punë që u mbështet nga një komision i përbërë prej 17 juristësh, të kryesuar nga Triboniani. U shqyrtuan 2000 libra dhe mbi 3 milion tekste dhe u përpilua “Corpus Juris” që është themeli i Jurisprudencës moderne.

Në këtë vepër vigane Justiniani, nën ndikimin e Krishterimit ndërroi dhe zbuti shumë pika të tagrit të moçëm, si atë të pushtetit atnor, përmirësoi gjendjen e gruas dhe shpalli barazinë e të gjithë qytetarëve para ligjit.

Justiniani i dha nxitje dhe tregëtisë, artit dhe letërsisë. Ai ndërtoi bazilikatën e famshme Agia Sofia, për të cilën u punua 6 vjet rresht.

Historiani i madh rus Vasiliev, në veprën monumentale të tij, “Historia e Bizantit” thotë se Justiniani i parë dhe i dytë që mbretëruan ndër vitet 518-568, kanë qenë ilirë dhe shqiptarë.

Justiniani u lind në Petrus Sabbatius të Tauresium në provincën e Dardanisë, në vitin 483 pas Krishtit..

Gjatë mbretërimit të Justin (518-527), Justiniani ishte shok i ngushtë i perandorit. Justiniani tregoi ambicie dhe punoi fillimisht si funksionar dhe ishte shok i perandorit. Falë kësaj miqësie dhe aftësive të tij ai u bë perandor më 1 prill 527, edhe pse nuk ka asnjë dëshmi bindëse për këtë.

Gjatë kohës së sundimit të Justinianit, perandoria bizantine arrin kulmin e lulëzimit në të gjitha lëmenjtë e jetës. Falë tij perandoria bizantine u shtri nga Armenia në brigjet e Spanjës dhe nga Danubi në Afrikë.

Politika fetare

Justiniani rregulloi çdo gjë si në fe dhe në ligje. Ai nxori me ligj besimin e Kishës në Trini dhe atë të Mishërimit, duke i kërcënuar heretikët me gjoba. E ktheu Kostandinopojën simbol të kishës, duke patur fuqi ligjore mbi katër këshillat ekumenikë. Justiniani mbrojti pastërtinë e kishës nga heretikët. Ai i dha rëndësi Kishës dhe Klerit dhe pati një vëmendje të veçantë ndaj zgjerimit të monasticizmit. Murgjërit fituan të drejtën të trashëgonin pronat nga qytetarët privatë dhe të merrnin dhuratë vjetore nga thesari perandorak, ose nga taksat e krahinave. Edhe pse karakteri despotik i masave të tij është në kundërshtim me sensibilitetin modern, ai ishte me të vërtetë një “baba” i Kishës. Dy Codex dhe Novellae përmbajnë akte në lidhje me donacionet, fondacionet, dhe administrimin e pronës kishtare, zgjedhore dhe të drejtat e peshkopëve, priftërinjve dhe Abatëve; jetën murgjërore, obligimet për banim të klerit, kryerjen e shërbimit hyjnor, juridiksionit peshkopal, etj

Justiniani rindërtoi edhe Kishën e Hagia Sophia (e cila kushtoi £ 20000 monedha ari). Hagia Sophia, me faltoret e saj të shumta dhe tempujt, kube praruar tetëkëndësh, dhe mozaikë, u bë qendra dhe monumenti më i dukshëm i Ortodoksisë Lindore në Konstandinopojë.

Justiniani hyri në arenën e shtetformimit duke i dhënë fund përçarjes Monophysite që kishte mbizotëruar në mes të Romës dhe Kostandinopojës që nga viti 483. Njohja e papatit të Romës si autoriteti më i lartë kishtar, mbeti guri i themelit të politikës së tij perëndimore. Përpjekjet e tij të sinqerta ishin për pajtim, me miratimin e organit të madh të kishës. Ishte i pari perandor që i dha fund luftës së perandorëve kundër kishës.

Një e re në Varadero, Kuba po qëndronte e ulur, me krahët e saj të hapur, në pritje të një përqafimi të mundshëm nga delfinët që ndodheshin në ujë.

Por, si duket, një nga delfinët nuk donte thjesht një përqafim, ai donte më shumë se aq.

Gjitari i ujit u hodh nga uji, u ul në prehrin e saj dhe filloi të bënte lëvizje të çuditshme.

Vajza, në videon që tashmë është bërë virale nuk duket e indinjuar nga sjellja e tij e pahijshme pasi dëgjohet gjatë gjithë kohës duke qeshur.

Videoja ndalon me kaq, por personi që e publikoi në rrjetet sociale është shprehur se u desh ndërhyrja e sigurisë për ta larguar delfinin nga brunja

SHIKO VIDEON KËTU

Nëse një urë e vjetër përcakton limitin e peshës, do të ishte e mençur ta respektoni atë. Shoferi i këtij autobusi duket që mendonte ndryshe.

Ura e Kastorit në Arkansas ka një limit peshe prej 10 tonësh, me një korsi të bërë nga druri dhe është e ndërtuar në vitin 1949.

As këto pika nuk e dekurajojnë drejtuesin e një autobusi të madh, që thuhet se peshon 35 ton, nga marrja e vendimit për të kaluar urën.

Një video e frikshme e ngarkuar në internet tregon se pezullimi i urës fillon të lëkundet në momentin kur autobusi fillon të kalojë.

Gjërat pastaj duken edhe më ngusht kur autobusi arrin tek mesi i urës, duke formuar një kthesë të madhe që duket e mjaftueshme për ta ndarë urën në dysh

Ajo që është veçanërisht shqetësuese për kalimin është se shoferi i autobusit nuk ishte vetëm duke rrezikuar jetën e tyre, por edhe jetën e udhëtarëve.

SHIKO VIDEON KËTU

“Që në kohën e pandemisë ne erdhëm në Shqipëri, unë më përpara do të thoja “po Kanadaja është vendi perfekt për të jetuar’ por pas pandemisë gjërat janë bërë shumë keq, nuk ka shumë liri për njerëzit kështu që ardhja në Shqipëri ka qenë hapja e një dere për të bërë atë që ne duam të bëjmë.

Për një vit ne nuk kemi mundur që të punojmë në Kanada. Ardhja në Shqipëri na dha mundësinë që të punojmë sërish kështu që unë mund të bëj gjithçka që bëj në film, make up. Të gjitha këto gjëra kanë qënë të mundura këtu” u shpreh ajo. Shikovid meposhte:

E pyetur për ndryshimet që vuri re në Shqipëri kur erdhi, ajo tha se nuk pësoi ndonjë shok kulturor pasi Rusia dhe Shqipëria janë vende të ngjashmë për nga kultura:

“Në fakt mendoj që duke qenë se kam lindur në Rusi dhe kam jetuar disa vite, më pas e kam vizituar çdo verë, ardhja në Shqipëri më bëri që të mos kisha një shok kulturor kështu që kur erdha këtu thash “ua këtu qënka si në Rusi”.

Sepse të gjitha ndërtesat e periudhës së komunizmit janë shumë të ngjashme, ka në influencë të madhe ruse ne Shqipëri sipas historisë dhe ka qenë si “ wow unë jam në shtëpi’ .

Masha tregoi edhe disa detaje interesante se çfarë pëlqen më tepër nga shqiptarët dhe shqipëria:

“Shqiptarët janë shumë të pastër, por shumë shumë të pastër. Ju duhet të jeni shumë krenar sepse unë kurrë nuk kam hyrë në një shtëpi shqiptare dhe të jem e pakënaqur.

Shqiptarët janë njerëz shumë të lirë , janë shumë mikpritës kudo që shkon njerëzit të ndihmojnë, të mikëpresin dhe familjet gjithashtu . Familja e të dashurit tim më ka mikëpritur shumë, jeni të ngjashëm me rusët” tha ajo.

TEZJA E DHËNDRIT NGA FIERI SHKON ME TË ZEZA NË DASMË, ATY NDODHI AJO QË S’UA MERR MENDJA.

Jemi mesuar qe dasmat te moos mbarojne para ores 3 te mengjesit, por me një dasmë në qytetin e Fierit nuk ka ndodhur keshtu. Pasi ajo nuk ka zgjatur më shumë se dy orë.

Gazetari i “Aldo Morning Show” raporton se shkak i mbylljes para kohe të dasmës është bërë tezja e dhëndrit e cila ishte veshur me të zeza.

Sipas gazetarit ka qenë babai i dhëndrit ai që ka kërkuar largimin e saj nga dasma dhe pas saj thuajse të gjithë dasmorët janë larguar duke i prishur kështu ditën më të lumtur çiftit.

Femrat braziliane janë cilësuar shpeshherë si më simpatiket dhe me format më mahnitëse trupore, teksa modelet nga ky vend përzgjidhen në kopertonat kryesore të revistave rozë.

Dhe nga magjia e bukurisë braziliane nuk mund të shhpëtonte as Parlamenti i Brazilit, ku së fundmi është betuar deputetja më e re e vendit, Ana Paula da Silva. Më tepër sesa për karrierën e saj në politikë, Ana ka marrë vëmendjen e të gjitha mediave gjatë ceremonisë së betimit, pasi me fustanin e zgjedhur ka rre zikuar të nxjerrë në shesh astete e saj.

Fustani i kuq i zgjedhur nga deputetja ka qenë shumë i zbuluar në pjesën e kraharorit, duke i zbuluar  gjo ksin asaj. Kjo ka mjaftuar që të shp ërthejnë komentet në rrjetet sociale.

Media braziliane e ka kritikuar 43-vjeçaren, e cila njihet në vend si Paulinha.

Pas reagimeve të shumta, ajo ka reaguar përmes Instagramit, duke sqaruar zgjedhjen e veshjes:

“Pak histori, për ata që nuk më njohin… Kjo është mënyra në të cilën më pëlqen të vishem, e cila, nga ana tjetër, nuk ka të bëjë fare me punën time.

Unë nuk mund të ndryshoj se çfarë jam, vetëm se jam bërë deputete tani”.

Da Silva ka qenë kryetare e një qyteti në Brazil e më pas është zgjedhur si përfaqësuese e shtetit Brazilian të Kuvendit të Legjislativës të Santa Catarina më 7 tetor .

Një ngjarje e pazakontë ka ndodhur në Britani, ku një fëmijë i pasionuar pas vezëve prej çokollate,

lodrat e të cilave i bënte koleksion, ka gjetur një “dhuratë” të pazakontë në paketimin e ëmbëlsirës së preferuar.

Fatmirësisht, në atë moment, pranë tij ka qenë vëllai i madh, i cili ka shmangur konsumimin dhe tra.gjedinë e mundshme.

Vogëlushi ka hapur vezën për të gjetur dhuratën, që zakonisht vjen në pjesë të montueshme, por pasi ka parë qesen me pluhur të bardhë, ka pyetur të vëllain se çfarë ishte.

“Daily Star” shkruan se ngjarja është regjistruar në zonën e Drumachose-s, në Belfast.

Ky rast është de.noncuar menjëherë në polici, e cila pasi ka analizuar lëndën e gjetur, ka dalë në konkluzionin se bëhej fjalë për dr..ogë dhe ka nisur hetimet.

28-vjeçarja ka thënë se s’ka pasur fare të dashur dhe se nuk ka put hur fare.

Mirëpo ajo ka vendosur që të bëhet nënë.

Ajo thotë: “Unë gjithmonë kam dashur fëmijë dhe nuk mund ta shoh veten duke mos i pasur.

Kjo është arsyeja pse unë doja të ng rija vezët e mia tani, ndërsa ato janë ende të reja dhe të shëndetshme.

Ajo është në një histori dashurie tashmë me Curtis Pritchard.